Οι φετινές διακοπές

Οι φετινές διακοπές είχανε κάτι από όλα.. Βορρά και Νότο, πόλεις και χωριά, ποδήλατο και αυτοκίνητο, νησιά και ηπειρωτικά, φίλοι και οικογένεια. Κυρίως όμως είχανε την ανάγκη να ρουφάω την κάθε στιγμή, να χαίρομαι και να εκτιμώ, να διϋλίζω τον κώνωπα-με την καλή έννοια.

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Ο καιρός περνάει γρήγορα εδώ στα ξένα, ο καιρός περνάει ακόμα γρηγορότερα πίσω στην μαμά πατρίδα. Ταξίδια κι άλλα μικρότερα ταξιδάκια πολλά... Λουξεμβούργο, Βρυξέλλες, Μπρίζ, μετά Αθήνα, Κολωνία, Στοκχόλμη, Αθήνα, Πάτρα, Αλόνησσος, Σκόπελος, Τρίπολη, Κοπεγχάγη. Δύο γάμοι, τέσσερα και βάλε πάρτυ, άπειρος χορός. Μία συναυλία του καλοκαιριού. Δύο μπάνια στον Βορρά, καμιά δεκαπενταριά στην Ελλάδα, σε θερμοκρασίες που ξέρουμε, σε παραλίες που αγαπάμε.. 1000+ φωτογραφίες.

Θα είναι ένας μακρύς δρόμος το βλέπω. Θα πρέπει να πηγαίνω για ύπνο το βράδυ- θα έχω δουλειά την επομένη-αλλά εγώ θα θέλω να γράφω. Όταν δεν πίνω μπύρες, όταν δεν παίζω ποδόσφαιρο, όταν δεν χορεύω σουίνγκ, όταν δεν με πιάνει η διάθεση για αμπελοφιλοσοφίες..

Κεφάλαιο πρώτο θα είναι η Αλόνησσος. Άλλη νήσος, άλλο παράλληλο σύμπαν, άλλη φύση, το κατάλληλο σκηνικό για την πρώτη ιστορία. Ο Κωστής κι εγώ στην Αλόνησσο. Ναι, αυτό είναι, αυτή θα είναι η αρχή.

Μέχρι τότε φωτογραφικό preview:

Καλό Σεπτέμβρη!

Επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας

Στην Πάτρα λοιπόν για ακόμα μία φορά καλοκαίρι, στο σπίτι-καταφύγιο των Καμινίων και την αποθήκη αναμνήσεων από όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου..

Αφήνοντας την λυρική διάθεση πίσω, θέλω αυτήν την πρώτη φορά να μιλήσω για μία νέα δραστηριότητα που έκανα εκεί: την Επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών .

Και πως μας ήρθε να το κάνουμε αυτό; Διαφήμιση το Μουσείο δεν έχει δεχτεί πολύ κατά τη γνώμη μου.. Ωστόσο η φανταστική μαμά μου κάπου το είδε σε ένα ντοκιμαντέρ, και τώρα, εν μέσω των καλοκαιρικών διακοπών με παιδιά που φωνάζουν, παγωτά που κολλάνε στο χέρι και αλατισμένα μαγιώ, αποφασίσαμε να κάνουμε την εξόρμηση.

Ιστορικά καταρχήν, να πούμε ότι η Πάτρα για εμένα ανέκαθεν παρουσίαζε ένα κενό στον χρόνο. Τα ιστορικά μνημεία της πόλης (Ωδείο, υδραγωγείο, λουτρά, γέφυρα του Μελίχου) ταιριάζουν περισσότερο με τα  τα ρωμαϊκά χρόνια, το οποίο είναι λογικό: η μικρή απόσταση του φυσικού λιμανιού από την Ιταλία οδηγεί όχι μόνο στην εκμετάλλευσή του αλλά και στην επίδοση προνομίων στους κατοίκους της πόλης...

