100 ταράτσες, 100 απόψεις και μία φωτογραφία..

Πριν από μερικές ημέρες ολοκληρώθηκε το 100taratses project. Στο πλαίσιο του 100taratses, ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος τράβηξε (πάνω από) 100 (φαντάζομαι) φωτογραφίες της Ακρόπολης από διάφορες ταράτσες της Αθήνας με έξι διαφορετικά κινητά, και τελικά ανέβασε 100 από αυτές τις λήψεις (χμ βασικά αριθμητικά λίγο παραπάνω, οπότε ας πούμε τις λήψεις από 100 ταράτσες για να ακριβολογούμε).

Ο Θοδωρής γενικώς είναι ένας ενδιαφέρον άνθρωπος κατ'εμέ. Προσωπικά δεν τον ξέρω αλλά θεωρώ ότι τον ξέρω σχετικά καλά διαδικτυακά. Κατά καιρούς αναλαμβάνει διάφορες ειδικές αποστολές, όπως να γράψει ένα κεφάλαιο από ένα βιβλίο κάθε μέρα για έναν μήνα (έναν Φεβρουάριο βασικά) και να το αναρτά διαδικτυακά και μετά να το εκδίδει (βλ. εδώ) άλλα τέτοια ωραία πράγματα. Αγαπημένη μου στιγμή στην καριέρα του ήταν η ανάρτηση για το Πενήντα αποχρώσεις του γκρι (και βασική αιτία 1. για να μην μπω καν στη διαδικασία να σκεφτώ να διαβάσω το βιβλίο παρά τον σχετικό ντόρο και 2. για να φωνάζω την καλύτερη μου φίλη 'Αφασικό Βούρλο' εδώ κι ενάμιση χρόνο). Προσωπικά το μόνο που με μπερδεύει σε αυτόν είναι η φωτογραφία που έχει βάλει γιατί είναι πολύ γελαστός αλλά όταν γράφει μου φαίνεται πιο μοναχικός και κυνικός. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα και δεν μένουμε στις εικόνες και επίσης φαντάζομαι ότι θα ήταν λίγο πιο στομφώδες αν έβαζε μία φωτογραφία που είναι ήταν σκεπτικός και βαρύσιωτος (δεν ξέρω πώς μπορείς να το κάνεις αυτό σε φωτογραφία αλλά κάποιοι μπορούν).

Τέλοσπάντων επανέρχομαι στο αρχικό θέμα. Στο πλαίσιο του 100taratses ο Θοδωρής μπήκε (αναγκαστικά καθότι δεν πετάει) σε 100 διαφορετικά κτήρια, εκ των οποίων ουκ ολίγες πολυκατοικίες, κι επειδή είναι φύσει αναλυτικός άνθρωπος, άρχισε να φιλοσοφεί για τα όσα είδε. Και μετά έγραψε αυτό το άρθρο το οποίο εστιάζει στο ότι οι Έλληνες έχουμε ένα θέμα με την αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου με αποτέλεσμα να γίνεται πρακτικά αδύνατο να συμβιώσουμε αρμονικά χωρίς να θεωρήσουμε ότι 'κάνουμε υποχωρήσεις αλλά τι να κάνουμε αφού είμαστε καλοί άνθρωποι κι οι άλλοι είναι τόσο περίεργοι και σπαστικοί'-κι αυτό είναι η καλή εναλλακτική, καθότι αρκετά συχνά δεν κάνουμε καν τις προαναφερθείσες υποχωρήσεις και δεν ασχολούμαστε με τα (όποια) ποταπά αυτά θέματα.

Ως Ελληνίδα του εξωτερικού προφανώς και συμφωνώ με αυτό το συμπέρασμα. Μάλλον όχι μονάχα συμφωνώ, αλλά το έχω αναλύσει κι εγώ αρκετά, οπότε το ενισχύω και με τα δικά μου συμπεράσματα, ιδιαίτερα εφόσον ήρθα και μένω εδώ, σε μία χώρα στην οποία πρεσβεύει το ακριβώς αντίθετο.

Ανακαλύπτω συνεχώς, λοιπόν, ότι ενώ στην Ελλάδα όλοι ξεχωρίζουμε αδιαμφισβήτητα (ο καθένας προσωπικά όμως) στη Δανία δεν ξεχωρίζει κανείς και για κανέναν λόγο. Σε ιδιωτικά νοσοκομεία πχ δεν πάει κανείς στη Δανία. Είσαι περίεργος άμα πας. Ούτε σε φροντιστήρια ή ειδικά σχολεία. Όλα τα παιδάκια κοιμούνται στο μπαλκόνι όταν είναι στον παιδικό, εκτός κι εάν η θερμοκρασία πέφτει  στους -10, το φαντάζεστε; (Ναι, επιβιώνουν..) Στην Ελλάδα η μαμά μας ακόμα μας λέει να ρίξουμε κάτι επάνω μας, κι ας είμαστε 30-35 χρονών ενήλικες.. Κι αυτό δεν είναι γιατί δεν είμαστε πιο ευαίσθητοι ή πιο χαϊδεμένοι (που μάλλον είμαστε). Είναι, κυρίως, γιατί η  μαμά μας, ως χαρακτηριστική Ελληνίδα μαμά, πιστεύει "αντικειμενικά" ότι το παιδάκι της είναι το πιο ξεχωριστό. Το οποίο ως θέμα, και καθόσον μεγαλώνει το παιδάκι της μαμάς, αρχίζει να παίρνει ενοχλήτικές για τους άλλους διαστάσεις, με συμπεριφορές τύπου 'παρκάρω στο πεζοδρόμιο μπροστά στην Εθνική γιατί είμαι ξεχωριστή περίπτωση κι εγώ θα κάνω πέντε λεπτά', 'εκνευρίζομαι και μιλώ με στόμφο στους γύρω μου όταν δουλεύω γιατί δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο εγώ κι άρα δεν καταλαβαίνουν και εκτός των άλλων βασικά, εγώ θα έπρεπε να κάθομαι τώρα' και 'δεν ασχολούμαι με την ταράτσα γιατί που να συνεννοηθείς με τους απέναντι που είναι ζώα και δεν καταλαβαίνουν' (που λέει πιο ευγενικά κι ο Θοδωρής στο άρθρο).

Κι εγώ το δέχομαι ότι οι συμπεριφορές κι οι κουλτούρες είναι για να διαφέρουν, στο δια ταύτα όμως ένα είναι το ερώτημα: ποιος βγαίνει κερδισμένος;

Το συμπέρασμά μου από τη Δανία είναι το εξής: Κανείς δεν είναι διαφορετικός, όλοι ανήκουμε στο σύνολο. Που σημαίνει ότι εάν είσαι εκτός του συνόλου μάλλον αντιμετωπίζεις ένα θέμα. Παράδειγμα τα νοσοκομεία: ήσυχα, ευάερα, ευήλια. Κάνεις εγχείρηση και σχεδόν πάντα βγαίνεις την ίδια μέρα. Πονάς και δεν σου δίνουν παυσίπονα εύκολα. Σου κλείνουν ραντεβού με τον γιατρό, ο οποίος δουλεύει μονάχα συγκεκριμένες ώρες και μπορεί να είναι ελεύθερος σε δύο μήνες για να κάνεις τις εξετάσεις και να σε δει. Κι αυτό σε όλες τις περιπτώσεις, όσο και να πονάς και όσο κι εάν υπάρχει η πιθανότητα να είναι κάτι επείγον. Παραδείγματα έχω πολλά τέτοια, αλήθεια το λέω οι άνθρωποι είναι σκληροπυρηνικοί-βασικά ωφείλουν να είναι για να λειτουργήσει το σύστημά τους (και λειτουργεί). Στη Δανία το σύνολο επιβιώνει γιατί ο σχεδιασμός έχει γίνει εν γένει για το 80% του κόσμου-το οποίο σημαίνει ότι οι ξεχωριστές περιπτώσεις του 20% ενδεχομένως να έχουν θέμα (παράδειγμα, στο γιατρό δεν πας νωρίτερα που να χτυπιέσαι). Κι αυτό σημαίνει ότι το 80% υγιές, 'φυσιολογικό' κομμάτι είναι αυτό που τελικά όχι μόνο επιβιώνει αλλά και επικροτεί. Τώρα αν είσαι στο 20%..χμμ μάλλον θα είσαι από αυτούς που θα υποφέρουν. Λυπούμαστε αλλά η Δανία δεν μπορεί να σας καλύψει ως προς αυτό, αγαπητό 20%.

