Κάτι που ίσως και να μην έγινε ποτέ...

Χθες και προχθές γινόταν του κακού χαμού στην πόλη μας... όχι τόσο χαμού όσο στο μεσοπρόθεσμο από πλευράς δακρυγόνων αλλά και πάλι ήταν του κακού χαμού, το ένιωθες στην βαριά ατμόσφαιρα, υπήρχε μία ηλεκτρισμένη αμηχανία. Τα μαγαζιά στην γειτονιά μου ήταν κλειστά σαν να είναι εθνική αργία, οι δρόμοι άδειοι...όλοι περιμέναμε κάτι, κάτι μεγάλο, κάτι ίσως κακό και λυτρωτικό ταυτόχρονα, κάτι που μάλλον δεν ήρθε ακόμα..

Πορεία της Τετάρτης

Εγώ και τις δύο μέρες κατέβηκα στο Μοναστηράκι πιο αργά, μεσημέρι σχεδόν. Την Τετάρτη ήταν σχετικά πιο χαλαρά τα πράγματα, έβγαινες από τον σταθμό κι έβλεπες τα σουβλατζίδικα γεμάτα και ουρές απ'έξω, η Ερμού προσπελάσιμη κι όταν τελικά έφτανες στην πλατεία συναντούσες την πορεία.. Στο πάνω μέρος κοντά στη Βουλή έπεσαν κάποια στιγμή δακρυγόνα, όμως τα ματ ήταν πιο μακρυά, πίσω από την Βουλή κι έτσι ο κόσμος ήταν πιο συγκεντρωμένος κοντά στο κοινοβούλιο...


Την Πέμπτη τα πράγματα ήταν πιο σοβαρά, η διάθεση πιο ετοιμοπόλεμη... Βρισκόμασταν στο κάτω μέρος της πλατείας, είχε κόσμο αλλά σε αντίθεση με την Τετάρτη τα ματ είχαν περικυκλώσει την πλατεία αυτήν τη φορά.. Δεξιά κι αριστερά δεν μπορούσες να περάσεις-ήθελα να βρω τη φίλη μου αλλά τελικά έπρεπε αυτή να κάνει όλο τον γύρο από Φιλελλήνων.. Το νέο για τον τραυματισμένο (κι αργότερα νεκρό) οικοδόμο το μάθαμε από το twitter... Μιλώντας για αυτό την ρωτάει ένας τύπος με αγριμένο ύφος "Τα ματ το έκαναν, ε;"  εννοώντας ότι "τώρα θα τους μπιπ!"... Ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω πως την ώρα που μαθαίνεις ένα τόσο μεγάλο, τόσο σοβαρό γεγονός, ψάχνεις ταυτόχρονα τον τρόπο να το εκμεταλλευτείς για να  χτυπήσεις... Πιο πάνω στην πλατεία γινόταν η περιφρούρηση της πορείας του ΠΑΜΕ, άλλοι φώναζαν που δεν πέρναγαν άλλοι χτυπούσαν... Στο κάτω μέρος όμως είχε ησυχία, δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας.. Ξαφνικά πρέπει να ήρθε η εντολή στα ματ να αδειάσουν την πλατεία...χωρίς λόγο κι αιτία βλέπουμε κόσμο να έρχεται τρέχοντας από το πάνω μέρος προς την Ερμού..  Όσοι ήξεραν κι είχαν ντουντούκες μας φώναζαν να μην τρέχουμε, συνιστούσαν ηρεμία..