Κι όμως, η Πάτρα ανήκει στην Αχαϊα.. η ονομασία που κρατάει ως σήμερα υποδεικνύει ότι η πόλη κατοικείτο από Αχαιούς.. τους Αχαιούς όπως τους ονοματίζει ο Όμηρος, παρόλο που εννοεί κατοίκους άλλων πόλεων, όπως οι Μυκήνες... Το αρχαιολογικό μουσείο έρχεται να καλύψει αυτό ακριβώς  το κενό.. μας εξηγεί ότι η περιοχή κατοικείται από πιο παλιά, από την Μυκηναϊκή εποχή και συνεχίζει την Γεωμετρική εποχή, αν και δεν έχει την ίδια ανάπτυξη που γνώρισε στα χρόνια των Ρωμαίων.. Η συμβολή της πόλης κατά τον Πελοπονησσιακό πόλεμο δεν είναι μεγάλη,  πρωτοστατεί όμως στην Αχαϊκή Συμπολιτεία (280 πΧ). Και γιατί ο Όμηρος αναφέρει ως 'Αχαιούς' του Μυκηναίους; Γιατί στην εποχή του Ομήρου ο αχαϊκός πολιτισμός συνεχίζει να υπάρχει  στην Πάτρα, δείχνοντας μια μικρή υστέρηση σε σχέση με τις υπόλοιπες πόλεις..

Αυτά τα ιστορικά, πάμε τώρα στο Μουσείο. Καταρχήν το Μουσείο βρίσκεται στην Εθνική Οδό Πατρών -Αθηνών. Ουσιαστικά παίρνετε ευθεία την Κορίνθου από το κέντρο της πόλης με κατεύθυνση προς Κόρινθο και θα το δείτε στο δεξί σας χέρι.

Εξωτερικά το Μουσείο εντυπωσιάζει: Διακριτά γεωμετρικά σχήματα, διακριτά υλικά, μοντέρνα κατασκευή. 

Είσοδος στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών

Η έκθεση είναι δομημένη σε τρεις θεματικές ενότητες: 1. Ιδιωτικός Βίος   2. Δημόσιος Βίος και 3. Νεκρόπολις.

Ο Ιδιωτικός βίος περιλαμβάνει αντικείμενα της καθημερινότητας, όπως είδη οικιακής μαγειρικής, παιχνίδια, κοσμήματα, μπιμπερό αλλά κι ολόκληρα τμήματα από υπάρχουσες κατοικίες ή εργαστήρια.. Ιδιαίτερα στην περίπτωση των εργαστηρίων παρουσιάζεται επίσης η τεχνοτροπία με την οποία γίνοται διάφορες διεργασίες πχ η χύτευση των μετάλλων, η παραγωγή των κεραμικών λυχναριών ή του γυαλιού, ο διαχωρισμός του λαδιού από το νερό..

Δεξαμενές παραγωγής μούστου στην Αρχαία Πάτρα, στο βάθος τμήμα από οικία

Ψηφιδωτή επιγραφή: 'Πρωινός εξέρχου και μηδεν φοβού' -
 'Κλειδίον εάν απολέσης γείνεται'

Εντυπωσιακότατα επίσης τα διάφορα ψηφιδωτά από οικίες και εμπορικά καταστήματα της εποχής, καθώς και το λουτρό με καταρράκτη ενός πλουσίου...

Ο 'τουριστικός' Οδηγός του Παυσανία - 200 μΧ

Στην ενότητα του Δημοσίου Βίου μας υποδέχεται ο ιστορικός τουριστικός οδηγός του Παυσανία από το 200 μΧ., το τότε οδικό δίκτυο συγκρινέται με το σημερινό και παρουσιάζονται τα μεγάλα τεχνικά έργα της πόλης, όπως η κατασκευή του υδραγωγείου ή γεφυρών, τα νομίσματα ή θησαυροί και ο αμυντικός/επιθετικός εξοπλισμός των πολεμιστών.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι και η τρίτη ενότητα του Μουσείου με την πόλη των Νεκρών. Πέρα από την εκτενή αναφορά στα κτερίσματα, δίνεται μία σαφής περιγραφή των κατηγοριών τάφων της Αρχαίας Ελλάδας (κι όταν λέμε σαφής το εννοούμε, καθώς κάθε τεχνική περιγραφή συνοδεύεται από το αντίστοιχο φυσικό δείγμα εντός του μουσείου).. Παραδείγματα πολλά: θολωτοί και θαλαμωτοί τάφοι, νεκρικά πιθάρια και σαρκοφάγοι (κι εδώ να σημειώσω ότι η σαρκοφάγος παίρνει το όνομά της από την ουσία που χρησιμοποιείται για την κατασκευή της και η οποία έχει την ιδιότητα να λιώνει τις σάρκες σε μικρό χρονικό διάστημα... εντυπωσιακό;;;), ενώ εξηγείται και γιατί δεν ήταν διαδεδομένη η καύση των νεκρών (υψηλό κόστος)..

