Ανάφη: Η άγρια ομορφιά των Κυκλάδων - Μέρος ΙΙ

Παρασκευή 6 Αυγούστου-του Σωτήρος...

Στην Ανάφη δεν έχει πανηγύρι όπως στην Αμοργό και την Φολέγανδρο, το οποίο μας εξυπηρετεί μιας και έχουμε την ευκαιρία να ανακαλύψουμε περισσότερα μέρη, στο λιγοστό αυτό διάστημα που μπορούμε να αφιερώσουμε στο νησί. Αυτή η δεύτερη ημέρα είναι η ημέρα που επιλέγουμε για να δοκιμάσουμε τα Μονοπάτια του νησιού..

Για αρχή ωστόσο παίρνουμε το λεωφορείο του Μάριου και κατεβαίνουμε στο τέρμα της διαδρομής Χώρα-Ρούκουνας-Άγιοι Ανάργυροι-Μοναστήρι, μοναδικοί τελευταίοι επιβάτες μιας και οι περισσότεροι έχουν ήδη γοητευτεί από τις προηγούμενες παραλίες. Η άνοδος προς το Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής είναι εύκολη, το λεωφορείο σε αφήνει σχεδόν δίπλα, μονάχα που ο ήλιος καίει από πάνω (SOS αν και δεν χρειάζεται να το πω προκειμένου για Κυκλάδες: αεράτα ρούχα, αθλητικά παππούτσια προκειμένου για πεζοπορία-τα allstaraκια, κυρίως αυτά τα μιας κάποιας ηλικίας είναι ό,τι πρέπει!!)! Η θέα πραγματικά κόβει την ανάσα.. Φτάνουμε στον ισθμό της Καλάμου, το σημείο όπου πλέον είναι ορατή η πάνω πλευρά του νησιού-η πιο άγρια κι η πιο ανεξερεύνητη.. Τα χρώματα μαγευτικά, δροσιστικά, βαθύ πράσινο που μπλέκεται με το σκούρο μπλε και το γαλάζιο του ορίζοντα..και στη μέση δύο βράχοι, η Σκύλλα κι η Χάρυβδη του παλιού παραμυθιού να δεσπόζουν στα όρια του προσωπικού φυσικού τους βασιλείου.. Μακαρίζω όσους έχουν τη δυνατότητα να κάνουν τον γύρο του νησιού με σκάφος, ο περίπλους πρέπει να είναι μία μοναδική εμπειρία κι η θέα της Καλάμου μπορεί να σε φέρει αντιμέτωπο με τα όρια του κόσμου σου-εσωτερικού κι εξωτερικού..

Θέα προς την πάνω πλευρά της Ανάφης από το Μοναστήρι

Οι πάγκοι στο Μοναστήρι
 προετοιμάζονται για το πανηγύρι

Αντιστεκόμαστε στο τοπίο και προσπερνάμε συνεχίζοντας προς το Μοναστήρι.. Στα αριστερά είναι οι πάγκοι κάτω από τα δέντρα, έτοιμοι και φιλόξενοι.. αδύνατο να μην τους φανταστείς να γεμίζουν με ανθρώπους κι όργανα και γλεντζέδες στο πανηγύρι του Σεπτεμβρίου, όπου μαζεύεται όλο το νησί.. Τα αρχαία διάσπαρτα δεξιά κι αριστερά: το Μοναστήρι είναι κτισμένο πάνω στον αρχαίο ναό του Απόλλωνα, άλλο ένα από τα πολλά παραδείγματα του ιδιάζοντος αυτού συνήθειου που είχαν οι πρόγονοί μας χριστιανοί να ξορκίζουν την αρχαία λατρεία τοποθετώντας τους δικούς τους ναούς πάνω από τους ήδη υπάρχοντες: πόσος εγωισμός μπορεί να χωρέσει στην ανθρωπότητα, ακόμα και με τις ηπιότερες συνθήκες;.. Το Μοναστήρι πάντως μας υποδέχεται φορώντας τα καλά του, με δροσιστικό νεράκι και γλυκάκι..Παίρνουμε μία ανάσα και μιλάμε λίγο με τους εκεί Αναφιώτες.. Μας λένε για την Καλαμιώτισσα και για την αγρυπνία που κάνει ο Ηγούμενος εκεί, για τον δρόμο που περπατάνε μέχρι να φτάσουν, μας καλούν να πάμε..