Στην Ελλάδα, από την άλλη, δεν έχουμε συμπεριφορά συνόλου σε κανένα ποσοστό. Ο ένας θεωρεί τον εαυτό του, την ομάδα του, την εργασία του τελείως διαφορετική και ξεχωριστή από του άλλου. Βασικά καθένας θεωρεί ότι είναι μια διαφορετική και συνήθως καλύτερη περίπτωση των υπολοίπων κι άρα έχει κάθε δικαίωμα να φέρεται ως ο 'έξυπνος' (ενίοτε και ως ο κουλ 'Ελληνάρας'). Καλύτερο/χειρότερο; Προσωπική μου άποψη είναι ότι  συνολικά είναι πολύ λιγότερο αποδοτικό-μεγαλύτερο κόστος, λιγότερο συνολικό αποτέλεσμα. Η ιδανική κοινωνία μου θα ήταν μία κοινωνία που θα δεχόταν το διαφορετικό του άλλου και θα προσάρμοζε τη λύση σε αυτές τις περιπτώσεις όπου χρειάζεται (=θα έδινε τη δυνατότητα στο 20% που λέγαμε πιο πάνω να πάει στο ιδιωτικό νοσοκομείο, να δει γιατρό πιο γρήγορα ή να κάνει εξετάσεις πιο γρήγορα). Εφικτό αυτό; Δεν έχω ιδέα, ούτε πολιτικός είμαι, ούτε έχω σπουδάσει κάτι αντίστοιχο για να ξέρω. Απλά επισημαίνω. Στην ΕΕ που δουλεύω νομίζω είναι σαφές ότι, όσο κι αν είναι αξιοθαύμαστη η οργάνωση των χωρών του Βορρά, η αμφισβήτηση, η δουλειά με διαπροσωπικές σχέσεις και η ευελιξία της τελευταίας στιγμης των χωρών του Νότου επίσης χρειάζεται. Το πως στήνεις ένα τέτοιο σύστημα, ενώ οι περισσότερες χώρες έχουν ένα κάποιο θέμα αυτογνωσίας άγνωστο ωστόσο.

Για την ιστορία, ο Θοδωρής είναι κάπου στην Ακρόπολη τώρα και βγάζει φωτογραφίες μαζί με τον κόσμο.. Επίσης για την ιστορία, αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου φωτογραφία: είναι η φωτογραφία #100 και συνδυάζει το αρχαίο, αστικό, ανατολίτικο, μοντέρνο και φολκλορικό στοιχείο της πιο αγαπημένης μου αναρχικής πόλης κάτω από την αγκαλιά της Ακρόπολης...έτσι για να τονίζεται ότι τελικά ίσως και να μπορούμε να ανεχτούμε το διαφορετικό μας:

Καληνύχτα!