Άποψη του διαδρόμο του β ορόφου και του πωλητηρίου

Πέρα από τα ίδια τα εκθέματα το Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάτρας προσφέρει επίσης την δυνατότητα, μέσω ενός διαδρόμου στον δεύτερο όροφο, να απολαύσεις από ψηλά τα ψηφιδωτά και τα τμήματα των κατοικιών..

Το μουσείο διαθέτει επίσης πωλητήριο (που ωστόσο δεν δέχεται πιστωτικές, το οποίο είναι κρίμα εφόσον ορισμένα από τα αντικείμενα προς πώληση κοστίζουν πάνω από 100-150 ευρώ), αν και δεν έχει καφετέρια ή εστιατόριο.

Στην δική μας επίσκεψη (πέντε άτομα) ήταν αρκετά εντυπωσιακό το γεγονός ότι σε καθέναν άρεσε περισσότερο κάτι διαφορετικό.. σε άλλον άρεσαν τα ψηφιδωτά, σε άλλον οι σκελετοί και τα κτερίσματα, σε άλλον τα εργαστήρια κι οι διαδικασίες που περιγράφονταν, ενώ όσοι ξέρουν καλά την Πάτρα ενθουσιάζονται με την γεωγραφική τοποθέτηση στους τρέχοντες δρόμους της πόλης.. Ότι και να περιγράψω λοιπόν θα πρέπει να βρείτε την ευκαιρία να πάτε για να ανακαλύψετε μόνοι σας τί θα σας τραβήξει την προσοχή..

Για τον Ιούλιο του 2012 το χρηματικό αντίτιμο για ενήλικα ήταν 4 ευρώ, ενώ τα παιδιά μπήκανε δωρεάν!

Credits: Οι φωτογραφίες με την ευγενή προσφορά του κ. ξαδέρφου μας!!

Εκεί στα Βόρεια: Θεσσαλονίκη/Δυο μέρες μόνο

Θεσσαλονίκη λοιπόν για δύο μέρες.. Ταξίδι γλυκό, ταξίδι αγαπημένο, ταξίδι αναψυχής σε αστικό περιβάλλον. Η πόλη από τις αγαπημένες μου, φιλικά στο μυαλό μου την θεωρώ 'Βαρκελώνη' της Ελλάδας (κι αυτό για εμένα είναι πολύ τιμητικό).. Η Θεσσαλονίκη όμως έχει ένα γερό ατού, ένα χαρτί που νικάει πολλές άλλες πόλεις: Είναι δομημένη με κέντρο τη θάλασσα και απλώνεται γύρω από αυτήν.

Το ταξίδι στην Θεσσαλονίκη μπορείς να το κάνεις με πολλούς τρόπους... αμάξι, λεωφορείο, αεροπλάνο, τρένο. Εγώ πάντα προτιμώ το τρένο... Μου αρέσει αυτή η αίσθηση που αφήνεσαι, αυτό το πήγαινε έλα του κόσμου, το γλυκό νανούρισμα της μηχανής, τα τοπία που συναντάς.. Βέβαια, δεν είμαι και ιδιαίτερα δύσκολη στα ταξίδια. Δεν με ενοχλεί το φως, η φασαρία, οι στάσεις... Βάζω τα ακουστικά μου κι απομονώνομαι, βλέπω τον δρόμο να κυλάει και να περνάει από όλα τα χωριά και τις ακατοίκητες εκτάσεις της Ελλαδίτσας μας, από περιοχές που περνάω αλλά κανέναν δεν θα συναντήσω, κανείς δεν θα καταλάβει ότι πέρασα, σου δίνει την αίσθηση ότι συμμετέχεις σε κάτι που θα είναι σαν να μην έγινε ποτέ...

