Go Citizen

Αυτόν τον μήνα σχεδόν τον πέρασα σε μία ημικατάθλιψη.. Αγωνία για το τι θα γίνει, αγωνία για το ποια είμαι, αγωνία για το τι θα κάνω στο μέλλον μου, αγωνία ακόμα και για το εάν θα έχω μέλλον..

Δεν υπερβάλλω, νομίζω ότι οι περισσότεροι από εμάς που είμαστε ακόμα εδώ αυτό ζούμε. Γνωρίζω ότι έξω είμαστε το κόκκινο πανί και γνωρίζω ότι όλοι έχουμε άποψη για τα πάντα - πριν λίγο καιρό έλεγα καλύτερα αυτό παρά να είμαστε αδιάφοροι για όλα, τώρα αισθάνομαι μια βαριά κούραση, μία απέχθεια για τα κοινωνικά δίκτυα και τις τηλεοράσεις και τα νέα..

Κι ενώ είσαι στο κομβικό σημείο που θεωρείς ότι τα χειρότερα έρχονται και ψάχνεις να βρεις τρόπους για να επιζήσεις κάτι γίνεται και ξαφνικά αναθεωρείς τις αξίες και τις προτεραιότητες που δίνεις.. Για τον φίλο μου τον gebagia αυτό είναι ένας τυφλός που πήρε ταξί, για τον γαμπρό μου ένα μεγάλο τρακάρισμα... Δεν τα λες ευχάριστα όμως είναι δίπλα μας και μας κοιτάνε στα μάτια..

Κι έτσι όλως εξάφνης, την ώρα που σε κάποια βουλή μιλάνε για κυβερνήσεις και ψήφους εμπιστοσύνης, βρίσκω έναν παλιό γνώριμο, τον Δημήτρη. Ο Δημήτρης είναι η διέξοδος για τις στιγμές που αγχώνομαι με τον μέλλον, είναι αυτός που γλυκά, φιλικά μου χτυπάει την πλάτη και μου λέει "θυμήσου, υπάρχουν κι άλλα πράγματα που σου αρέσουν σε αυτόν τον κόσμο".. Κι άλλα ή σκέτο άλλα;

Μέχρι να απορρίψω τη ζωή με όρους που δεν θέλω, κρατάω λοιπόν σαν όνειρο την προτροπή του "Πάρε ένα σάκο κι έλα".. Κι ευχηθείτε, όσοι με ξέρετε εάν κι όταν την απορρίψω να έχω τα κότσια να την πραγματοποιήσω...!

Την ιστορία του Δημήτρη μπορείτε να την διαβάσετε εδώ. Το τελευταίο του post που με έκανε να αναθεωρήσω είναι αυτό.

(Φανταστείτε να είσαι τόσο άνετος που όταν φεύγεις κι έχει απεργία απλά το περιγράφεις ήρεμα σαν μια ακόμα περιπέτεια, που όταν μένεις εγκλωβισμένος σε ένα terminal χωρίς τα απαραίτητα για να ξεφύγεις, μοιράζεσαι τις ελληνικές σου σοκοφρέτες!..)

Κι ύστερα πείτε μου πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η αγωνία του ότι μπορεί να βγούμε από το ευρώ..