10 Πράγματα που κράτησα από τις εκλογές της 6ης Μαϊου 2012

Πρώτη ημέρα μετά την εκλογική αναμέτρηση με τα πιο out of the blue (και ταυτόχρονα αναμενόμενα να είναι out of the blue) αποτελέσματα. Να, τι κράτησα εγώ:
1) Μπορείς να ψηφίσεις σωστά αν το αποφασίσεις. Μπορείς να αποφασίσεις ποιο κόμμα θα επιλέξεις και μπορείς να χάσεις δυο ώρες από τη ζωή σου να δεις τι έχει κάνει ο κάθε υποψήφιος, ποιο είναι το βιογραφικό του και ποιες εν γένει οι απόψεις του (να'ναι καλά το ίντερνετ). Επίσης μπορείς να δεις σε πόσα σκάνδαλα έχει μπλέξει κι εάν. Όλα αυτά σε βοηθούν να μην κοιτάς το ψηφοδέλτιο με μάτι αγελάδας και να ψηφίζεις τα ονόματα λες και ψάχνεις για το νέο καρτούν της χρονιάς.
2) Το ότι αποφασίζεις να κάνεις την διαδικασία που περιγράφεται στο 1) και κολλάς στο ποιο κόμμα θέλεις να επιλέξεις κάτι πάει να πει. Μπορείς να το δεις με κέντρο εσένα ('μάλλον εγώ έχω πρόβλημα') αλλά εν προκειμένω μπορείς να το συζητήσεις και να δείς ότι κι άλλοι γύρω σου έχουν πρόβλημα με τις επιλογές που τους δίνονται. Οπότε μάλλον τα κόμματα δεν εκφράζουν τον λαό.
3) Το ότι τα κόμματα δεν εκφράζουν τον λαό μπορούμε να το δούμε λίγο φιλοσοφικά. Προσωπικά το έχω ξαναδει (και ξαναπεί), τα τελευταία χρόνια το τι γίνεται εντός κι εκτός Βουλής είναι ασύνδετο. Ο λαός πλακώνεται στα χημικά, χτυπιέται με τα ματ, χτυπιέται μεταξύ του, φωνάζει, συγκεντρώνεται και ρίχνει μούτζες (και ναι, μεγάλο μέρος του λαού αυτού ήταν βολεμένο από το σύστημα και είχε πελατειακές σχέσεις με αυτό και κάνει σαν να του φάγαν το μπιφτέκι που έτσι κι αλλιώς το είχε φάει από άλλον). Παράλληλα στη Βουλή χαμπάρι.. τσακώνονται για το ποιος ήτανε πιο μάγκας το '73 και ποιος κυβερνούσε περισσότερο και μετά ανενόχλητοι ψηφίζουν. Αυτό το χάσμα σαν να μεγάλωσε με τις εκλογές. Οι δύο μεγάλοι δεν το έπιασαν αρκετά γρήγορα, οι μικρότεροι το εκμεταλλεύτηκαν, τα υπάρχοντα κόμματα σαφώς δεν εξέφρασαν απόλυτα το λαό (πλειοψηφία δεν είδαμε πουθενά). Τα υπάρχοντα κόμματα πρέπει να πεθάνουν: ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;;;
4) Μπήκε η ΧΑ στην Βουλή. Αυτό με τρομάζει, έπεφτα για ύπνο χθες το βράδυ και έβλεπα εφιάλτες ότι βρίσκουν μόνους τους μετανάστες στο Μεταξουργείο και τους χτυπάνε σαν να'ναι χταπόδια. Δεν το αντέχω αυτό, σκέφτομαι στρατιωτικούς χαιρετισμούς, τους χαιρετισμούς των παιδιών στη Θεσσαλονίκη που έβλεπα χθες το βράδυ. Εμένα δεν είναι  δυστυχώς μάλλον αυτή είναι πλέον η χώρα μου. Κρατάω ένα τουιτ που διάβασα: "Χρυσαυγίτης δεν είναι πλέον ο σκίνερ με το τατουάζ. Είναι ο υπεράνω πάσης υποψίας γείτονάς σου". Φασισμό δέχεται πλέον αυτός που σου λέει για τους ξένους εργάτες στην οικοδομή, για την εγκληματικότητα στο κέντρο, για την Ελλάδα ως πρωτοπόρο στα πάντα και τον πόλεμο που δεχόμαστε προσωπικά ως έθνος. Το ότι η ΧΑ υποστηρίκτηκε πολύ από τους νέους μπορώ να το δικαιολογήσω μονάχα με βάση τον παραλογισμό και το πάθος της νεότητας, την ευκολία της να στρατευτεί και να σηκώσει τα πάντα στο ρεύμα της. Λογικός άνθρωπος δεν  μπορεί να τα υποστηρίζει αυτά. Και δυστυχώς για όλους μας δεν νομίζω ότι μπορεί να αντικρουστεί με λογικά επιχειρήματα. Πάντως μπαίνουμε σε επικίνδυνα μονοπάτια, προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη όμως ότι στις επόμενες εκλογές θα έχουμε κόμματα πιο κοντά στα θέλω μας και θα επιστρέψουμε στην πραγματικότητα.
5) Πέραν της κοινωνικής διάστασης του γεγονότος πιστεύω ότι η ΧΑ κοινοβουλευτικά δεν θα φέρει ουσιαστική διαφορά. Μάλλον ΚΚΕ και ΧΑ θα καταπιεί το ένα το άλλο (αν δεν κάνω κάτι 25 οι μεν, 23 οι δε στα ίδια είναι). Οπότε κοινωνικά είναι τρομερό γεγονός που πρέπει να αναλυθεί (φαντάζομαι διδακτορικά κοινωνιολογίας με το case study των ελλαδικών εκλογών του 2012) και να καταπολεμηθεί, ουσιαστικά κι άμεσα έχουμε άλλα θέματα που προέχουν όπως εάν και τι Κυβέρνηση θα προκύψει (μνημονιακή ή αντι-μνημονιακή;)..
6) Σε αυτές τις εκλογές ο λαός ένιωσε και πάλι την τρομοκρατία των κομμάτων. Όπως το είχε ακούσει και τις προηγούμενες φορές. "Χωρίς εμάς δεν θα μπορέσετε.."/"Αν ψηφίσετε άλλον θα δείτε τι έχετε να πάθετε, θα σας δείξω εγώ" κλπ. Ταυτόχρονα όμως ένιωσε και την τρομοκρατία ορισμένων  ξένων.. Διαβάζω τον κ. Σόιμπλε: 'Wolfgang Schaeuble, Germany's finance minister, said on Friday that Greece would have to "bear the consequences" if voters elected a government which did not honour agreements forged by the outgoing coalition government'. Όποιος και να είσαι δεν μπορείς να εκβιάζεις τον κόσμο που ψηφίζει. Είναι τελείως πολιτικά λανθασμένο και υποτιμά τον λαό της χώρας. Συμφωνώ κι εγώ στο ότι το να έχεις αντιμνημονιακή κυβέρνηση όταν έχεις υπογράψει το μνημόνιο κι έχεις πάρει λεφτά από αυτό δημιουργεί μία κάποια ασυμβατότητα. Και προφανώς τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα και προφανώς θα πρέπει να βρεθεί μία λύση που να συμβιβάζει αυτά τα δύο. Αλλά όταν και στο εξωτερικό και στα κόμματα ηθελημένα αγνοούσατε ή κάνατε ότι δεν συμβαίνουν οι διαμαρτυρίες των πολιτών στο Σύνταγμα κι αλλού, θα έπρεπε να περιμένετε πιο πολύ ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο στο μοναδικό μέσο που αφήσατε το λαό να εκφραστεί και να ληφθεί στα σοβαρά υπόψη το τι έχει να πει: στις εκλογές. Οπότε τώρα μην προσπαθείτε να μας τρομοκρατήσετε άλλο γιατί έχουμε περάσει καιρό σε αυτήν την κατάσταση και φοβόμαστε από μόνοι μας ούτως ή άλλως, με όποια κυβέρνηση κι εάν έχουμε. Τουλάχιστον να έχουμε μία που επιλέξαμε εμείς σύμφωνα με τα δικά μας λανθασμένα κριτήρια.
7) Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τύπου τηλεόραση αργοπεθαίνουν. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι μάλλον δεν ενδιαφέρουν πλέον τον κόσμο, και δη τον νεώτερο, τα πάνελ των καλεσμένων που φωνάζουν είναι μάλλον ενοχλητικά και κανείς δεν τα ακούει με προσοχή αλλά μάλλον τα έχει να παίζουν στο background. Τα ΜΜΕ είναι πλέον το ίδιο στον κόσμο τους όσο και οι βουλευτές. Επιπλέον πολύ πιο γρήγορη, άμεση, ουσιώδης και με χαρακτήρα ήτανε η ενημέρωση σε social media, ειδικά στο twitter. Επίσης φέτος η κοινωνική συνάθροιση για το βράδυ των εκλογών έκανε την αλλαγή.. πρώτη φορά τόσο μεγάλο κοινωνικό event η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.. Στροφή στην ποιότητα μετά από Eurovision και ποδόσφαιρα διακρίνω...
8) Αυτό το πενήντα τοις εκατό πριμ για τον πρώτο δεν το έχω καταλάβει πως και γιατί γίνεται, αλλά, ειλικρινά, θα ήθελα να βγει πρώτος ο κ. Τσίπρας όχι τίποτα άλλο αλλά για να δω να γυρνάει μπούμερανγκ η αυθαιρεσία των μέχρι πρότινως πρώτων κομμάτων που τα έχουν προφανώς βρει μεταξύ τους (εξάλλου η ίδια εταιρεία είναι). Σημείωση: το "Τσίπρας" δεν είναι προσωπικό. Είναι "κάποιος-που-που-βγήκε-δεύτερος-αλλά-δεν-είναι-Πασόκ-ή-ΝΔ". Απλά από την άλλη θα είχε πλάκα να έκανε ο Τσίπρας έξω και στον Αντωνάκη "νανανανανανα εγώ δεν το είχα υπογράψει" μιας και μας είχανε πρήξει τότε με το εάν θα υπογράψει ο κύριος Αντωνάκης μας ή όχι. (Αν και ο κ. Τσίπρας μάλλον θα την είχε κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από την πολιτική αν ήτανε πρώτος).
9) ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ήταν οι δηλώσεις χθες το βράδυ. Όλοι σαν μαστουρωμένοι ήτανε. Ο Βενιζέλος χαζογέλαγε (πιθανολογώ ότι είχε πάρει ηρεμιστικό), ο Σαμαράς από τον μάγκας με το 'ψηφοδέλτιο αριστούργημα' κατέληξε λυπημένο κουτάβι ήτανε που είχε φάει κλωτσιά. Ο Τσίπρας μας έλεγε (ψιλομαζεμένα ή είναι η ιδέα μου;) ότι κατανοούσε αλλά κατ'εμέ δεν κατανοούσε. (Δεν θεωρώ ότι τα μεγάλα ποσοστά είναι έκφραση εμπιστοσύνης στο ότι ο Σύριζα έχει τις λύσεις. Τα μεγάλα ποσοστά του Σύριζα είναι ενδεικτικά διαμαρτυρίας, ο καθένας ψήφισε  το λιγότερο κακό σε σχέση με τα χειρότερα.) Ο Μιχαλολιάκος με έκανε να φοβηθώ. Το ότι η προηγ. κυβέρνηση έδειξε τις φωτογραφίες των οροθετικών γυναικών την προηγούμενη εβδομάδα μαζί με την εικόνα του  Μιχαλολιάκου να κουνάει το χέρι είναι επικίνδυνο ποτ πουρί, συνδυάζεται με εικόνες διαπόμπευσης και τρομοκρατίας που δεν θέλω να ζήσω και φοβάμαι μην αναγκαστώ και, δυστυχώς το "εγέρθειτη" προϊδεάζει. Αλλά τα είπα αυτά πιο πάνω. Η κ. Παπαρήγα καμία διαφορά δεν μου έκανε, καμία έκπληξη.. Νομίζω ούτε στο λαό και θα πρέπει επιτέλους να πάρει λίγο προσωπικά το θέμα το ότι είναι σε σχεδόν τα ίδια ποσοστά με βάση τις συγκυρίες. Ο κ. Καρατζαφέρης τέλος... μάλλον μας αποχαιρετά. Πάνε τα αστειάκια και οι δηλώσεις ατάκες. Πάνε και οι κωλοτούμπες.. Κυρίως οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών με έκανε να αισθανθώ απόλυτα δικαιολογημένη που δεν ήξερα τι να ψηφίσω, που αισθανόμουν ότι κανείς δεν έχει πάρει στα σοβαρά την κατάσταση και δεν είναι σε θέση να πάρει αποφάσεις για το μέλλον μου...
10) Διαβάζω πολλά για τις εκλογές από γνώστες και μη. Οι παραδοσιακά απαισιόδοξοι παραμένουν απαισιόδοξοι. Αυτό που διάβασα και σκέφτηκα πιο πολύ είναι αυτό του κ. Γεωργακόπουλου. Και μάλλον δεν τα βλέπω τόσο μαύρα. Οι εκλογές έδειξαν πάνω από όλα ότι τα κόμματα δεν μας εκφράζουν πια. Εγώ αυτό κατάλαβα. Ας έβγαινε κάποιος μνημονιακός με άλλη συνταγή ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΕΙ (γιατί οι δύο μεγάλοι δεν ήτανε-->"μεγάλοι": τρόπος του λέγειν) και νομίζω ότι θα το συζητάγαμε πιο πολύ. Αλλά δεν υπήρξε ένα κόμμα που να πει για φορολογία κλίμακας, για επιστροφή κλεμμένων χρημάτων από πολιτικούς και μη, για εκκλησιαστική περιουσία, για κατάργηση πολιτικής ασυλίας, για τα χρήματα από τις μίζες. Ούτε η ίδια η ΝΔ δεν χρησιμοποίησε το γεγονός της φυλάκισης του Άκη. Τα μνημονιακά κόμματα που υπάρχουν αυτήν την στιγμή βρωμάνε από το κεφάλι μέχρι το κόκαλο. Και με βάση αυτό ο λαός τα καταψήφισε.