Αφήνω την ποιητική διάθεση στην άκρη όμως και συνεχίζω με την άφιξη στην πόλη.. Είχαμε πάρει το βραδινό τρένο, οπότε φτάσαμε νωρίς τα ξημερώματα σε μία πόλη κοιμισμένη, με το πρώτο φως να σκάει πάνω στις πολυκατοικίες της.. Και μας υποδέχεται ο Σταθμός του ΟΣΕ, ένας σταθμός που δεν έχει καμία επαφή με τον Σταθμό Λαρίσης, ένας σταθμός μερακλίδικος, με τα ζαχαροπλαστεία του και τις καφετέριές του, με βιβλιοπωλείο και news stand, με ΚΕΠ και ενοικίαση αυτοκινήτου. Περιμένοντας να φτάσει μία νορμάλ ώρα για να πας στο ξενοδοχείο παίρνεις το πρώτο πρωινό στην πόλη: μπουγάτσα με κρέμα και καφές! (Καλημέρα!).. Παρατηρείς τον κόσμο που πάει κι έρχεται, λαγοδιαβάζεις το βιβλίο σου, κοιτάς τις κοπέλες της καφετέριας που μαζεύουν τα τραπέζια...και βγαίνεις έξω γεμάτος ενέργεια, γεμάτος όρεξη να δεις, να μυρίσεις, να γευτείς...

Στην Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια επιλέγω να μείνω στα ξενοδοχεία της Συγγρού και της Ίωνος Δραγούμη. Μου αρέσουν οι δύο αυτές οδοί, στο σημείο πάνω από την Εγνατίας, είναι δρόμοι με μικρά καταστήματα και με γειτονιές, δρόμοι κοντά στο κέντρο και ταυτόχρονα δρόμοι ήσυχοι... Κι επίσης οι τιμές των ξενοδοχείων είναι πολύ καλές για ένα descent δωμάτιο αν δεν ψάχνεις για πολυτέλεια.. Οι ξενοδόχοι που έχω πετύχει είναι ομιλητικότατοι, ευγενικοί κι εξυπηρετικοί. Βασικά εν μέρει όλος ο κόσμος στη πόλη είναι  πιο συζητήσιμος και ανοιχτός, ίσως οι χρόνοι είναι όντως πιο χαλαροί, ίσως είναι το είδος της ζωής που τους κάνει έτσι..

Αφήνεις τα πράγματα λοιπόν και ξεκινάς για την πρώτη βόλτα. Και για εμένα η πρώτη βόλτα-όπως και η τελευταία-ξεκινάει αναγκαστικά από την διαδρομή Εγνατία, πλ. Αριστοτέλους, λεωφόρος Νίκης. Αν δεν δούμε τον Λευκό Πύργο εξάλλου δεν θα ξεκινήσουμε καλά!

Από τα πρώτα λεπτά καταλαβαίνεις τις ουσιώδεις διαφορές με την Αθήνα: 

1) το κόστος. Στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν ακόμα χαμηλές τιμές! Υπάρχει η αίσθηση  του "είδα κάτι στη βιτρίνα και δεν χρειάζεται να κάνω επαναπροσδιορισμό της οικονομικής κατάστασης του μήνα για να το αγοράσω". Υπάρχουν ρούχα διαθέσιμα σε τιμές 5, 10, 15 ευρώ, και μιλάμε για ρούχα που τα φοράς άνετα καθημερινά, δλδ που βγάζουν τα λεφτά τους...

