..λέει ο ποιητής.
Και περιγράφει τις αλλαγές που πονάνε, το πώς μεγαλώνουμε, την απομυθοποίηση. Μιλάει για όλα αυτά μέσα από το όνομα μιας συνοικίας. Καλλιθέα.
Η Καλλιθέα είναι το σπίτι μου. Έμεινα εκεί 26 χρόνια. Η Καλλιθέα θα είναι για πάντα το σπίτι μου, θα την θυμάμαι πάντα με αγάπη.
Η Πειραϊκή Πατραική που έγινε το σχολείο που πήγα. Το συρματόπλεγμα στο μπαλκόνι που άπλωνε η μαμά τα σεντόνια κι εγώ έπαιζα ώρες να τρέχω από κάτω τους. Ο κ. Λούης, ο Αλεξανδρής για τα βιβλία, το Άττικα. Το διάβασμα στο τραπέζι του παππού και της γιαγιάς τα απογεύματα που βρέχει και στην τηλεόραση να παίζει η Λάμψη. Το διάλλειμα στο δημοτικό όταν ήμασταν απογευματινοί, η μαμά μου να έρχεται με το γκρι αδιάβροχο να με πάρει.
Η πλατεία Δαβάκη με κόσμο, η σκηνή όπου έχω χορέψει κι εγώ μικρή, εκεί όπου τρέχαμε όταν δεν είχε παράσταση. Η πλατεία Δαβάκη άδεια όταν γύριζα με το τρένο από το λιμάνι του Πειραιά μετά από κάποιες διακοπές στην Κρήτη, 6 το πρωί κι ακόμα νύχτα. Τα Hondos που είχα δει μια φορά τον Φοίβο με ένα κασκώλ, o Αγ. Νικόλαος το Πάσχα στον Επιτάφειο, η πλατεία Αγ. Πάντων που πηγαίναμε βόλτα με τον μπαμπά μου τα απογεύματα. Το πώς με εκνεύριζε που σταματούσε στην μέση της βόλτας όταν ήθελε να δώσει έμφαση σε κάτι!
Η Συγγρού. Η διάβαση που περνάγαμε για την Νέα Σμύρνη με την Άννα, για να πάμε στο φροντιστήριο. Η νυχτερινή της όψη, με τις τραβεστί που όλοι οι φίλοι μου σπρωχνόντουσαν να δουν σε κάποιο πάρτυ στις αρχές του γυμνασίου. Η στάση που περιμέναμε το λεωφορείο για το Πολυτεχνείο αργότερα.
Η αγορά της Καλλιθέας. Πόσα χρόνια έχω να περάσω από εκεί. Μυρωδιές, φωνές. Το Σάββατο σινεμά στο Ετουάλ και μετά στα Γκούντις. Πριν κλείσουν κι αυτά, σαν όνειρο τα θυμάμαι, αλήθεια υπήρχαν Γκουντις στην Καλλιθέα;
Το γιατρείο της μαμάς κοντά στην Σκρα, εκεί όπου πήγαινα μικρή κι έπαιζα κι εγώ την γιατρό δίπλα της, μικρή με τα κοτσιδάκια και τις φούστες μου, να βάζω σφραγίδες στα χαρτιά της.
Κι έτσι απλά ένα τραγούδι σε διαλύει από μέσα, μέσα σε τρία λεπτά. Κι εκεί που είσαι χρόνια μετά, στην Κοπεγχάγη, στον Βορρά κι είσαι πιεσμένη στη δουλειά και μόνη σου και δεν ξέρεις τι θα κάνεις στη ζωή σου, τηλεμεταφέρεσαι και σιγοψυθιρίζεις ότι εγώ έφυγα, την άφησα πίσω την Καλλιθείτσα να συνεχίσει μόνη της. Την άφησα πίσω να την βρει το χτύπημα κι η αλλαγή των καιρών γιατί μου θυμίζει τόσα πολλά και με πονάει τόσο πολύ. Την άφησα μία νύχτα ανεπιστρεπτεί, την νύχτα που κατάλαβα ότι δεν τα βγάζω πέρα μόνη μου, ότι τα δύσκολα έρχονται, ότι μεγαλώνω κι ότι ο μπαμπάς μου φεύγει κι αυτός, έχει ήδη φύγει και μαζί με αυτόν φεύγω κι εγώ, αλλάζουν όλα μέσα μου κι αλλαγή είναι τόσο μεγάλη που πρέπει να αλλάξουν όλα κι απέξω μου.
Η Καλλιθέα που εγκατέλειψα, που μου έγινε αβάσταχτη, που πια πηγαίνω μονάχα για να δω την Άννα στο σπίτι της. Η Καλλιθέα που όποτε περνάω από εκεί φοβάμαι ότι θα ανοίξει πάλι η πληγή και θα αρχίσει να τρέχει, ότι θα με κοιτάξει στα μάτια και θα με κατηγορίσει που έφυγα και την άφησα πίσω, που είμαι καλύτερα μακριά της. Η Καλλιθέα που έμαθα να την ξεχνώ κάθε μέρα και να την θυμάμαι πάντα, άκρως συνυφασμένη με την παιδική μου ηλικία και με όσα ξεχνάω αλλά είναι μέσα μου κρυμμένα κι εκεί για πάντα.
Κι εγώ φεύγω.