Μένει να δούμε αν θα έχουμε κυβέρνηση, από ποιον, αν θα είναι μνημονιακή ή αντιμνημονιακή, αν θα ξαναέχουμε εκλογές...

Τέλος ναι, δεν είμαι πολιτικός αναλυτής, δεν έχω πείρα στο θέμα και με λύπη μου παραδέχομαι ότι είναι η πρώτη φορά που ψήφισα  έχοντας "μελετήσει" το θέμα από τα 18 μου μέχρι σήμερα. Αλλά έχω άποψη. Και αν μη τι άλλο μπορώ να την εκφράζω.

Η ελίτ των social networks

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ τον κόσμο να αλλάζει. Πέρα από τα οικονομικά εννοώ-αυτό το έχουμε εξαντλήσει νομίζω αν και μάλλον θα τα ξαναπούμε. Να αλλάζει ως προς τις πηγές πληροφόρησης. Να αλλάζει και να εξωτερικεύει αλλιώς τις σκέψεις του.

Ας πούμε όλοι πλέον έχουμε λογαριασμούς σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα. Κι όχι σε ένα ή δύο, πολλοί έχουμε σε πολλά. Και καλά όσοι δεν ανήκουν στο χώρο της δημοσιογραφίας ή των δημοσίων σχέσεων, οι υπόλοιποι πως μπορούμε να δικαιολογήσουμε τον χρόνο που μας τρώει αυτό;

Συχνά παρατηρώ κόσμο της ηλικίας μου να ασχολείται υπέρμετρα με το τί συμβαίνει διαδικτυακά. Ο τάδε έγραψε αυτό στο fb ο δείνα είπε εκείνο στο blog του. Ακόμα πιο συχνά το παρατηρώ σε εμένα. Δεν θα ασχοληθώ όμως με αυτό σήμερα.

Σήμερα θα πω για την περίπτωση που  μιλάς με κάποιον μέσω του διαδικτύου, ο οποίος έχει εκφραστεί δημοσίως με Χ τρόπο, είτε από το ραδιόφωνο, είτε από την τηλεόραση, είτε από το blog του είτε από όλα τα παραπάνω. Τότε συχνά αρχίζεις να διαμορφώνεις άποψη για αυτόν. Εννοώ ότι αυτός που εκτίθεται σου ανοίγει ένα παράθυρο. Κι ενδεχομένως να τύχει αυτό που βλέπεις από το παράθυρο να ταιριάζει με αυτά που πιστεύεις ότι θα έβλεπε κάποιος κι από το δικό σου παράθυρο-αν το άνοιγες. Και συχνά στο μυαλό σου αυτός γίνεται ένας διαδικτυακός φίλος σου: περιμένεις να τον ακούσεις στο ραδιόφωνο, ενδιαφέρεσαι για τα νέα του, περιμένεις να διαβάσεις την άποψή του για όσα συμβαίνουν ή το καινούριο κεφάλαιο του βιβλίου του.

Αλλά αυτός δεν κάνει το ίδιο με εσένα. Δεν τον νοιάζει τόσο πολύ. Βασικά δεν τον νοιάζει καθόλου-νομίζει ότι είσαι κάτι σαν γκρούπι. Κι έτσι ενώ αυτός γίνεται μέρος της καθημερινότητάς σου, αρχίζεις να πιστεύεις ότι κι εσύ είσαι μέρος της δικής του. Αλλά δεν είσαι.

Το facebook και το twitter  δίνουν πλέον την ευκαιρία να επικοινωνήσεις μαζί του, και το κάνεις γιατί πιστεύεις ότι κάτι έχεις να του πεις, ότι θα μπορούσατε να το συζητήσετε πχ. Δεν ισχύει όμως αυτό από την άλλη πλευρά. Αυτός δεν θέλει να σε ακούσει βασικά να του λες αν συμφωνέις. Αυτός θέλει να πει. Κι εσύ να ακούς. Αλλιώς ας γινόσουν εσύ δημοσιογράφος/παρουσιαστής/λαμπερός αστέρας.

Δεν ξέρω γιατί με πειράζει αυτό-υποθέτω εγωιστικά. Κι επίσης είμαι σίγουρη ότι θα το ξεπεράσω.Απλά αν ποτέ το διαβάζει κανείς από τους επιφανείς ίσως να γίνει λίγο πιο διαλλακτικός αν θέλει..

Go Citizen

Αυτόν τον μήνα σχεδόν τον πέρασα σε μία ημικατάθλιψη.. Αγωνία για το τι θα γίνει, αγωνία για το ποια είμαι, αγωνία για το τι θα κάνω στο μέλλον μου, αγωνία ακόμα και για το εάν θα έχω μέλλον..

Δεν υπερβάλλω, νομίζω ότι οι περισσότεροι από εμάς που είμαστε ακόμα εδώ αυτό ζούμε. Γνωρίζω ότι έξω είμαστε το κόκκινο πανί και γνωρίζω ότι όλοι έχουμε άποψη για τα πάντα - πριν λίγο καιρό έλεγα καλύτερα αυτό παρά να είμαστε αδιάφοροι για όλα, τώρα αισθάνομαι μια βαριά κούραση, μία απέχθεια για τα κοινωνικά δίκτυα και τις τηλεοράσεις και τα νέα..

Κι ενώ είσαι στο κομβικό σημείο που θεωρείς ότι τα χειρότερα έρχονται και ψάχνεις να βρεις τρόπους για να επιζήσεις κάτι γίνεται και ξαφνικά αναθεωρείς τις αξίες και τις προτεραιότητες που δίνεις.. Για τον φίλο μου τον gebagia αυτό είναι ένας τυφλός που πήρε ταξί, για τον γαμπρό μου ένα μεγάλο τρακάρισμα... Δεν τα λες ευχάριστα όμως είναι δίπλα μας και μας κοιτάνε στα μάτια..

Κι έτσι όλως εξάφνης, την ώρα που σε κάποια βουλή μιλάνε για κυβερνήσεις και ψήφους εμπιστοσύνης, βρίσκω έναν παλιό γνώριμο, τον Δημήτρη. Ο Δημήτρης είναι η διέξοδος για τις στιγμές που αγχώνομαι με τον μέλλον, είναι αυτός που γλυκά, φιλικά μου χτυπάει την πλάτη και μου λέει "θυμήσου, υπάρχουν κι άλλα πράγματα που σου αρέσουν σε αυτόν τον κόσμο".. Κι άλλα ή σκέτο άλλα;

Μέχρι να απορρίψω τη ζωή με όρους που δεν θέλω, κρατάω λοιπόν σαν όνειρο την προτροπή του "Πάρε ένα σάκο κι έλα".. Κι ευχηθείτε, όσοι με ξέρετε εάν κι όταν την απορρίψω να έχω τα κότσια να την πραγματοποιήσω...!

Την ιστορία του Δημήτρη μπορείτε να την διαβάσετε εδώ. Το τελευταίο του post που με έκανε να αναθεωρήσω είναι αυτό.

(Φανταστείτε να είσαι τόσο άνετος που όταν φεύγεις κι έχει απεργία απλά το περιγράφεις ήρεμα σαν μια ακόμα περιπέτεια, που όταν μένεις εγκλωβισμένος σε ένα terminal χωρίς τα απαραίτητα για να ξεφύγεις, μοιράζεσαι τις ελληνικές σου σοκοφρέτες!..)