2) το είδος των μαγαζιών: ζαχαροπλαστεία!!!!! Ατόφια η έννοια του "πάμε να σε κεράσω μια πάστα", εννοώντας πάμε να καθίσουμε στο ζαχαροπλαστείο να σε κεράσω μια πάστα. Και φυσικά δεν εννοούμε μία πάστα, αλλά ένα από τα τέλεια γλυκά με τα σιρόπια και τις κρέμες που σου δίνουν 1000 θερμίδες ανά κουταλιά και ένα χαμόγελο ευτυχίας για όλη την ημέρα! (αν κρατήσει λιγότερο μπορείς πάντα να κάνεις refill, απεριόριστες επιλογές, συνδυασμοί, δυνατότητες!!!)

3)η αίσθηση. Δεν είναι μία πόλη χτυπημένη, παρατημένη. Οι άνθρωποι δεν είναι ηττημένοι, δεν ζουν (ακόμα; ελπίζω όχι) με τον φόβο ότι αύριο μπορεί να χάσουν το μαγαζί τους, την δουλειά τους. Ή δεν το δείχνουν τόσο. Η ουσία είναι ότι βγαίνεις έξω και δεν στενοχωριέσαι, δεν σε πιάνει αυτό το πλάκωμα που σε πιάνει τελευταία στη δική μου πόλη όταν βγαίνω για ένα ποτό στο κέντρο...

4)τα κτίρια. Νεοκλασσικά, παλιά, διατηρημένα ή όχι-και-τόσο-διατηρημένα κτήρια. Υπάρχουν και σου είναι αδύνατο να μην το εκτιμήσεις. Συνυπάρχουν μαζί με τις κυρίες και τους κυρίους μίας κάποιας ηλικίας που τους είδα να φορούν  τα ταγιέρ τους και τα κοστούμια τους και να πηγαίνουν για ένα παγωτό το Σάββατο βράδυ στην περατζάδα της λεωφόρου Νίκης, για έναν καφέ μετά γλυκού στη θάλασσα την Κυριακή το πρωί, μετά την Εκκλησία. Όμορφες πολυκατοικίες ή δίπατα σπίτια σπαρμένα σε όλη την πόλη (ίσως όχι τόσο στα Λαδάδικα όσο στις γειτονιές της Αγίας Σοφίας, του Αρχαιολογικού Μουσείου και της Έκθεσης).

5)Η θάλασσα στο κέντρο της πόλης. Η θάλασσα πάντα εκεί να σου προσφέρει τον ορίζοντα. Και ναι, πολλοί θα το πείτε είναι βρώμικη θάλασσα, είναι αστική θάλασσα με θολά νερά. Αλλά είναι εκεί και μπορείς μέσα από τις μυρωδιές των καυσαερίων να ανιχνεύσεις την θαλασσινή αύρα και να κάνεις βόλτα στην κάτω πλευρά με το ποδήλατο ή με τα πόδια και να αισθανθείς ότι παίζεις στο βίντεοκλιπ του προσωπικού σου σάουντρακ..

