Μπαμπά, όλα τα έκανες σωστά

..κι ας πλακωνόμασταν στην κάθε ευκαιρία.. Για όλα τα παραμυθάκια και τις ιστορίες και τις διδαχές, για ό,τι καλύτερο κι ό,τι χειρότερο είχες μέσα σου και με άφησες να δω, για όλη την αγάπη που μου έδωσες και για το βαθύ νόημα που πήρε ξαφνικά η λέξη 'ορφανή' όταν έφυγες.

Ερημιά στην Καλλιθέα

..λέει ο ποιητής.

Και περιγράφει τις αλλαγές που πονάνε, το πώς μεγαλώνουμε, την απομυθοποίηση. Μιλάει για όλα αυτά μέσα από το όνομα μιας συνοικίας. Καλλιθέα.

Η Καλλιθέα είναι το σπίτι μου. Έμεινα εκεί 26 χρόνια. Η Καλλιθέα θα είναι για πάντα το σπίτι μου, θα την θυμάμαι πάντα με αγάπη.

Η Πειραϊκή Πατραική που έγινε το σχολείο που πήγα. Το συρματόπλεγμα στο μπαλκόνι που άπλωνε η μαμά τα σεντόνια κι εγώ έπαιζα ώρες να τρέχω από κάτω τους. Ο κ. Λούης, ο Αλεξανδρής για τα βιβλία, το Άττικα. Το διάβασμα στο τραπέζι του παππού και της γιαγιάς τα απογεύματα που βρέχει και στην τηλεόραση να παίζει η Λάμψη. Το διάλλειμα στο δημοτικό όταν ήμασταν απογευματινοί, η μαμά μου να έρχεται με το γκρι αδιάβροχο να με πάρει.

Η πλατεία Δαβάκη με κόσμο, η σκηνή όπου έχω χορέψει κι εγώ μικρή, εκεί όπου τρέχαμε όταν δεν είχε παράσταση. Η πλατεία Δαβάκη άδεια όταν γύριζα με το τρένο από το λιμάνι του Πειραιά μετά από κάποιες διακοπές στην Κρήτη, 6 το πρωί κι ακόμα νύχτα. Τα Hondos που είχα δει μια φορά τον Φοίβο με ένα κασκώλ, o Αγ. Νικόλαος το Πάσχα στον Επιτάφειο, η πλατεία Αγ. Πάντων που πηγαίναμε βόλτα με τον μπαμπά μου τα απογεύματα. Το πώς με εκνεύριζε που σταματούσε στην μέση της βόλτας όταν ήθελε να δώσει έμφαση σε κάτι!

Η Συγγρού. Η διάβαση που περνάγαμε για την Νέα Σμύρνη με την Άννα, για να πάμε στο φροντιστήριο. Η νυχτερινή της όψη, με τις τραβεστί που όλοι οι φίλοι μου σπρωχνόντουσαν να δουν σε κάποιο πάρτυ στις αρχές του γυμνασίου. Η στάση που περιμέναμε το λεωφορείο για το Πολυτεχνείο αργότερα.

Η αγορά της Καλλιθέας. Πόσα χρόνια έχω να περάσω από εκεί. Μυρωδιές, φωνές. Το Σάββατο σινεμά στο Ετουάλ και μετά στα Γκούντις. Πριν κλείσουν κι αυτά, σαν όνειρο τα θυμάμαι, αλήθεια υπήρχαν Γκουντις στην Καλλιθέα;
Το γιατρείο της μαμάς κοντά στην Σκρα, εκεί όπου πήγαινα μικρή κι έπαιζα κι εγώ την γιατρό δίπλα της, μικρή με τα κοτσιδάκια και τις φούστες μου, να βάζω σφραγίδες στα χαρτιά της.

Κι έτσι απλά ένα τραγούδι σε διαλύει από μέσα, μέσα σε τρία λεπτά. Κι εκεί που είσαι χρόνια μετά, στην Κοπεγχάγη, στον Βορρά κι είσαι πιεσμένη στη δουλειά και μόνη σου και δεν ξέρεις τι θα κάνεις στη ζωή σου, τηλεμεταφέρεσαι και σιγοψυθιρίζεις ότι εγώ έφυγα, την άφησα πίσω την Καλλιθείτσα να συνεχίσει μόνη της. Την άφησα πίσω να την βρει το χτύπημα κι η αλλαγή των καιρών γιατί μου θυμίζει τόσα πολλά και με πονάει τόσο πολύ. Την άφησα μία νύχτα ανεπιστρεπτεί, την νύχτα που κατάλαβα ότι δεν τα βγάζω πέρα μόνη μου, ότι τα δύσκολα έρχονται, ότι μεγαλώνω κι ότι ο μπαμπάς μου φεύγει κι αυτός, έχει ήδη φύγει και μαζί με αυτόν φεύγω κι εγώ, αλλάζουν όλα μέσα μου κι αλλαγή είναι τόσο μεγάλη που πρέπει να αλλάξουν όλα κι απέξω μου.