Κι ύστερα πείτε μου πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η αγωνία του ότι μπορεί να βγούμε από το ευρώ..

El pueblo unido jamas será vencido

... αρκεί να γνωρίζουμε ποιος είναι ο λαός κάθε φορά!

Το θέμα της ανεξαρτησίας των αυτόνομων κοινοτήτων στην Ισπανία είναι αρκετά γνωστό κι εν μέρει αποτελεί θέμα ταμπού. Στην Ελλάδα, καίτοι πολλοί είναι εξοικειωμένοι με την βούληση αρκετών Ισπανικών περιφερειών να αποκτήσουν ανεξαρτησία, με πιο γνωστές την Καταλωνία και την Χώρα των Βάσκων, συχνά αισθάνομαι ότι πρόκειται για ένα θέμα που θεωρούμε λίγο ρομαντικό, λίγο ιδιάζον γνώρισμα της χώρας αυτής και σίγουρα όχι απόλυτα κατανοητό.

Σε μία προσπάθεια να κατανοήσουμε κάτι παραπάνω, λοιπόν, μου προτάθηκε από έναν φίλο Καταλανό, το ρεπορτάζ του Gari Gibson σχετικά με την  "μυστική διαμάχη της Ισπανίας" στις μέρες μας. Το ρεπορτάζ είναι διαθέσιμο στα αγγλικά:


SPAIN'S SECRET CONFLICT from Endboard on Vimeo.

και στα καταλανικά


SPAINS SECRET CONFLICT subtCAT from Endboard on Vimeo.

και, κατά τη γνώμη μου, διακρίνεται για την αντικειμενικότητα, την σωστή έρευνα, το πλήθος των αναφορών (ιστορικές, πολιτιστικές, εκπαιδευτικές, πολιτικές, αθλητικές) και τον πλουραλισμό των απόψεων και το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Όταν δεν ζεις στην Ισπανία είναι δύσκολο να κατανοήσεις τι συμβαίνει...κι αυτό γιατί η μόνη αντιστοιχία που θα μπορούσες να κάνεις είναι ίσως με κάποιες ελληνικές περιοχές, όπως η Κρήτη, όπου κάποιοι θέλουν να ανεξαρτητοποιηθούν (όχι όμως στο βαθμό και στο πλήθος που αντιστοιχεί στις ισπανικές επαρχίες)..δεν είναι το ίδιο όμως...στην Καταλωνία μιλάμε για διαφορετική γλώσσα, διαφορετική κουλτούρα και-κυρίως-διαφορετικό αίσθημα του τι είναι ο λαός μου κι από που κατάγομαι...Μία διαφορετικότητα που έχει πάρει διαστάσεις, που κατακερματίζει την Ισπανία, και που προκαλεί έντονες αντιθέσεις ορατές στα πολλά πρόσωπα μίας κοινωνίας (πολιτική, γλώσσα, εκπαίδευση, αθλητισμός)..Και μία διαφορετικότητα που φυσικά αντιτίθεται στο ιδεώδες της εθνικής ενότητας, το οποίο στην πιο ακραία του έκφραση αντιπροσωπεύτηκε από τον Φράνκο..

Αυτή η πραγματικότητα εκφράζεται ωστόσο στην επαφή μας με κόσμο που σχετίζεται με την Ισπανία. Προσωπικά έχω ακούσει πολλές διακριτικές-ή λιγότερο διακριτικές- έμμεσες αναφορές στο θέμα, αν και πολύ λιγότερες ολοκληρωμένες απόψεις.. Πρώτη αναφορά, όταν γνώρισα μία από τις καλύτερες φίλες της αδερφής μου στο Παρίσι. Η κοπέλα ήταν από την Χώρα των Βάσκων, κι η αδερφή μου είχε προνοήσει να με ειδοποιήσει να μην την πω Ισπανίδα γιατί δεν θεωρεί τον εαυτό της ότι είναι-αντίθετα προσβάλλεται...

Από τις πιο πρόσφατες εμπειρίες, η επαφή μου με μέλη από το ispania.gr.."Η Βαρκελώνη δεν είναι Ισπανία.. Για να νιώσεις την Ισπανία θα πρέπει να επισκεφτείς άλλες περιοχές...Μαδρίτη, Ανδαλουσία..." μου είπε ένα από τα πιο σημαντικά μέλη του ιστότοπου, και αρκετοί ήταν αυτοί που έσπευσαν να συμφωνήσουν..

Οι φίλοι μου από την Βαρκελώνη επίσης αρχικά δεν αναφέρονταν στο θέμα, όσο περισσότερο κάναμε παρέα όμως τόσο περισσότερο ανοίγονταν.. Μου εξήγησαν τους δικούς τους λόγους για τους οποίους θεωρούν ότι είναι τα θύματα στο όνομα της εθνικής ενότητας και του ιδεώδους των εθνικιστών.. μου εξήγησαν επίσης γιατί θεωρούν ότι είναι παρεξηγημένοι, γιατί αισθάνονται ότι τους κλέβουν και ταυτόχρονα ότι τους λένε τσιγκούνηδες (κάτι σαν το δικό μας "και κερατάς και δαρμένος")..

Η  άποψη που μπορεί να έχει κάποιος για το θέμα είναι προσωπική και δεν είναι απαραίτητο να είναι η ίδια. Πέρα από τις ακραίες συμπεριφορές, υπάρχουν πολλά θέματα που ανοίγουν με την Καταλανική ανεξαρτησία, εν προκειμένω, και τα οποία αφορούν δικαιώματα, υποχρεώσεις και φυσικά επερχόμενες επιπτώσεις.. Προσωπικά θεωρώ ότι το θέμα ολοένα θα παίρνει διαστάσεις στο μέλλον-ίσως και η οικονομική ύφεση να παίξει το ρόλο της σε αυτό-και για αυτό είναι χρήσιμη η  μεγαλύτερη εξοικείωσή μας με τις πολλές πλευρές του, όχι μονάχα από την άποψη του παρατηρητή ενός κοινωνικού φαινομένου, αλλά κι από την άποψη ενός Ευρωπαίου πολίτη.

Κάποιες άλλες σχετικές σελίδες μπορείτε να βρείτε εδώ (με ένα γρήγορο ψάξιμο κυρίως βρήκα για την Ανεξαρτησία της Καταλωνίας..Η ενότητα της Ισπανίας ωστόσο έχει αρκετούς υπέρμαχους από όσο φαίνεται σε forum και video):

http://www.freewebs.com/nacioncatalana/
http://www.rebelion.org/noticia.php?id=33832
http://www.nabarralde.com/es/eztabaida/4245-una-sola-nacion-espana

Από τον Θεοτοκά στην κα υπουργό Παιδείας...

Ένα από τα σημαντικότερα διηγήματα του Γιώργου Θεοτοκά είναι ο Λεωνής. Το μυθιστόρημα έχει έντονα αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, εκφράζει δε τις σκέψεις ενός εφήβου ο οποίος ζει στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο του Α Παγκοσμίου Πολέμου..
Ο έφηβος Λεωνής, λοιπόν, παρουσιάζει μια κάποια καλλιτεχνική φλέβα, ο ίδιος την επικεντρώνει στη ζωγραφική, στην πορεία όμως το ταλέντο του εκτείνεται και στη λογοτεχνία όπως αποκαλύπτεται. Το απόσπασμα που παραθέτω βρίσκεται προς το τέλος του μυθιστορήματος, κατά την συνάντηση του Λεωνή με τον δάσκαλο των γαλλικών:

"Απρίλιος
Τυχαία συνάντηση με τον κ. Γκαλιμπούρ στον Κήπο. Με κάλεσε και κάθησα στο τραπέζι του. Συζήτηση για το μέλλον μου.
ΕΚΕΙΝΟΣ. - Από τις εκθέσεις σας παρατηρώ ότι έχετε κάποια κλίση στη λογοτεχνία. Θα πρέπει να την καλλιεργήσετε. Μπορεί κάποια μέρα να κάμετε κάτι καλό.
ΕΓΩ -Ίσως γράψω κάτι μια μέρα, αλλά η λογοτεχνία για μένα δεν μπορεί να είναι άλλο τίποτα παρά ένα πάρεργο. Η μεγάλη κλίση μου είναι η ζωγραφική.
ΕΚΕΙΝΟΣ - Έστω. Καλλιεργήστε και τις δύο κλίσεις παράλληλα. Οι δύο αυτές τέχνες συναντιούνται καμιά φορά στο ίδιο πρόσωπο. Κι η ζωγραφική, βέβαια, έχει απέναντι στη λογοτεχνία τούτο το μεγάλο
πλεονέκτημα, ότι μιλά μία γλώσσα που την καταλαβαίνουν όλα τα έθνη, δεν έχει ανάγκη από μεταφραστές. Γι'αυτό, άλλωστε, αν πρόκειται μια μέρα να γράψετε, σας συστήνω να γράψετε στα γαλλικά.
ΕΓΩ - Νομίζετε ότι είναι σωστό να αρνηθεί κανείς την πατρίδα του;
ΕΚΕΙΝΟΣ - Δεν είπα τέτοιο πράγμα, για όνομα του Θεού!
ΕΓΩ - Μα το να αρνηθεί κανείς τη γλώσσα του δεν είναι το ίδιο σαν να αρνηθεί την πατρίδα του;
ΕΚΕΙΝΟΣ - Δεν πρόκειται να αρνηθείτε τίποτα, δε σας συστήνω να γίνετε ένας ψεύτικος Γάλλος και να φοβάστε μην τυχόν καταλάβει κανείς την ξένη καταγωγή σας. Ίσια-ίσια σας λέω να διατηρήσετε την εθνικότητά σας, την εθνική ιδιορρυθμία σας, το ελληνικό σας πνεύμα, τέλος πάντων κάθετι που σας κάνει να ξεχωρίζετε ανάμεσα στα έθνη, υπό τον όρο βέβαια αυτό να έχει μία ανθρώπινη αξία. Αλλά ότι κι αν διατηρήσετε και, γενικά, ότι έχετε να πείτε, νομίζω ότι μπορείτε αξιόλογα να το πείτε σε μία διεθνική γλώσσα, απαράλλαχτα όπως ένα πλήθος λόγιοι όλων των εθνών έγραψαν στην Αρχαιότητα ελληνικά και στον Μεσαίωνα λατινικά.
ΕΓΩ - Οι παλαιοί δεν είχαν ορισμένα συναισθήματα που έχουμε εμείς ή δεν τα είχαν τόσο αναπτυγμένα.
ΕΚΕΙΝΟΣ - Οι παλαιοί, απλούστατα, ήταν πιο σοφοί από μας. Ήταν χειραφετημένοι από πολλές προλήψεις και προκαταλήψεις μας. Ένιωθαν το γράψιμο σαν αυτό που είναι ακριβώς: ένα μέσο για να επικοινωνήσει κανείς με την ανθρωπότητα, με τον ανθρώπινο πολιτισμό όσο το δυνατόν πιο πλατιά και αποτελεσματικά. Προτιμούσαν λοιπόν να μεταχειρίζονται γλώσσες έτοιμες, καλλιεργημένες από μεγάλες πνευματικές παραδόσεις και καθιερωμένες, όχι σαν ιδιώματα της μιας ή της άλλης εθνότητας, αλλά σαν όργανα επικοινωνίας των λαών αναμεταξύ τους, σαν εκφραστικά μέσα ολόκληρων πολιτισμών. Σας παρακαλώ να με πιστέψετε ότι δε σας συστήνω τα γαλλικά επειδή είμαι Γάλλος, αλλά επειδή κρίνω αντικειμενικά πως αυτή η γλώσσα έχει περίπου όλες τις δυνατότητες που θα της χρειαζόντανε αν έμελλε να παίξει σήμερα στην Ευρώπη τον ίδιο ρόλο που έπαιξαν άλλοτε τα λατινικά ή τα ελληνικά. Δε σας κάνω εθνική προπαγάνδα, σας είπα και άλλη μια φορά ότι ο πόλεμος με γιάτρεψε απ'αυτό το είδος της μανίες.
ΕΓΩ - Ίσως έχετε δίκιο, αλλά δεν μου φαίνεται πως θα κατόρθωνα ποτέ  να ακολουθήσω την συμβουλή σας. Δε δυσκολεύομαι να καταλάβω ένα διεθνιστικό ιδανικό, νομίζω μάλιστα πως είμαι κι εγώ, ως ένα σημείο, αρκετά κοσμοπολίτης, αλλά υπάρχει ένα πράγμα που με δένει πολύ στενά με το έθνος μου κι αυτό ακριβώς είναι η γλώσσα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι είναι αυτή η μεγάλη χαρά που με κατέχει όταν πάω να γράψω δύο στίχους και νιώθω ότι αγγίζω μια γλώσσα δροσερή, ολοκαίνουρια, ασχημάτιστη, ότι την πλάθω όπως θέλω εγώ, ότι συμμετέχω σ' ένα πολύ μεγάλο γεγονός, σ' ένα έργο προορισμένο να ζήσει αιώνες, ίσως και χιλιετηρίδες, στη διαμόρφωση μιας καινούριας γλώσσας - και ότι η τόσο νέα αυτή γλώσσα είναι εξίσου ελληνική όσο κι η γλώσσα του Ομήρου!
ΕΚΕΙΝΟΣ - Μιλάτε σαν ερωτευμένος.
ΕΓΩ - Ναι, ίσως... Είναι κάτι που, όταν το πρωτόνιωσα, μου φάνηκε σαν να γεννήθηκα δεύτερη φορά. Πως είναι λοιπόν δυνατό να εγκαταλείψω ποτέ τη γλώσσα μου;
ΕΚΕΙΝΟΣ - Μπορεί να έχετε δίκιο. Αλλά, κι αν δεν έχετε δίκιο, μου αρέσει ο ενθουσιασμός σας.

(...)"

Το συγκεκριμένο απόσπασμα όταν το διάβασα κατευθείαν σκέφτηκα την κ. Διαμαντοπούλου, της οποίας αρκετές φορές έχουμε ακούσει τις απόψεις σχετικά με την ελληνική γλώσσα και πόσο στα πανεπιστήμια θα πρέπει να μπουν πιο έντονα τα αγγλικά, οι εξετάσεις των διδακτορικών να γίνονται από καθηγητές του εξωτερικού (οπότε και οι διατριβές να γράφονται στην αγγλική).. Και σκέφτηκα ότι εμείς χρειαζόμαστε ανθρώπους ερωτευμένους με τη γλώσσα, ιδίως αν αυτοί γίνονται υπουργοί παιδείας. Και σκέφτηκα επίσης ότι τα πτυχία δεν αρκούν πάντα, χρειάζεται μία γενικότερη κουλτούρα για να υπηρετήσεις το καλό της χώρας σου.. Και λυπάμαι που οι επιλογές μου στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας είναι αυτές που έχω...

Από την Χάγη στην Γερμανία, από την Γερμανία στο Δίστομο: Χαθήκαμε στην μετάφραση