Η πρώτη αυτή βόλτα σε οδηγεί, θέλοντας και μη, στα πόδια του Συμβόλου της πόλης, του Λευκού Πύργου... την ιστορία του φαντάζομαι την γνωρίζετε μέσες άκρες ή μπορείτε να την βρείτε, από φυλακή σε αστεροσκοπίο, το όνομα το πήρε από τον φυλακισμένο που τον άσπρισε, τώρα είναι μουσείο. Κι εδώ αρχίζω μία μικρή γκρίνια: Η Θεσσαλονίκη ως διεθνής προορισμός, ως πόλη με αρκετό τουρισμό και με μουσεία θα έπρεπε να έχει καλοκαιριάτικα και δη Σαββατοκύριακο τον Λευκό Πύργο ανοιχτό από το πρωί μέχρι τις 21.00. Δεν δέχομαι αντίλογο, δεν με νοιάζει πόσο παίρνει το προσωπικό ή ποιος βγάζει τα ωράρια. Είναι απλά απαράδεκτο κι επίσης χάνονται του κόσμου τα έσοδα αν αναλογιστεί κανείς το αντίτιμο των 3 ευρώ της εισόδου. Και μιας και άρχισα να πω και το άλλο, πήγαμε επίσης με λαχτάρα να δούμε την έκθεση 'A Balkan´s tale', χαρούμενοι που την πετύχαμε μιας και δεν την είχαμε προλάβει. Η έκθεση γινόταν στο Γενί Τζαμί (πρώην αρχαιολογικό μουσείο) σε ένα κτήριο που θα ήθελα να έχω την εύκαιρία να επισκεφτώ (θα σας βάλω φωτογραφίες). Πριν ξεκινήσω είχα ήδη συμβουλευτεί την επίσιμη ιστοσελίδα για το ωράριο του Σαββάτου (18.00-21.00), το οποίο ήταν γραμμένο και σε διάφορες αφίσσες και διαφημίσεις στην πόλη. Φτάσαμε λοιπόν ψάχνοντας κανά μισάωρο τον δρόμο (στο χάρτη φαίνονται μικρότερες οι αποστάσεις όντως) 18.30 για να βρούμε ένα εκτυπωμένο χαρτί που έλεγε "ΠΡΟΣΟΧΗ: Αλλαγή Ωραρίου, ώρες λειτουργίας Σαββάτου 09.00-18.00". Δεν μπορώ να σας περιγράψω πώς αισθάνθηκα ούτε το ξενέρωμα που έφαγα. Είναι απαράδεκτο, κι εφόσον είχαν αποφασίσει ότι θα αλλάξουν την ώρα, ας φρόντιζαν να κρατήσουν κάποια ώρα από τις αναγραφόμενες τουλάχιστον ανοιχτό το οίκημα. Ας το έκλειναν 19.30 έστω.. Και επίσης δεν δέχομαι δικαιολογία καμία.  

Τέλοσπάντων κλείνω την παρένθεση εδώ γιατί αγαπώ ην πόλη, όπως προείπα, και μου την σπάει να πληρώνουν άλλοι την αχρηστία μερικών. Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάς τέτοιες διοργανωτικές ελλείψεις στην Ελλάδα..

Επειδή έχει γίνει τεράστιο το κείμενο θα το κλείσω εδώ... λίγο απότομα ίσως αλλά τα υπόλοιπα υπόσχομαι να τα βάλω σε επόμενο ποστ..

Ανάφη: Η άγρια ομορφιά των Κυκλάδων - Μέρος Ι

Η Ανάφη μένει στη μνήμη μου ως το νησί των παιδιών με τα χαϊμαλιά-όσων έχουν απομείνει- ή μάλλον ως ένα από τα νησιά αυτού του τύπου. Καίτοι συχνότατα την αναφέρουν ως την αδερφή της Σαντορίνης, η Ανάφη έχει δικό της ιδιάζοντα χαρακτήρα που δεν συνάδει με συμπεριφορές του τύπου "έχει πισίνα το ξενοδοχείο"...

Στο νησί δεν μείναμε πολύ-τρεις ημέρες ουσιαστικά! Φτάσαμε Πέμπτη με καθυστέρηση 3.5 ωρών που όμως δεν κατάφερε να μας χαλάσει τη διάθεση-ας όψεται, διακοπές πάμε! Στο λιμάνι ο Μάριος μας ανεβάζει στη Χώρα.. Το πλοίο γεμάτο επισκέπτες, κυρίως Έλληνες και αποσπασματικά λίγους Γάλλους και Ιταλούς.. Ο κόσμος πολύς για τα δεδομένα Ανάφης, και πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν τον Μάριο με το λεωφορείο του για την μετακίνησή τους.. Προς γνώση, ο Μάριος είναι ο κατεξοχήν οδηγός λεωφορείου του νησιού, ο οποίος ερωτεύτηκε μία Αναφιώτισσα, την παντρεύτηκε και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα! Το λεωφορείο κάνει 2 δρομολόγια ανεβαίνοντας νωχελικά τον φιδοειδή δρόμο που οδηγεί στη Χώρα.. Κατά την ανάβαση μας προσπερνάει ένα τζιπ.. "Αθηναίοι" λέει υποτιμητικά ο συμπαθέστατος οδηγός μας και συνεχίζει στους δικούς του ρυθμούς..