Το Μοναστήρι

Η παραλία στο Μοναστήρι με την Καλαμιώτισσα στο βάθος

Προσπερνάμε κι από εδώ κι αρχίζουμε να κατηφορίζουμε προς την παραλία του Μοναστηριού (Πρασιές;).. Δίπλα μας αναγνωρίζουμε τους Γάλλους που μας "έκλεβαν" γεύσεις την προηγουμένη στην Αλεξάνδρα, τι πιο ωραίο κι ανθρώπινο από το να εμπιστεύεσαι έτσι στα σιωπηλά την εμπειρία του άλλου που μένει εκεί; Στο θέμα μας τώρα, κάνουμε 2-3 βουτιές, ξαναβάζουμε τους σάκους μας και συνεχίζουμε προς τους Αγ. Αναργύρους.

Ο δρόμος δεν είναι πολύς, η ζέστη είναι όμως λίγο αφόρητη...Βγάζω φωτογραφίες ανά πέντε λεπτά για να χρησιμοποιώ την στάση...Όμως αξίζει... Η παραλία είναι μία ανοιχτή αγκαλιά για όλους.. Το μονοπάτι για να κατέβεις δεν είναι ορατό, το κρύβει ο βράχος, αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε ένα από τα τελευταία σημεία του κόσμου, λες κι όλοι όσοι είναι εκεί κατέβηκαν με έναν μυστικό τρόπο κι ύστερα χάθηκαν.. Κι επειδή είμαστε τυχεροί σαν άνθρωποι μας υποδεικνύει ένα από τα παιδιά το μυστικό δρομάκι...και σε λίγο βουρ! στη θάλασσα!! Και τι θάλασσα!! Νερό  που το αγκαλιάζεις και το λαχταράς, υπέροχο, καθαρό και κρύο, ευτύχημα λες που έχει τόση ζέστη και μπορείς να μπαινοβγαίνεις όλη την ημέρα σαν τα παιδάκια..Εγώ ξαπλώνω-τεντούκι που λένε κι οι Αφοί Κατσιμίχα- μισή στο κύμα μισή στον ήλιο με ένα ψάθινο καπέλο στο κεφάλι και κάτι γερμανοί δίπλα με μιμούνται..

Το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων

Παραλίες που συναντάμε στον δρόμο 

Παρόλο που οι Άγιοι Ανάργυροι μας μαγεύουν, η όλη περιπέτεια μας ανοίγει την όρεξη: ξαναμαζεύουμε τους σάκους μας, φοράμε τα ρούχα μας και ξεκινάμε πάλι να το παίξουμε εξερευνητές.. Συνεχίζουμε το παράκτιο μονοπάτι, περνάμε μία υπέροχη σχεδόν ιδιωτική παραλιϊτσα (από τις αγαπημένες μου) και συνεχίζουμε προς τον Μέγα Ποταμό (καταλαβαίνουμε από το όνομα ότι η μικρή χαράδρα που πρέπει να διασχίσουμε είναι το ποτάμι, ξερό καλοκαιριάτικα φυσικά).. Η παραλία είναι βοτσαλωτή με δύο-τρεις σκηνές να την πλαισιώνουν κι οι λουόμενοι κυρίως γυμνιστές, αν και τελικά όλοι κάπως έτσι καταλήγουμε σε τέτοιους μαγικούς κόσμους, αισθανόμαστε ότι ο ήλιος καίει τα πάντα κι ότι όλοι είμαστε συνένοχοι σε αυτό.. Ανακαλύπτουμε τις διπλανές κρυφές σπηλιές, τι παράδοξο να κρυώνεις και να καίγεσαι με δύο απλωτές διαφορά.. Κάνουμε τις βουτιές μας, τα μαζεύουμε και συνεχίζουμε τον δρόμο μας, με την πεποίθηση ότι είναι ο σωστός...Βέβαια το μονοπάτι κάπου χάνεται από μόνο του, κάπου το χάνουμε κι εμείς κι αρχίζουμε να ροβολάμε σαν τα αγριοκάτσικα στους λόφους της Ανάφης..από την μία τα βράχια να γρατσουνίζεσαι αν δεν προσέχεις, κι από την άλλη μία απέραντη θέα, εσύ μόνος σου και γύρω σου το σύμπαν, να μην σε αφήνει να συγκεντρωθείς στον δρόμο σου κι ο αέρας να σου φυσάει τα μαλλιά...Κι εννοείται ότι στο δια ταύτα,  είναι που σου μένει τελικά, είναι αυτή ακριβώς η αίσθηση της προσωπικής λευτεριάς, της ανεξαρτησίας..