Τα δακρυγόνα έπεφταν το ένα μετά το άλλο, σε τρία λεπτά η πλατεία είχε γίνει πεδίο μάχης.. Στην Νίκης είχαν κάνει οδοφράγματα με φωτιές, δεν μπορούσα να καταλάβω ποιοι όμως... Πιο κάτω στην Ερμού τα ΜΑΤ ρίχνανε πάλι δακρυγόνα, ο κόσμος χειροκροτούσε ειρωνικά, φωνάζανε "Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι" γιατί ειλικρινά σε εκείνη την φάση δεν είχαν λόγο να μας πνίξουν στα χημικά... Φύγαμε σαν κυνηγημένοι από την Βουλής προς Καραγεωργή Σερβίας, πέρα από τα δακρυγόνα είχε πολύ καπνό από αδέσποτες φωτιές που ήταν στο δρόμο... Περάσαμε από την Στοά, ύστερα Βουκουρεστίου και βγήκαμε στο πάνω μέρος της πλατείας... Ο κόσμος ξανασυγκεντρωνόταν, τα ΜΑΤ είχανε καταλάβει το χώρο μπροστά στο σημείο του Άγνωστου Στρατιώτη κι είχαν παραταχθεί. Ο κόσμος μπροστά είχε ελληνικές σημαίες και τραγουδούσε τον Εθνικό Ύμνο... Είχες την αίσθηση ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει. Η πλατεία ήταν κατειλλημένη από τα ΜΑΤ, δεν άφηναν τον κόσμο να περάσει.. με το ζόρι πέρασε ένας γέρος κι όλοι χειροκροτήσαμε...αυτόν φοβούνται;

Τα ματ παρατεταγμένα μπροστά στη Βουλή

Ο κόσμος μετά το άδειασμα της πλατείας

Αποφασίσαμε να κατφορίσουμε, η φίλη μου έφυγε προς τη Συγγρού...Με πήρε τηλέφωνο μετά από κανά δεκάλεπτο, είχανε πέσει πολλά δακρυγόνα εκεί, δεν μπορούσε να μιλήσει... Εμείς προσπαθήσαμε να πάμε προς Μοναστηράκι, είχε ησυχία στους δρόμους και λίγο κόσμο..Φτάνοντας στην Καπνικαρέα είδαμε πολύ μαύρο καπνό πίσω από την εκκλησία..στάθηκε αδύνατο να πλησιάσουμε, είχανε βάλει φωτιά και είχανε ρίξει δακρυγόνο, καιγόταν το δέρμα μας, τα μάτια μας πονούσαν... περάσαμε από το πλάι αλλά και η Μητροπόλεως ήταν κλειστή από τα ΜΑΤ... μία κυρία μας είπε ότι κλείσανε το Μοναστηράκι, αργότερα μάθαμε ότι τότε ήταν ακόμα ανοιχτός ο σταθμός.. Καθίσαμε κανά μισάωρο στη Μητρόπολη κοντά, μετά προσπαθήσαμε να φτάσουμε στο Μοναστηράκι από την πάνω πλευρά, από τους Αέρηδες...Στην πλατεία γινόταν πραγματικός πόλεμος.. Απέξω είχε ΜΑΤ πάλι και φωτιές, μέσα ήταν παιδιά κουκουλοφόροι με πέτρες και μάρμαρα.. Κατεβαίνοντας τις σκάλες είχε πολύ κόσμο να έρχεται μαζί μας, μέσα σε όλα είχε και τουρίστες που δεν καταλάβαιναν που είχανε έρθει πιστεύω... Την ώρα που πηγαίναμε στην αποβάθρα ανακοινώθηκε ότι έκλεισε ο σταθμός, μας είπαν να πάρουμε το πρώτο τρένο που περνάει..

Έφυγα απογοητευμένη, φοβισμένη και σοκαρισμένη. Δεν αναγνωρίζω την πόλη μου, δεν ξέρω τι είναι καλύτερο.. Γυρίζοντας είδα στην τηλεόραση τον Βενιζέλο να λέει ότι κατά τη γνώμη του το άρθρο 37 δεν είναι τόσο σημαντικό και σκληρό όσο άλλα που περνάνε όπως η μείωση του αφορολογήτου ή η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30%.. Δεν γνωρίζει ότι η μισή Ελλάδα πληρώνεται με τον ελάχιστο μισθό των κλαδικών; Και δεν γνωρίζει τη διαφορά του "μειώνεται το ελάχιστο όλων των κλαδικών κατά ένα ποσοστό πχ 30%" με το ότι "δεν υπάρχουν πια κλαδικές";