Ο βράχος της Καλάμου

Ανεβαίνοντας μας υποδέχεται ο βράχος της Καλάμου- ο δεύτερος μεγαλύτερος μετά το Γιβραλτάρ όπως μας είπανε οι ντόπιοι με πολύ υπερηφάνεια..μας υποδέχεται επίσης η κ. Μαρία, στην οποία είχα πάει να κλείσω δωμάτια κι η οποία αρχίζει να φωνάζει το όνομά μου μόλις κατεβαίνουν οι επιβάτες.. Παίρνουμε τον περιφερειακό δρόμο, μπροστά εμείς και πίσω οι τσάντες με τα ροδάκια να τσουλάνε στο λιθόστρωτο, στην ανηφόρα.. Το ζαλισμένο από τη ζέστη μυαλό μου φωνάζει σε πλήρη αρμονία με τα ροδάκια: "Δια-κο-πές, δια-κό-πες!"..

Καφές στον Κυριάκο

Τα δωμάτια με θέα στο λιμάνι, στην αρχή μπαίνουμε στο μικράκι, την επομένη ακολουθεί μετακόμιση στο μεγάλο.. Ντους, μαγιώ, βουρ για παραλία...Μονάχα που το σύμπαν δεν συνεργάζεται, ο Μάριος κάνει σιέστα κι εμείς καθόμαστε στο Αργώ για καφεδάκι.. Μιλάμε με τον Κυριάκο, τον ιδιοκτήτη..σχολιάζει τους τουρίστες: "κάτι παιδάκια από Κηφησιά που έρχονται στις ταβέρνες και τρώνε τα αποφάγια, ενώ στο σπίτι τους ο μπαμπάς τους έχει 5 υπηρέτες".. Τα'χει δει όλα ο άνθρωπος, η Ανάφη από το άγριο νησί πέρασε στα κατάστιχα ως το νησί της γιαλατζί επανάστασης... Όχι ότι φταίει το νησί ή τα παιδιά..οι ισορροπίες ίσως πρέπει να ξαναβρεθούν.. Ήδη στο Ρούκουνα, τη πρώτη παραλία που βλέπουμε, αμμουδερή με τα απαραίτητα βράχια να την πλαισιώνουν, βρίσκουμε την εξής καινοτομία: η μισή παραλία (και τα μισά αρμυρίκια) διατίθεται στους κατασκηνωτές του ελεύθερου κάμπινγκ, η άλλη μισή στους ντόπιους-επισκέπτες που πάνε για το μπάνιο τους.. είπαμε ψάχνουν την ισορροπία οι άνθρωποι..

Η Παραλία του Ρούκουνα

Γυρνάμε από το μπάνιο και πάμε στην ταβέρνα της Αλεξάνδρας.. Καθόμαστε και γευόμαστε μουσακά και κόκορα Ανάφης καθώς και κάτι υπέροχες μελιτζάνες ξιδάτες που μας πρότεινε ο μικρός σερβιτόρος (αφού στην αντίστοιχη ερώτηση μας είπε χωρίς δισταγμό ότι είναι το αγαπημένο του φαγητό).. Επιδόρπιο: γαλοκτομπούρεκο από τα χεράκια της Αλεξάνδρας και ρακόμουρο κρύο που το κερνάνε τα παιδιά..Τέλεια!
Το βράδυ πάμε για ποτό στο Αργώ-η ροκ μουσική του είναι στα συν αν και δεν εντυπωσιαζόμαστε ιδιαίτερα-όλο το νησί τραβάει για πιο έντεχνο-ρεμπέτικο-εναλλακτικό..Πάντως μέχρι τα  μεσάνυχτα οι ταβερνοκαταστάσεις δείχνουν να ανθούν, ζαχαροπλαστεία ούτε λόγος (είχαμε καλομάθει από Φολέγανδρο κι Αμοργό οπότε περιμέναμε να ανακαλύψουμε κι εδώ κάτι...)..

Αυτά προς το παρόν για την Ανάφη, θα συνεχίσω με τις υπόλοιπες ημέρες σε επόμενα post!

Το όρος El Teide (Tenerife, Islas Canarias) χορεύει στο χωροχρόνο…Timelapse

The Mountain from TSO Photography on Vimeo.