Κι άλλη παραλία

Περνάμε δύο τρεις παραλίες στο δρόμο, μερικές ιδιωτικές, μερικές δημόσιες αλλά πλέον μακρυά από το υποτυπώδες αυτοσχέδιο δρόμο μας, ώσπου τελικά να φτάσουμε στον Ρούκουνα, με μία μικρή βοήθεια από τον Αλέξανδρο, ένα παλικάρι που ανακάλυψε τις χαρές του camping και τις κοινωνικοποίησης σε αυτό (αλλά όχι με τους ντόπιους το οποίο μου φάνηκε μάλλον χαζό μιας και που, για εμένα, η διαφορετικότητα κάθε περιοχής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον κόσμο που την επιλέγει για να ζήσει, χαρακτηρίζει θα λεγες τους κατοίκους της..)..

Από το δωμάτιό μας φαίνεται η Δρακοντοσπηλιά στο βάθος

Μπάνιο στο Ρούκουνα λοιπόν κι επιστροφή στη Χώρα με τον Μάριο..Μετακόμιση στα μεγαλύτερα δωμάτια της κ. Μαρίας, μία μετακόμιση που αξίζει στον κόπο και που μας φέρνει κοντά στους γείτονες μας, τον κ. Γρηγόρη και την κ. Αλέκα, συχνούς επισκέπτες του νησιού.. Μαθαίνουμε για την Παχιά λοιπόν και τα άλλα δύο νησάκια που βρίσκονται κοντά στην Ανάφη, για την Δρακοντοσπηλιά και τον Γερμανό καθηγητή-ερημήτη που περνάει κάθε καλοκαίρι εκεί 15 μέρες μόνος του και που ανάβει κάθε βράδυ το φανάρι να το βλέπουν οι απέναντι και να ξέρουν ότι είναι καλά... Για φαγητό επιλέγουμε το Αρμενάκι με τις ευλογίες όλων των υπολοίπων..Περνάμε ένα μικρό ξεβόλεμα αλλάζοντας τραπέζι (μα κράτηση στην Ανάφη;;;),  όμως η γεύση μας αποζημιώνει , με την ψαρόσουπα που επιλέγω στα must, αν και τόσο χορταστική που φουσκώνω κι αρχίζω να κοιμάμαι όρθια...οπότε η ένδοξη αυτή, αγαπημένη μου ημέρα της Ανάφης, τελειώνει μάλλον άδοξα, πριν αρχίσουν οι μουσικές κι οι χοροί των 23.00 και κάτι...

(Συνεχίζεται)
(Εκκρεμούν φωτογραφίες που τις έχω κι εγώ δεν ξέρω που ΑΛΛΑ θα τις βρω!!!)
Update Ιούλιος 2012: Τώρα και με φωτογραφίες!!

Ανάφη: Η άγρια ομορφιά των Κυκλάδων - Μέρος Ι

Η Ανάφη μένει στη μνήμη μου ως το νησί των παιδιών με τα χαϊμαλιά-όσων έχουν απομείνει- ή μάλλον ως ένα από τα νησιά αυτού του τύπου. Καίτοι συχνότατα την αναφέρουν ως την αδερφή της Σαντορίνης, η Ανάφη έχει δικό της ιδιάζοντα χαρακτήρα που δεν συνάδει με συμπεριφορές του τύπου "έχει πισίνα το ξενοδοχείο"...

Στο νησί δεν μείναμε πολύ-τρεις ημέρες ουσιαστικά! Φτάσαμε Πέμπτη με καθυστέρηση 3.5 ωρών που όμως δεν κατάφερε να μας χαλάσει τη διάθεση-ας όψεται, διακοπές πάμε! Στο λιμάνι ο Μάριος μας ανεβάζει στη Χώρα.. Το πλοίο γεμάτο επισκέπτες, κυρίως Έλληνες και αποσπασματικά λίγους Γάλλους και Ιταλούς.. Ο κόσμος πολύς για τα δεδομένα Ανάφης, και πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν τον Μάριο με το λεωφορείο του για την μετακίνησή τους.. Προς γνώση, ο Μάριος είναι ο κατεξοχήν οδηγός λεωφορείου του νησιού, ο οποίος ερωτεύτηκε μία Αναφιώτισσα, την παντρεύτηκε και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα! Το λεωφορείο κάνει 2 δρομολόγια ανεβαίνοντας νωχελικά τον φιδοειδή δρόμο που οδηγεί στη Χώρα.. Κατά την ανάβαση μας προσπερνάει ένα τζιπ.. "Αθηναίοι" λέει υποτιμητικά ο συμπαθέστατος οδηγός μας και συνεχίζει στους δικούς του ρυθμούς..