Σήμερα το πρωί ανέβηκα κανονικά στο γραφείο... Πέρνανε πράγματα με 153 ψήφους, αλλάζουν οι δομές πάρα πολύ γρήγορα, και δεν προλαβαίνω να καταλάβω πως και πότε... Ωστόσο επιστρέφουμε στην καθημερινότητα σαν να μην έχει συμβεί κάτι και σαν να έχουν συμβεί πάρα πολλά ταυτόχρονα...

Πρέπει να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να προχωράμε.. αλλά δεν ξέρω την μαγική συνταγή για να τα αφήσω όλα πίσω..Πέθανε ένας άνθρωπος χθες, κάηκε η μισή πόλη, μπήκαμε σε εργασιακό μεσαίωνα κι όμως είμαστε ακόμα εδώ...

Φοβάμαι

Το 1981 η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.. Αυτό έγινε γιατί θεωρήθηκε ότι η χώρα πληρεί τις προδιαγραφές, πράγμα που προφανώς δεν ίσχυε, με τις γνωστές επιπτώσεις στις οποίες δεν θέλω να αναφερθώ σήμερα...

Το 1982 ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου αποφασίζει να βγάλει έναν πιο ροκ ήχο και με πιο σκληρό στίχο από ότι στο παρελθόν, το Φοβάμαι, σε τραγούδια των Μάνου Λοϊζου, Λάκη Παπαδόπουλου, Γιάννη Ζουγανέλη και Γιάννη Γλέζου. Ο δίσκος κερδίζει το κοινό και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, ενώ τα τραγούδια που περιείχε είναι από τα αγαπημένα μέχρι σήμερα...

Σήμερα γυρίζοντας στο σπίτι ήμουν σχεδόν χαρούμενη, κάνω σχέδια αυτόν τον καιρό και μέσα σε όλη την κατήφεια έχω κάτι να ελπίζω... Μετά βέβαια είχα κουβέντες με φίλους και οικογένεια και ξαφνικά... ξαφνικά  ένιωσα τον μεγάλο φόβο μέσα μου, αυτόν που περιγράφει η Ώντρευ στο Breakfast at Tiffany's ως "mean reds", ένιωσα ότι ήμουν μετέωρη ότι it´s the end of the world as we know it... Ένιωσα να φοβάμαι, να πανικοβάλλομαι... 

Και κάπως το τραγούδι αυτό, που δημοσιεύτηκε τη χρονιά που γεννήθηκα, έφτασε να εκφράσει, 29 χρόνια μετά, αυτό που αισθάνομαι σήμερα, και το οποίο μάλλον πηγάζει από εκείνο το έρημο το 1981-μόνο που δεν το ήξερα τόσα χρόνια..

Δεν ξέρω τι είχε στο νου του ο ποιητής (Πανταζής Αντώνης εν προκειμένω), όμως ορισμένα τραγούδια ίσως είναι μπροστά της εποχής τους...

Καληνύχτα!

Μου υποσχέθηκαν βροχή και έχει λιακάδα...

Αυτό με τις μουσικές είναι φανταστικό... Εννοώ που κοιτάζεις να ταιριάξεις την μουσική με τη διάθεση... και που τελικά καταλήγει να ταιριάζει η διάθεση με την μουσική..


Μου υποσχέθηκαν βροχή το βράδυ. Μου το λένε από την Τετάρτη τα δελτία για τον καιρό το Σαββατοκύριακο που θα χειροτερέψει, το βλέπω στην οθόνη της Ιδέας (Ideos θυληκοποιημένο) και κάθε 2 ώρες τσεκάρω τα website... Κι εν τω μεταξύ φτιάχνω το soundtrack του Σαββατοκύριακου.. Nuevo tango, tango electrónico... Otros Aires..Χωρίς Σκοπό..

