Κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα αναγκάζεσαι να ανακαλύψεις την αλήθεια για τα σπίτια στη Δανία. Κι η αλήθεια είναι πικρή.
Τα σπίτια εδώ εν γένει είναι ακριβά και συνήθως ωραία (βέβαια εξαρτάται κι από όσα είσαι διατεθημένος να δώσεις). Τα πατώματα ξύλινα, η διακόσμηση ασπρόμαυρη τύπου ΙΚΕΑ. Τα συμβόλαια συνήθως είναι για ένα ή δύο χρόνια, χωρίς να αποκλείονται όμως και οι μικρότερες περίοδοι ενοικίασης.
Για να βρείς σπίτι βασικά πρέπει να ψάχνεις πολύ πολύ καιρό. Βασικά πρέπει να έχεις κάνει κι ένα τάμα πρώτα. Μπορείς να βρεις από διάφορα σάιτ και να επιλέξεις εάν θέλεις κανονικό ιδιοκτήτη ή εταιρεία.
Εμένα η πρώτη μου εμπειρία ήταν με ιδιοκτήτη. Έμενα στο Νόρρεμπρο, περιοχή τύπου Καλλιθέας με αρκετούς μετανάστες, κανά 25λεπτο από το γραφείο. Όταν είδα το σπίτι φαινόταν πολύ ωραίο. Επίσης καλή φαινόταν κι η ιδιοκτήτρια-μου διαφήμιζε το σπίτι και το χώρο, μου έλεγε για το πόσο ωραία θα πέρναγα εκεί. Μετά από καιρό που έψαχνα, στέλνοντας μέηλ χωρίς απάντηση ή βλέποντας σπίτια που κόστιζαν μια περιουσία το σπίτι έμοιαζε σχεδόν ιδανικό.
Και πράγματι για να είμαι ειλικρινής με το σπίτι δεν είχα παράπονο. Εντάξει το μικρό μπάνιο και τα πλυντήρια στο ισόγειο ήταν ένα πρόβλημα αλλά όχι τόσο μεγάλο για τη Δανία που είναι πάγια τακτική.
Το σπίτι το έκλεισα για ένα χρόνο, παρόλο που η ιδιοκτήτρια επέμενε για δύο. Στο συμβόλαιο υπήρχαν διάφορα πράγματα που κατάφερα να αποφύγω (πχ ότι άν υπάρξει θέμα με τα υδραυλικά θα πρέπει να τα φτιάξω εγώ ή ότι το πάτωμα θα πρέπει να καθαρίζεται με συγκεκριμένο υγρό) κι άλλα που δεν έγινε δυνατό πχ ότι θα πρέπει να πληρώσω μισό μήνα χωρίς να μένω μέχρι να βρεθεί άλλος ενοικιαστής. Τελοσπάντων, με αυτά και με κείνα κάπως τα κατάφερα και το έκλεισα.
Φάουλ πρώτο: Σωλήνας που πρέπει να ειδωθεί από τον διαχειριστή και να φτιαχτεί. Η ιδιοκτήτρια (Λιζάν) να επιμένει ότι πρέπει να αφήσω τα κλειδιά στον διαχειριστή επ'αορίστον γιατί έτσι κάνουν στη Δανία και δεν μπορεί να αλλάξει αυτή η τακτική (εγώ της αντιπρότεινα να μου πει ο ιδιοκτήτης πότε είναι να έρθει οπότε να του τα δώσω εκείνη την ημέρα). Μου είπε ότι είμαι παρανοϊκή κι ενοχλητική κι ότι δεν μπορεί να αλλάξει την πάγια τακτική επειδή εγώ αισθάνομαι κάπως (ασχολίαστο!).
Φάουλ δεύτερο: Κανά τρίμηνο που έμενα εκεί έπεσε η βόμβα ότι κοιτάνε να πουλήσουν το σπίτι και να αφήνω κόσμο να το δεί. Αλλά ότι δεν πρέπει να ανησυχώ γιατί δεν πρόκειται να το πουλήσουν γιατί οι τιμές είναι χαμηλές και με θεωρούν πολύ καλή ενοικιάστρια κλπ κλπ. Οκ κ αυτό, το καταπίνω κι έρχεται η περίοδος που αυτοί μου λένε πιο πριν κι εγώ καθαρίζω σαν μανιακή και μετά έρχεται ένας τυπούλης και το κοιτάει. Σε όλα αυτά η Λιζάν δεν μας έκανε την τιμή να έρθει, έστελνε τον φίλο της, έναν τύπο που δεν πρέπει να της έχει αντιμιλήσει ποτέ.