Στο Δικαστήριο της Χάγης έχει πάει η υπόθεση σε σχέση με τις πολεμικές αποζημιώσεις για τους κατοίκους του Διστόμου.. Οι διεκδικήσεις της Ελλάδας και η απόφαση των δικαστηρίων της Ιταλίας έτρεψε τους Γερμανούς στο Διεθνές Δικαστήριο προσφεύγοντας στην αρχή της ετεροδικίας κι απειλώντας για δημιουργία παγκόσμιου χάους εξαιτίας τόσο του ότι για πρώτη φορά οι κάτοικοι ενός κράτους ζητάνε άμεσα την αποζημίωση (όχι το ίδιο το κράτος) αλλά κι επειδή μία τρίτη χώρα, η Ιταλία, αποφάσισε υπέρ μας.. Λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Αυτή η είδηση, μέσα στην όλη αναμπουμπούλα, νομίζω ότι πέρασε λίγο στα ψιλά γράμματα-όχι ότι παρακολουθώ όμως και φανατικά τα δελτία τελευταία, οπότε ενδεχομένως να μην την πέτυχα εγώ.. Και μέσα στην όλη αγωνία που έχω-γιατί έχω, άλλο που προτιμώ να μην της δίνω βάση και διέξοδο-για το μέλλον, αισθάνθηκα λίγο την έκφραση ενός «για την Ελλάδα ρε γαμώτο..» -όχι την Ελλάδα της κρίσης, ούτε την Ελλάδα που με κάνει να ντρέπομαι, ούτε την Ελλάδα που σιχαίνομαι και που την νιώθω να μου κόβει τα φτερά, να με κρατάει πίσω.. Μέσα σε όλα αυτά όμως υπάρχει η Ελλάδα των παιδικών μου χρόνων, αυτή που μου περιέγραφε ο παππούς μου, ο ανάπηρος και τυφλός και πανέξυπνος παππούς, ο παππούς χάρη στον οποίο έχω το όνομά μου. Η Ελλάδα που διάβαζα σε κάτι εφηβικά βιβλία με τα παιδιά που πήγαιναν στην επαρχία γιατί εκεί ήταν καλύτερα από ότι στην πόλη… Η Ελλάδα της Ζωρζ Σαρή με τον μπαμπά που φοβότανε και το κουνελάκι της που το φάγανε…

Δεν είναι η δικαίωση στα χρήματα, ούτε θα φέρει πίσω όσους φύγανε. Αλλά πάλι λέω, αυτό το θράσος που πρέπει να έχει κάποιος όταν στην ακροαστική διαδικασία δεν ζητάει καν συγνώμη και κατηγορεί ότι πάλι  εμείς είμαστε λάθος, μα πάντα λάθος εμείς είμαστε; Τους κοιτάς στα μάτια και νιώθεις το μίσος και την απαξίωση..πρέπει να δικαιολογηθείς για την καταγωγή σου με αυτούς τους ανθρώπους..το έχω συνειδητοποιήσει, αυτό είναι που με ενοχλεί στον μέσο Γερμανό: με κάνει να πρέπει να απολογηθώ, να πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι άχρηστη, ότι δεν παίρνω μαύρα χρήματα, ότι δεν είμαι τεμπέλα και ότι τώρα είμαι στα δύσκολα όχι γιατί έκανα άσωτη ζωή αλλά γιατί έχω να πληρωθώ ένα χρόνο τώρα και πάλι δουλεύω και πληρώνω έκτακτες εισφορές και φόρους και ΤΣΜΕΔΕ και φοβάμαι ότι μπορεί να μην δουλεύω σε λίγο όπως τόσοι και τόσοι γύρω μου… Εντάξει, δεν λέω πολλά για όλα αυτά, πληρώνω το τίμημα το δικό μου και των γονέων μου κι όλων αυτών που ανέχτηκα και ανεχτήκαμε όλοι μας. Κι εν πάση περιπτώσει τόσα πολλά λέμε όλοι μας που χάνουν το νόημά τους.. Αλλά όταν ο άλλος σε βάζει στο τοίχο μία ζωή, πείτε το μικροψυχία, πείτε το ανοησία, μία μικρή ανύψωση ηθικού την ψάχνεις και την πιάνεις..από τα μαλλιά, ιδίως αν είσαι ο πνιγμένος..

I love this city

Την ιστορία με τα site τύπου travel stories την γνωρίζετε... ουκ ολίγα, σε σημείο που είναι πλέον εύκολο να πηγαίνεις στην Κολοπετινίτσα και να έχεις μία πλήρη λίστα to do... και μάλιστα ιδωμένη από την ματιά άλλων ταξιδιωτών, οι οποίοι δεν έχουν λόγο να κάνουν μαύρη ή άσπρη διαφήμιση... Όλα καλά λοιπόν ως εδώ...

Η διαφορά με το Ilovethiscity.eu είναι η εξής: δεν σου προτείνει τι να κάνεις... μοιράζεται μαζί σου το άρωμα, την εντύπωση που σου αφήνει μία πόλη...την αίσθηση που έλαβε ο συγγραφέας όταν την επισκέφτηκε..

Το website μου το πρότεινε ο φίλος φίλου Gerg από την Βουδαπέστη κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα μας και την βόλτα μας στα Εξάρχεια...την οποία περιγράφει εδω: http://www.ilovethiscity.eu/content/ouzeri

Όπως και να έχει, εάν σας ενδιαφέρει να επισκεφθείτε μία πόλη και θέλετε να έχετε μία πρώτη γεύση του πως θα αισθανθείτε σε αυτή, μπορείτε να ρίξετε μία πρώτη ματιά εδώ...

Ένεκα της διεθνούς θεματολογίας θα μεταφράσω το παρόν post και στα αγγλικά (ποιος τη χάρη σας :p)

The whole issue about travel stories' websites is known more or less: there is a quite important number of them to the point that it is currently quite easy to find a to do list for the tinest place in the world (lets name it Kolopetinitsa)-and most importantly a list made from other travellers that won't have any interest in making a good or bad advertisment over the places... So far so good.

Ok let's see the difference with Ilovethiscity.eu now: it's not a website suggesting what to do when visiting a place... it's more an 'impression sharing' website..the author shares his personnal feelings, thoughts and that special sense left by the city during his stay there..

The website was made known to me by a friend of a friend named Gerg from Budapest during his short stay in Athens and our walk in the Exarcheia area...which is described by him in the following url:
http://www.ilovethiscity.eu/content/ouzeri

In any case, if you are interesting into travelling and want to have a preview of the sense of a city, it´s a good starting point...

Due to the international character of the issue I have also translated this post in english (good for you :p)

Ξεκοκαλίζοντας βιβλία στην παραλία: The Spellman Files

Παλιά αγαπημένη συνήθεια εδώ και καιρό είναι όταν ταξιδεύω να αγοράζω βιβλία πηγαίνοντας, ερχόμενη και κατά την διάρκεια του ταξιδίου. Ενίοτε αγοράζω και στις διακοπές μου στα νησάκια-κυρίως όταν μου τελειώνουν τα πολεμοφόδια, μιας και το άραγμα στην παραλία είναι σχεδόν ταυτόσημο με το χάσιμο στον παράλληλο κόσμο ενός βιβλίου. Το στάνταρ όμως είναι να αγοράζεις στο αεροδρόμιο...Προσπερνώ με άνεση τα υπόλοιπα καταστήματα-χμ ίσως στέκομαι πιο πολύ στα ποτά μιας και οι φόροι είναι αρκετά υψηλοί- και τρέχω πίσω από τους πάγκους των βιβλίων να χαζέψω τους ξένους τίτλους (Παρατήρηση: τι κρίμα που στο Ελ Βεν δεν έχει τόσο ευρεία γκάμα ισπανικών και γαλλικών βιβλίων... Δυστυχώς μας δεσμεύει να τα αγοράζουμε από τις εκάστοτε χώρες και να πρέπει να τα βολέψουμε κάπως μέσα στις αποσκευές μας...Συνεχίζω όμως)

Το τελευταίο μου ταξίδι πριν τις διακοπές ήταν στη Κοπενχάγη (εξαντλήσα το θέμα σε προηγούμενη ανάρτηση).. Και στο αεροδρόμιο λοιπόν διάλεξα ένα ελαφρύ βιβλίο να φεύγει εύκολα: Liza Lutz: Curse of the Spellmans..

Κυριολεκτικά το ξεκοκάλησα... Έμεινα στην Κοπενχάγη 2.5 μέρες και μόλις ήρθα το είχα τελειώσει... Γραφή έξυπνη, γρήγορη, αστεία, μοντέρνα αγγλικά, αυτοβιογραφικός χαρακτήρας. Κεντρικό πρόσωπο η Izzy Spellman, το δυσκολότερο παιδί εκ των τριών μιας οικογένειας ιδιωτικών ντετέκτιβ... οικογένειας που ο ένας συναγωνίζεται τον άλλο στις πιο ακραίες συμπεριφορές (όπως λέει η Izzy: "Στην οικογένειά μου αν θες να μάθεις κάτι δεν ρωτάς..Ανακρίνεις"..) Οι σχέσεις ανάμεσα στα μέλη γεμάτες εκβιασμούς (αγαπησιάρικους ωστόσο), η μικρή αδερφή είναι πραγματικά απολαυστικότατη (ναι, ομολογώ, πάντα είμαι θετικά προδιαθετημένη ως προς τις μικρές αδερφές, αν δεν παινέψεις το σπίτι σου όμως...), οι διάλογοι εντελώς συνειρμικοί, μου θυμίζουν χαλαρά εμένα με τις αδερφές μου..