Una noche abandonada

otro día pide turno

yo camino hacia tus pasos

yo camino hacia el “Sin Rumbo”

Camino hacia el “Sin Rumbo”
sin rumbo, desesperado

Escondido en un abrazo
escrutando al universo
sin un rumbo en mis zapatos,
sin un rumbo aquí, en mis versos

Camino hacia el “Sin Rumbo”
sin rumbo, desesperado

Προς το παρόν έχει ήλιο.. αλλά εγώ ετοιμάζομαι για την άσκοπη βόλτα στο κέντρο μιας βρεγμένης πόλης με σκουπίδια την Κυριακή το πρωί.. Κι ας έχω χάσει την κίτρινη ομπρέλλα της Βιέννης με το Φιλί, κι ας μου έχει μείνει μονάχα η μουντή μπλε.. κι ας έχει χάσει και κάτι η πόλη από τους αλλοτινούς καιρούς..είναι ωραία αυτή η κουτσουρεμένη νοσταλγία, έτσι κι αλλιώς μας αρέσει να γκρινιάζουμε τελευταία κι από λόγους ουκ ολίγοι...Γιατί να μην το κάνουμε λίγο πιο προσωπικά, λίγο φθινοπωρινά και μοναχικά;;..

El pueblo unido jamas será vencido

... αρκεί να γνωρίζουμε ποιος είναι ο λαός κάθε φορά!

Το θέμα της ανεξαρτησίας των αυτόνομων κοινοτήτων στην Ισπανία είναι αρκετά γνωστό κι εν μέρει αποτελεί θέμα ταμπού. Στην Ελλάδα, καίτοι πολλοί είναι εξοικειωμένοι με την βούληση αρκετών Ισπανικών περιφερειών να αποκτήσουν ανεξαρτησία, με πιο γνωστές την Καταλωνία και την Χώρα των Βάσκων, συχνά αισθάνομαι ότι πρόκειται για ένα θέμα που θεωρούμε λίγο ρομαντικό, λίγο ιδιάζον γνώρισμα της χώρας αυτής και σίγουρα όχι απόλυτα κατανοητό.

Σε μία προσπάθεια να κατανοήσουμε κάτι παραπάνω, λοιπόν, μου προτάθηκε από έναν φίλο Καταλανό, το ρεπορτάζ του Gari Gibson σχετικά με την  "μυστική διαμάχη της Ισπανίας" στις μέρες μας. Το ρεπορτάζ είναι διαθέσιμο στα αγγλικά:


SPAIN'S SECRET CONFLICT from Endboard on Vimeo.

και στα καταλανικά


SPAINS SECRET CONFLICT subtCAT from Endboard on Vimeo.

και, κατά τη γνώμη μου, διακρίνεται για την αντικειμενικότητα, την σωστή έρευνα, το πλήθος των αναφορών (ιστορικές, πολιτιστικές, εκπαιδευτικές, πολιτικές, αθλητικές) και τον πλουραλισμό των απόψεων και το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Όταν δεν ζεις στην Ισπανία είναι δύσκολο να κατανοήσεις τι συμβαίνει...κι αυτό γιατί η μόνη αντιστοιχία που θα μπορούσες να κάνεις είναι ίσως με κάποιες ελληνικές περιοχές, όπως η Κρήτη, όπου κάποιοι θέλουν να ανεξαρτητοποιηθούν (όχι όμως στο βαθμό και στο πλήθος που αντιστοιχεί στις ισπανικές επαρχίες)..δεν είναι το ίδιο όμως...στην Καταλωνία μιλάμε για διαφορετική γλώσσα, διαφορετική κουλτούρα και-κυρίως-διαφορετικό αίσθημα του τι είναι ο λαός μου κι από που κατάγομαι...Μία διαφορετικότητα που έχει πάρει διαστάσεις, που κατακερματίζει την Ισπανία, και που προκαλεί έντονες αντιθέσεις ορατές στα πολλά πρόσωπα μίας κοινωνίας (πολιτική, γλώσσα, εκπαίδευση, αθλητισμός)..Και μία διαφορετικότητα που φυσικά αντιτίθεται στο ιδεώδες της εθνικής ενότητας, το οποίο στην πιο ακραία του έκφραση αντιπροσωπεύτηκε από τον Φράνκο..