Κι έρχεται το three months notice. Που το δέχομαι, με ηρεμία και ψυχραιμία τύπου αυτά έχει η ζωή. Της λέω ότι θα ψάξω να βρω άμεσα, συμφωνεί. Κλείνω άλλο σπίτι μου λέει δεν μπορείς εν τέλει γιατί χάνω χρήματα, θα πρέπει να πληρώσεις δύο μήνες και θα δω για τον τρίτο...Της λέω θα φύγω τον δεύτερο μήνα μου λέει οκ και μετά υπολογίζει ένα σωρό έξτρα έξοδα, όπως ότι θα της πληρώσω μισό μήνα για να μετακομίσει η ίδια καθότι το πούλησε κι ότι θα πληρώσω γύρω στα 300 ευρώ για την θέρμανση παρόλο που ήδη την πλήρωνα κάθε μήνα στο ενοίκιο..Και μετά από μέηλ και πέρα δώθε ερχόμαστε στο δια ταύτα-την παράδοση των κλειδιών και το καθάρισμα..
Αφού έχω περάσει πέντε ώρες να καθαρίζω τα πάντα και παντού, κι αφού-μαθημένη πλέον-έχω πει σε δύο φίλες να έρθουν για συμπαράσταση συναντάω την Λιζάν στο σπίτι κι αρχίζει το τελείως παράλογο (ή λογικό καθότι όσο πιο παράλογα έλεγε τόσο πιο εύκολα μπορούσε να μου κρατήσει χρήματα):
-Δεν έχω πάρει όλα μου τα πράγματα, δλδ έχω αφήσει πάγο (!!) στον καταψύκτη (!!!) (τον οποίο προφανώς θα έπρεπε ναέχω πάρει. Και δώστου να παίρνει φωτογραφίες τον πάγο.
-Γύρω από τα κουμπιά της κουζίνας βρήκε ότι έχει λίπος. Το καθαρίζω επι τόπου, όπως στην Αμερική, μου λέει 'δεν καθαρίζει με αυτό, θέλει άζαξ', γυρνάω το απορρυπαντικό, της λέω άζαξ είναι...
-Πάει κάτω από το κρεβάτι, ρίχνει κάτι τάβλες, και κοιτάζει ότι πάνω από το γείσο του τοίχου έχει ένα καλώδιο και το καλώδιο έχει σκόνη (καθότι με την ηλεκτρική είχα κάνει το πάτωμα όπως κάθε νορμάλ άνθρωπος, κι ουχί το καλώδιο)
Αφού εγώ τα έχω πάρει, έχει χαθεί κάθε επίπεδο, αυτή να μου λέει ότι έχει παντού σκόνη, εγώ να της λέω το σπίτι είναι πεντακάθαρο (κι ήταν), στις φίλες μου να έχει απαγορέψει το λόγο, ο φίλος της να κάθεται βουβός ως συνήθως κι αφού μου έχει πει ρατσιστικές ατάκες τύπου 'δεν είναι καθαρό για τα δανέζικα στανταρντς' (...τα ποια;;;;) αποφασίζω ότι όλο αυτό δεν έχει νόημα, το σπίτι είναι καθαρό κι αυτή δεν ξέρει να συνομιλεί, παίρνω τις φίλες μου και φεύγω λέγοντάς της ότι με κλέβει κι ότι δεν ξέρει να συνδιαλέγεται, ότι από την αρχή μου έχει φάει ένα σωρό χρήματα κι ότι δεν με ενδιαφέρει πια απλά δεν θέλω να την ξαναδώ..
Κι ενώ περιμένω να μου πει τι θα κρατήσει, μου στέλνει σήμερα το κερασάκι: ότι αν επιβεβαιώνω ότι δεν με ενδιαφέρει οπότε μπορεί να κρατήσει όλα τα χρήματα...
Ειλικρινά σας μιλάω, η Λιζάν είναι το χειρότερο άτομο που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Εκτός από άδικη, ρατσίστρια, εριστική κι αντιπαθητική είναι τόσο παραδόπιστη που σε κάνει να χάνεις κάθε εκτίμηση στο άτομό της. Πιστεύω πως έχει βρει έναν ωραίο, εύκολο τρόπο να βγάζει χρήματα τόσο που έχει χάσει κάθε αξιοπρέπεια. Και μπορεί να είμαι από μία χώρα που πτωχεύει αλλά έχω αξιοπρέπεια και δεν έχω κλέψει ποτέ κάποιον με τέτοια τερτίπια. Και στο τέλος της γραφής αυτό είναι που μετράει.
Μικρή σημείωση: Είμαι σίγουρη ότι δεν είναι όλοι οι Δανοί ιδιοκτήτες έτσι. Είμαι σιγουρη ότι κάποιοι είναι φυσιολογικοί και λογικοί.Όμως μιλώντας με φίλους γενικώς έχω καταλάβει ότι τα πράγματα που συμβαίνουν εδώ δεν συμβαίνουν αλλού κι ότι τα σπίτια εδώ είναι μία μπίζνα..