Ο βράχος της Καλάμου

Ανεβαίνοντας μας υποδέχεται ο βράχος της Καλάμου- ο δεύτερος μεγαλύτερος μετά το Γιβραλτάρ όπως μας είπανε οι ντόπιοι με πολύ υπερηφάνεια..μας υποδέχεται επίσης η κ. Μαρία, στην οποία είχα πάει να κλείσω δωμάτια κι η οποία αρχίζει να φωνάζει το όνομά μου μόλις κατεβαίνουν οι επιβάτες.. Παίρνουμε τον περιφερειακό δρόμο, μπροστά εμείς και πίσω οι τσάντες με τα ροδάκια να τσουλάνε στο λιθόστρωτο, στην ανηφόρα.. Το ζαλισμένο από τη ζέστη μυαλό μου φωνάζει σε πλήρη αρμονία με τα ροδάκια: "Δια-κο-πές, δια-κό-πες!"..

Καφές στον Κυριάκο

Τα δωμάτια με θέα στο λιμάνι, στην αρχή μπαίνουμε στο μικράκι, την επομένη ακολουθεί μετακόμιση στο μεγάλο.. Ντους, μαγιώ, βουρ για παραλία...Μονάχα που το σύμπαν δεν συνεργάζεται, ο Μάριος κάνει σιέστα κι εμείς καθόμαστε στο Αργώ για καφεδάκι.. Μιλάμε με τον Κυριάκο, τον ιδιοκτήτη..σχολιάζει τους τουρίστες: "κάτι παιδάκια από Κηφησιά που έρχονται στις ταβέρνες και τρώνε τα αποφάγια, ενώ στο σπίτι τους ο μπαμπάς τους έχει 5 υπηρέτες".. Τα'χει δει όλα ο άνθρωπος, η Ανάφη από το άγριο νησί πέρασε στα κατάστιχα ως το νησί της γιαλατζί επανάστασης... Όχι ότι φταίει το νησί ή τα παιδιά..οι ισορροπίες ίσως πρέπει να ξαναβρεθούν.. Ήδη στο Ρούκουνα, τη πρώτη παραλία που βλέπουμε, αμμουδερή με τα απαραίτητα βράχια να την πλαισιώνουν, βρίσκουμε την εξής καινοτομία: η μισή παραλία (και τα μισά αρμυρίκια) διατίθεται στους κατασκηνωτές του ελεύθερου κάμπινγκ, η άλλη μισή στους ντόπιους-επισκέπτες που πάνε για το μπάνιο τους.. είπαμε ψάχνουν την ισορροπία οι άνθρωποι..

Η Παραλία του Ρούκουνα

Γυρνάμε από το μπάνιο και πάμε στην ταβέρνα της Αλεξάνδρας.. Καθόμαστε και γευόμαστε μουσακά και κόκορα Ανάφης καθώς και κάτι υπέροχες μελιτζάνες ξιδάτες που μας πρότεινε ο μικρός σερβιτόρος (αφού στην αντίστοιχη ερώτηση μας είπε χωρίς δισταγμό ότι είναι το αγαπημένο του φαγητό).. Επιδόρπιο: γαλοκτομπούρεκο από τα χεράκια της Αλεξάνδρας και ρακόμουρο κρύο που το κερνάνε τα παιδιά..Τέλεια!
Το βράδυ πάμε για ποτό στο Αργώ-η ροκ μουσική του είναι στα συν αν και δεν εντυπωσιαζόμαστε ιδιαίτερα-όλο το νησί τραβάει για πιο έντεχνο-ρεμπέτικο-εναλλακτικό..Πάντως μέχρι τα  μεσάνυχτα οι ταβερνοκαταστάσεις δείχνουν να ανθούν, ζαχαροπλαστεία ούτε λόγος (είχαμε καλομάθει από Φολέγανδρο κι Αμοργό οπότε περιμέναμε να ανακαλύψουμε κι εδώ κάτι...)..

Αυτά προς το παρόν για την Ανάφη, θα συνεχίσω με τις υπόλοιπες ημέρες σε επόμενα post!