Αυτή η πραγματικότητα εκφράζεται ωστόσο στην επαφή μας με κόσμο που σχετίζεται με την Ισπανία. Προσωπικά έχω ακούσει πολλές διακριτικές-ή λιγότερο διακριτικές- έμμεσες αναφορές στο θέμα, αν και πολύ λιγότερες ολοκληρωμένες απόψεις.. Πρώτη αναφορά, όταν γνώρισα μία από τις καλύτερες φίλες της αδερφής μου στο Παρίσι. Η κοπέλα ήταν από την Χώρα των Βάσκων, κι η αδερφή μου είχε προνοήσει να με ειδοποιήσει να μην την πω Ισπανίδα γιατί δεν θεωρεί τον εαυτό της ότι είναι-αντίθετα προσβάλλεται...

Από τις πιο πρόσφατες εμπειρίες, η επαφή μου με μέλη από το ispania.gr.."Η Βαρκελώνη δεν είναι Ισπανία.. Για να νιώσεις την Ισπανία θα πρέπει να επισκεφτείς άλλες περιοχές...Μαδρίτη, Ανδαλουσία..." μου είπε ένα από τα πιο σημαντικά μέλη του ιστότοπου, και αρκετοί ήταν αυτοί που έσπευσαν να συμφωνήσουν..

Οι φίλοι μου από την Βαρκελώνη επίσης αρχικά δεν αναφέρονταν στο θέμα, όσο περισσότερο κάναμε παρέα όμως τόσο περισσότερο ανοίγονταν.. Μου εξήγησαν τους δικούς τους λόγους για τους οποίους θεωρούν ότι είναι τα θύματα στο όνομα της εθνικής ενότητας και του ιδεώδους των εθνικιστών.. μου εξήγησαν επίσης γιατί θεωρούν ότι είναι παρεξηγημένοι, γιατί αισθάνονται ότι τους κλέβουν και ταυτόχρονα ότι τους λένε τσιγκούνηδες (κάτι σαν το δικό μας "και κερατάς και δαρμένος")..

Η  άποψη που μπορεί να έχει κάποιος για το θέμα είναι προσωπική και δεν είναι απαραίτητο να είναι η ίδια. Πέρα από τις ακραίες συμπεριφορές, υπάρχουν πολλά θέματα που ανοίγουν με την Καταλανική ανεξαρτησία, εν προκειμένω, και τα οποία αφορούν δικαιώματα, υποχρεώσεις και φυσικά επερχόμενες επιπτώσεις.. Προσωπικά θεωρώ ότι το θέμα ολοένα θα παίρνει διαστάσεις στο μέλλον-ίσως και η οικονομική ύφεση να παίξει το ρόλο της σε αυτό-και για αυτό είναι χρήσιμη η  μεγαλύτερη εξοικείωσή μας με τις πολλές πλευρές του, όχι μονάχα από την άποψη του παρατηρητή ενός κοινωνικού φαινομένου, αλλά κι από την άποψη ενός Ευρωπαίου πολίτη.

Κάποιες άλλες σχετικές σελίδες μπορείτε να βρείτε εδώ (με ένα γρήγορο ψάξιμο κυρίως βρήκα για την Ανεξαρτησία της Καταλωνίας..Η ενότητα της Ισπανίας ωστόσο έχει αρκετούς υπέρμαχους από όσο φαίνεται σε forum και video):

http://www.freewebs.com/nacioncatalana/
http://www.rebelion.org/noticia.php?id=33832
http://www.nabarralde.com/es/eztabaida/4245-una-sola-nacion-espana