Το El Teide είναι ένα ηφαίστειο στηνΤενερίφη των Κανάριων Νήσων. Όχι ένα απλό ηφαίστειο όμως... Το ύψος του φτάνει τα 3.718 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, κι η κορυφή του αποτελεί την υψηλότερη στην Ισπανία και σε ολόκληρο τον Ατλαντικό Ωκεανό, ενώ πρόκειται για το τρίτο μεγαλύτερο ηφαίστειο της γης, μετά τα Mauna Loa και Mauna Kea στη Χαβάη.

Ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά του όρους μπορούμε να βρούμε πολλά: αποτελεί Μνημείο Φυσικής Κληρονομιάς, εφόσον σε αυτό ανήκει το ηφαιστειακό σύμπλεγμα Teide-Pico Viejo, ένα μεγάλο στρωματοηφαίστειο (κωνικό ηφαίστειο, stratovolcano) που διατηρείται ακόμα ενεργό με ιστορικές εκρήξεις τα σχετικά πρόσφατα χρόνια (η τελευταία ήταν το 1798) καθώς και με εκπομπές ατμού κατά συχνά χρονικά διαστήματα από τον κρατήρα του. Αποτελεί επίσης Προστατευόμενη Περιοχή Φυσικής Κληρονομιάς, ενώ ο Εθνικός Δρυμός του Teide παρουσιάζει τους υψηλότερους δείκτες επισκεψιμότητας στην Ισπανία και την Ευρώπη κι αποτελεί το δεύτερο πιο επισκέψιμο εθνικό πάρκο σε παγκόσμια κλίμακα. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου που από το 2007 ο Δρυμός αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς κατά την UNESCO.

Όλα αυτά φαντάζουν -τουλάχιστον σε εμένα- ιδιαίτερα εντυπωσιακά. Όμως το στοιχείο στο οποίο έμεινα, και αυτό που μου έδωσε το έναυσμα για να ψάξω όλα τα παραπάνω, είναι το ότι το όρος Teide αποτελεί την ιδανική τοποθεσία για να καθίσει κάποιος και να θαυμάσει τον ουρανό! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στο El Teide βρίσκεται από το 1964 ένα από τα καλύτερα παρατηρητήρια στον κόσμο, το Observatorio del Teide. Το παρατηρητήριο χαρακτηρίζεται από μία ιδανική γεωγραφική θέα (ανάμεσα στα ανατολικά και τα δυτικά ηλιακά παρατηρητήρια) και σε συνδυασμό με την καθαρότητα και την εξαίρετη ποιότητα του ουρανού αποτέλεσε ιδανικό μέρος για την μελέτη του ηλιακού συστήματος. Εκτός από τους αστρονόμους όμως, αυτοί που λατρεύουν το El Teide είναι οι φωτογράφοι, ιδίως όσοι ασχολούνται με την τεχνική time-lapse.

Ένα από αυτά τα timelapses θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Ουσιαστικά η τεχνική αυτή αποτελεί μία κινηματογραφική τεχνική, στην οποία η συχνότητα λήψης είναι πολύ μικρότερη από αυτή που θα χρησιμοποιηθεί για την προβολή της ταινίας, με αποτέλεσμα κατά την προβολή σε κανονική ταχύτητα ο χρόνος να φαίνεται ότι κινείται γρηγορότερα κι επομένως καταλύεται (lapses).

Απολαύστε λοιπόν κι εσείς αν θέλετε τη δουλειά του Terje Sorgjerd, ο οποίος έκανε το ακόλουθο βίντεο μετά από την επίσκεψή του στο El Teide. Το βίντεο τραβήχτηκε ανάμεσα την περίοδο 4-11/4/2011 και στόχευε στη λήψη του γαλαξία Milky Way… και πέτυχε να τραβήξει όχι μονάχα τον Milky Way αλλά και την αμμοθύελα που πέρασε από το βουνό την νύχτα της 9^ης Απριλίου (00:32), κάνοντας το βίντεο να μοιάζει βγαλμένο από τα παραμύθια…