Η Καλλιθέα που εγκατέλειψα, που μου έγινε αβάσταχτη, που πια πηγαίνω μονάχα για να δω την Άννα στο σπίτι της. Η Καλλιθέα που όποτε περνάω από εκεί φοβάμαι ότι θα ανοίξει πάλι η πληγή και θα αρχίσει να τρέχει, ότι θα με κοιτάξει στα μάτια και θα με κατηγορίσει που έφυγα και την άφησα πίσω, που είμαι καλύτερα μακριά της. Η Καλλιθέα που έμαθα να την ξεχνώ κάθε μέρα και να την θυμάμαι πάντα, άκρως συνυφασμένη με την παιδική μου ηλικία και με όσα ξεχνάω αλλά είναι μέσα μου κρυμμένα κι εκεί για πάντα.

Κι εγώ φεύγω.

Τρέχει τρέχει τρέχει το νερό..

..τρέχει και το Σποτάκι από πίσω να προλάβει. 

Αυτή είναι μία ανάρτηση κόντρα στο χρόνο. Έχω 26 λεπτά πριν λήξει η σύνδεση στο ίντερνετ, εδώ στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης όπου περιμένω την πτήση για Κοπεγχάγη. 

Και για να είμαι ειλικρινής αυτή η ανάρτηση ταιριάζει με τη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Στο μάξιμουμ, δεν υπάρχει καιρός για σκέψη, δεν υπάρχει καιρός για μεγάλες αναλύσεις και φιλοσοφικές σκέψεις. Το κακό με αυτό το διπλό ταμπλό Αθήνας-Κοπεγχάγης είναι ότι προσπαθώ να ζήσω εξίσου και τα δύο-κι όταν κάποια στιγμή μοιραία πρέπει να αφήσω το ένα για να γυρίσω στο άλλο είναι με ενοχές και βαθειά έλλειψη της απώλειας που το κάνω.

Έχω γνωρίσει αρκετό κόσμο στην Κοπεγχάγη που ζεί έτσι μοιρασμένος. Και το κακό είναι ότι δεν κάνουν μισές δουλειές όπως μπορεί να λένε οι απέξω. Κάνουν ολόκληρες διπλές δουλειές, δύο πλήρεις ζωές με φίλους κι οικογένεια κι υποχρεώσεις εντός κι εκτός της χώρας, εντός κι εκτός χρόνου. Και το παλεύουν, δλδ προσπαθούν να είναι εντάξει και στις δύο. Δεν μπορεί, κάποια λόξα θα έχουμε, να είμαστε με το ένα μάτι εδώ και το άλλο μάτι εκεί, μόνιμα αναποφάσιστοι.

Χθες πήγα στην Αθήνα στην παράσταση 'Ποιος της ζωή μου' η οποία πραγματεύεται τον βίο του Θεοδωράκη, βίο παράλληλο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, με τα πράγματα που τα έχουμε γνωρίσει και ζήσει αλλά μας πονάνε και επιλέγουμε να τα αφήσουμε ανείπωτα, να μην ξύνουμε παλιές πληγές.

Η παράσταση ήταν ωραία, δεν θα σταθώ στους συντελεστές, τη σκηνοθεσία, τις γνωστές μουσικές. Θα σταθώ στο γεγονός ότι για πρώτη φορά αισθάνθηκα να ταυτίζομαι με έναν άλλο τρόπο με τον τραγουδοποιό.. Αισθάνθηκα κι εγώ τις ενοχές του, την σύγκριση του εαυτού με αυτούς που είναι κατασταλαγμένοι κι αποφασισμένοι και ξέρουν τι θέλουν κι αυτός, όπως κι εγώ, δεν μπορούμε να σταθούμε σε μία γωνιά, μονίμως αναποφάσιστοι να μην ξέρουμε τι θέλουμε-ή μάλλον να ξέρουμε ότι τα θέλουμε όλα, να μην μπορούμε να αρκεστούμε σε όσα καλά έχουμε- μονίμως αυτή η δίψα να μάθουμε και να ζήσουμε και να γνωρίσουμε άλλα πράγματα, άλλες καταστάσεις, άλλες σκέψεις ανθρώπων.. Κι όταν τελικά τα γνωρίσω όλα αυτά, να φτάνει ο ήχος του μπουζουκιού για να θυμηθώ τα πράγματα που αγαπάω και γνώρισα και πόνεσα, τις κυριακάτικες εκδρομές και τα τραπέζια με τα σερβίτσια τα καλά και την ελληνική θάλασσα και τον ήλιο κι όλα αυτά που με κάνουν υπερήφανη και που μου ανήκουν και τους ανήκω και που  με κάνουν να είμαι εγώ..

