Έτσι δεν ήτανε; Έτσι δεν έφυγες; Μια ζωή θαραλλέος, μια ζωή έτοιμος με όλο το συναίσθημά σου και όλη την ζωντάνια σου και όλη την κρίση σου, με όλο το πάθος σου που συνταίριαζε θεούς και δαίμονες, λογική και τρέλλα ή μάλλον την δική σου λογική που ακόμα και τον θάνατο έφερε στα δικά της μέτρα.. η λογική σου που τόσο μου κόστισε να αποδεκτώ και να φωνάξω λογική..
Και τώρα τα ακούω τα βαλς και θυμάμαι που χορεύαμε και θυμάμαι που γελάγαμε και σου έλεγα να μου χαϊδέψεις το κεφάλι. Κι ήμουν εγώ η ανάξια και δειλή να καταλάβει, αυτή που νικημένη από τον πόνο δεν μπορούσε να καταλάβει πως ένας άνθρωπος-εσύ-μπορεί να είναι όσο θαραλλέος πρέπει..
Μου λείπεις και περάσαν χρόνοι δύο. Και σε κουβαλώ μαζί μου σχεδόν πάντα, είσαι κομμάτι μου κι ας ξεχνάω να σε αναφέρω. Πέρασαν χρόνοι δύο και είμαι ακόμα αναποφάσιστη για το παρόν και το μέλλον, είμαι ακόμα μετέωρη ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει που μόνη μου κάνω θέλω.. Μου λείπεις και μόλις σε σκέφτομαι στην κανονική σου διάσταση δακρύζω. Χρόνοι δύο, πως επιζώ; και πως νόμιζα ότι δεν θα τα καταφέρω; τα καταφέρνω και μάλιστα καλά!
Θα τα πούμε στους δρόμους, μπαμπά..