Γυρίζοντας στην Αθήνα παρήγγειλα τα 3 υπόλοιπα από το Amazon (δεν είχε μεταφραστεί κάποιο στα ελληνικά μέχρι πρότινος).. Τα βιβλία μου ήρθαν σε μισό μήνα και προτού φύγω για διακοπές (12 Αυγούστου) τα είχα διαβάσει όλα!! Το πρώτο ίσως πιο μυητικό, έρχονται τα άλλα όμως και παρατηρείς την εξέλιξη του αυτοκαταστροφικού παιδιού, τον συμβιβασμό ότι μερικές φορές ίσως να είσαι μέλος ενός πράγματος-ντάξει τα λέω λίγο πολύ σοβαρά, το ζήτημα είναι ότι και τα τέσσερα προσφέρουν ό,τι ακριβώς χρειάζεται κανείς στις διακοπές... γέλιο, χαλαρή διάθεση, και λίγη πολυπλοκότητα για να στροφάρει κι ο εγκέφαλος!

Από όσο έχω καταλάβει από το website (http://lisalutz.com/spellman-books) και από το τελευταίο βιβλίο (The Spellman strike again) η σειρά μας αποχαιρέτισε στον χρόνο που έπρεπε, έκανε τον κύκλο της και τώρα η αγαπητή συγγραφέας πάει για άλλα... Θα την παρακολουθώ όμως εκ του μακρόθεν..

Για ενημέρωση σας αναρτώ και τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς!

ΥΓ: Να πω επίσης ότι τα βιβλία μπορούν να βοηθήσουν όσους θέλουν να μάθουν τα κανονικά american english, εννοώ αυτά που μιλούνται κι όχι αυτά που μαθαίνουμε φροντηστηριακά..

Τα νέα πρόσωπα του ανασχηματισμού

Οκ όσοι με γνωρίζουν γνωρίζουν ότι πολιτικά δεν ήμουν ποτέ ενεργοποιημένη, άνηκα παραδοσιακά στο σύνολο των μάλλον αδιαφόρων απογοητευμένων, με μικρές ψυχικές και ηθικές ανατάσεις κατά την περίοδο των εκλογών όπου googlaρα λίγο τους υποψηφίους και πήγαινα να ασκήσω το δικαίωμα καλή τη πίστη και ελπίζοντας πως δεν θα έχω κάνει πολύ κακό στην χώρα από την εκάστοτε επιλογή μου.

Η γενική μου πεποίθηση πλέον τείνει να έχει κατασταλάξει: τα δύο μεγάλα κόμματα είναι η ίδια εταιρεία και περνάει τα ίδια πράγματα τα οποία συνολικά δεν γίνονται για το καλό της χώρας αλλά για το καλό κοινωνικών υποσυνόλων εις βάρος άλλων. Η αριστερά είναι γραφική με δηλώσεις του τύπου έξω από την ΕΕ κλπ... Από προσωπική εμπειρία γνωρίζω ότι αν δεν μας τραβήξουν αυτοί στο 80% των περιπτώσεων (και λίγες λέω) εμείς δεν θα έχουμε άποψη για τίποτα, δεν θα παρακολουθούμε τπτ και δεν θα είμαστε μέσα σε τπτ και οι εξελίξεις τρέχουν και στο εξωτερικό εκτός από την Ελλάδα.. Ο Τσίπρας πήγε να πει κάτι διαφορετικό και κατέληξε στα ίδια, αν και στην αρχή ίσως ταίριαζε πιο πολύ στο τεχνοκρατικό προφίλ μου.. Ακροδεξιές, ακροαριστερές και γενικώς ακρότητες δεν σχολιάζω καν-είμαι εκτός και πάει και τελείωσε...

Οπότε έχω καταλήξει ότι από κόμματα κανένα δεν με πείθει. Κι οπότε για να επιλέξω κάτι και να κρίνω κάτι ή κάποιον προσπαθώ να κρίνω μεμονωμένα άτομα..

Πάμε λοιπόν για την σημερινή κυβέρνηση-την ανασχηματισμένη, η οποία ωστόσο αποτελείται σχεδόν από τα ίδια άτομα της προηγούμενης κυβέρνησης... Την λογική που είναι τα ίδια άτομα κι ιδιαίτερα κάποια από τα πιο αποτυχημένα δεν την καταλαβαίνω... είναι δλδ στο σκεπτικό ότι ο κόσμος είναι βλάκας και δεν θα καταλάβει την διαφορά εάν ο Παπακωνσταντίνου αντί για υπουργός οικονομικών θα είναι ενέργειας κ περιβάλλοντος; ή μήπως είναι γιατί εντάξει, μπορεί να μην τα κατάφεραν με την πρώτη αλλά ας τους δώσουμε άλλη μία ευκαιρία, καλά παιδιά είναι στην τελική, εξάλλου αν δεν τα καταφέρουν τι είχαμε τι χάσαμε;

Οπότε εξαρχής θεωρώ σχεδόν αποτυχημένη την απόπειρα... Υπάρχουν όμως και κάποια νέα πρόσωπα... Και συγκεντρωμένα διάβασα τα short cv τους εδώ. Κι από αυτά που διάβασα παρατηρώ:

-Έχουμε 7 νέα πρόσωπα. Εξ αυτών οι περισσότεροι είναι υφυπουργοί και δύο υπουργοί.

-Διαβάζοντας τα βιογραφικά, από άποψη σπουδών γνώσεων και καταλληλότητας, καθώς και συνάφειας με το αντικείμενο, ξεχωρίζω τους κ. Λαμπρινίδη και τον κ. Τζωρτζάκη (που μου φαίνεται κι ο πιο κατάλληλος για την θέση που πήρε σε σχέση με τους υπολοίπους). Επίσης εκτιμώ το βιογραφικό του κ. Μοσιάλου αλλά θεωρώ ότι θα ήταν πιο κατάλληλος για το υπουργείο υγείας.

-Αυτό που παρατηρώ στους υπολοίπους είναι ότι εκτός από ένα δίπλωμα/πτυχίο ή μεταπτυχιακό/διδακτορικό δεν ξεχωρίζουν για κάτι άλλο πέρα από την πορεία τους στο κόμμα. Μα αυτό δεν μου λέει κάτι αγαπητοί μου, εκτός του ότι δεν είναι πιθανό να υποβάλλεται παραίτηση. Οκ καλό για τον ΓΑΠ αυτό φαντάζομαι... Για τις ευθύνες που έχετε αναλάβει που θα προσφέρει αυτό όμως;

Αυτές είναι οι σκέψεις μου προς το παρόν. Προσωπικά αν αυτό ήτανε όλο κι όλο ο,τι είχε να προτείνει θα είμαι το απόγευμα Σύνταγμα. Δεν με πείθει η Κυβέρνηση, δεν με πείθει ότι έχουν καταλάβει τι συμβαίνει και με τις κουτοπονηριές αυτές τις ώρες δεν νομίζω ότι θα έχουμε αποτέλεσμα...

Ακολουθώντας την συμβουλή κάποιου πήγα κι είδα το (500) days of summer. Η ταινία είναι πολύ καλή, εξιστορεί στιγμές που ο καθένας τις βλέπει διαφορετικά, εστιάζει στο πως το τι αισθανόμαστε χρωματίζει διαφορετικά τα ίδια ακριβώς γεγονότα, στην επιλεκτική μας μνήμη να κρατάμε μονάχα τα καλά ή τα κακά. Εν ολίγοις μου άρεσε τόσο αυτή, όσο και το σάουντρακ που το θεωρώ πολύ καλό.

Κι επί ευκαιρίας επισυνάπτω το βιντεάκι που βρήκα στο youtube (που αλλού) και συνοψίζει ακριβώς αυτό:

Η ουσία είναι ότι εάν κάτι δεν τσουλάει, μήπως είναι καιρός να αρχίσεις να ψάχνεις για κάτι άλλο;;