Και περιγράφει τις αλλαγές που πονάνε, το πώς μεγαλώνουμε, την απομυθοποίηση. Μιλάει για όλα αυτά μέσα από το όνομα μιας συνοικίας. Καλλιθέα.
Η Καλλιθέα είναι το σπίτι μου. Έμεινα εκεί 26 χρόνια. Η Καλλιθέα θα είναι για πάντα το σπίτι μου, θα την θυμάμαι πάντα με αγάπη.
Η Πειραϊκή Πατραική που έγινε το σχολείο που πήγα. Το συρματόπλεγμα στο μπαλκόνι που άπλωνε η μαμά τα σεντόνια κι εγώ έπαιζα ώρες να τρέχω από κάτω τους. Ο κ. Λούης, ο Αλεξανδρής για τα βιβλία, το Άττικα. Το διάβασμα στο τραπέζι του παππού και της γιαγιάς τα απογεύματα που βρέχει και στην τηλεόραση να παίζει η Λάμψη. Το διάλλειμα στο δημοτικό όταν ήμασταν απογευματινοί, η μαμά μου να έρχεται με το γκρι αδιάβροχο να με πάρει.
Η πλατεία Δαβάκη με κόσμο, η σκηνή όπου έχω χορέψει κι εγώ μικρή, εκεί όπου τρέχαμε όταν δεν είχε παράσταση. Η πλατεία Δαβάκη άδεια όταν γύριζα με το τρένο από το λιμάνι του Πειραιά μετά από κάποιες διακοπές στην Κρήτη, 6 το πρωί κι ακόμα νύχτα. Τα Hondos που είχα δει μια φορά τον Φοίβο με ένα κασκώλ, o Αγ. Νικόλαος το Πάσχα στον Επιτάφειο, η πλατεία Αγ. Πάντων που πηγαίναμε βόλτα με τον μπαμπά μου τα απογεύματα. Το πώς με εκνεύριζε που σταματούσε στην μέση της βόλτας όταν ήθελε να δώσει έμφαση σε κάτι!
Η Συγγρού. Η διάβαση που περνάγαμε για την Νέα Σμύρνη με την Άννα, για να πάμε στο φροντιστήριο. Η νυχτερινή της όψη, με τις τραβεστί που όλοι οι φίλοι μου σπρωχνόντουσαν να δουν σε κάποιο πάρτυ στις αρχές του γυμνασίου. Η στάση που περιμέναμε το λεωφορείο για το Πολυτεχνείο αργότερα.
Η αγορά της Καλλιθέας. Πόσα χρόνια έχω να περάσω από εκεί. Μυρωδιές, φωνές. Το Σάββατο σινεμά στο Ετουάλ και μετά στα Γκούντις. Πριν κλείσουν κι αυτά, σαν όνειρο τα θυμάμαι, αλήθεια υπήρχαν Γκουντις στην Καλλιθέα;
Το γιατρείο της μαμάς κοντά στην Σκρα, εκεί όπου πήγαινα μικρή κι έπαιζα κι εγώ την γιατρό δίπλα της, μικρή με τα κοτσιδάκια και τις φούστες μου, να βάζω σφραγίδες στα χαρτιά της.
Κι έτσι απλά ένα τραγούδι σε διαλύει από μέσα, μέσα σε τρία λεπτά. Κι εκεί που είσαι χρόνια μετά, στην Κοπεγχάγη, στον Βορρά κι είσαι πιεσμένη στη δουλειά και μόνη σου και δεν ξέρεις τι θα κάνεις στη ζωή σου, τηλεμεταφέρεσαι και σιγοψυθιρίζεις ότι εγώ έφυγα, την άφησα πίσω την Καλλιθείτσα να συνεχίσει μόνη της. Την άφησα πίσω να την βρει το χτύπημα κι η αλλαγή των καιρών γιατί μου θυμίζει τόσα πολλά και με πονάει τόσο πολύ. Την άφησα μία νύχτα ανεπιστρεπτεί, την νύχτα που κατάλαβα ότι δεν τα βγάζω πέρα μόνη μου, ότι τα δύσκολα έρχονται, ότι μεγαλώνω κι ότι ο μπαμπάς μου φεύγει κι αυτός, έχει ήδη φύγει και μαζί με αυτόν φεύγω κι εγώ, αλλάζουν όλα μέσα μου κι αλλαγή είναι τόσο μεγάλη που πρέπει να αλλάξουν όλα κι απέξω μου.
Η Καλλιθέα που εγκατέλειψα, που μου έγινε αβάσταχτη, που πια πηγαίνω μονάχα για να δω την Άννα στο σπίτι της. Η Καλλιθέα που όποτε περνάω από εκεί φοβάμαι ότι θα ανοίξει πάλι η πληγή και θα αρχίσει να τρέχει, ότι θα με κοιτάξει στα μάτια και θα με κατηγορίσει που έφυγα και την άφησα πίσω, που είμαι καλύτερα μακριά της. Η Καλλιθέα που έμαθα να την ξεχνώ κάθε μέρα και να την θυμάμαι πάντα, άκρως συνυφασμένη με την παιδική μου ηλικία και με όσα ξεχνάω αλλά είναι μέσα μου κρυμμένα κι εκεί για πάντα.
Κι εγώ φεύγω.