Κλείνω την ανάρτηση εδώ, τελειώνει αυτός ο μετέωρος χρόνος, πάλι το ένστικτο αυτοσυντήρησης να με κρατάει ανορθόδοξα όρθια, πρέπει να προφτάσω την πτήση, να τρέξω στο άλλο σπίτι, να κοιμηθώ, να λειτουργήσω…

Φοβάμαι

Το 1981 η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.. Αυτό έγινε γιατί θεωρήθηκε ότι η χώρα πληρεί τις προδιαγραφές, πράγμα που προφανώς δεν ίσχυε, με τις γνωστές επιπτώσεις στις οποίες δεν θέλω να αναφερθώ σήμερα...

Το 1982 ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου αποφασίζει να βγάλει έναν πιο ροκ ήχο και με πιο σκληρό στίχο από ότι στο παρελθόν, το Φοβάμαι, σε τραγούδια των Μάνου Λοϊζου, Λάκη Παπαδόπουλου, Γιάννη Ζουγανέλη και Γιάννη Γλέζου. Ο δίσκος κερδίζει το κοινό και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, ενώ τα τραγούδια που περιείχε είναι από τα αγαπημένα μέχρι σήμερα...

Σήμερα γυρίζοντας στο σπίτι ήμουν σχεδόν χαρούμενη, κάνω σχέδια αυτόν τον καιρό και μέσα σε όλη την κατήφεια έχω κάτι να ελπίζω... Μετά βέβαια είχα κουβέντες με φίλους και οικογένεια και ξαφνικά... ξαφνικά  ένιωσα τον μεγάλο φόβο μέσα μου, αυτόν που περιγράφει η Ώντρευ στο Breakfast at Tiffany's ως "mean reds", ένιωσα ότι ήμουν μετέωρη ότι it´s the end of the world as we know it... Ένιωσα να φοβάμαι, να πανικοβάλλομαι... 

Και κάπως το τραγούδι αυτό, που δημοσιεύτηκε τη χρονιά που γεννήθηκα, έφτασε να εκφράσει, 29 χρόνια μετά, αυτό που αισθάνομαι σήμερα, και το οποίο μάλλον πηγάζει από εκείνο το έρημο το 1981-μόνο που δεν το ήξερα τόσα χρόνια..

Δεν ξέρω τι είχε στο νου του ο ποιητής (Πανταζής Αντώνης εν προκειμένω), όμως ορισμένα τραγούδια ίσως είναι μπροστά της εποχής τους...

Καληνύχτα!

Από την Χάγη στην Γερμανία, από την Γερμανία στο Δίστομο: Χαθήκαμε στην μετάφραση

Στο Δικαστήριο της Χάγης έχει πάει η υπόθεση σε σχέση με τις πολεμικές αποζημιώσεις για τους κατοίκους του Διστόμου.. Οι διεκδικήσεις της Ελλάδας και η απόφαση των δικαστηρίων της Ιταλίας έτρεψε τους Γερμανούς στο Διεθνές Δικαστήριο προσφεύγοντας στην αρχή της ετεροδικίας κι απειλώντας για δημιουργία παγκόσμιου χάους εξαιτίας τόσο του ότι για πρώτη φορά οι κάτοικοι ενός κράτους ζητάνε άμεσα την αποζημίωση (όχι το ίδιο το κράτος) αλλά κι επειδή μία τρίτη χώρα, η Ιταλία, αποφάσισε υπέρ μας.. Λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Αυτή η είδηση, μέσα στην όλη αναμπουμπούλα, νομίζω ότι πέρασε λίγο στα ψιλά γράμματα-όχι ότι παρακολουθώ όμως και φανατικά τα δελτία τελευταία, οπότε ενδεχομένως να μην την πέτυχα εγώ.. Και μέσα στην όλη αγωνία που έχω-γιατί έχω, άλλο που προτιμώ να μην της δίνω βάση και διέξοδο-για το μέλλον, αισθάνθηκα λίγο την έκφραση ενός «για την Ελλάδα ρε γαμώτο..» -όχι την Ελλάδα της κρίσης, ούτε την Ελλάδα που με κάνει να ντρέπομαι, ούτε την Ελλάδα που σιχαίνομαι και που την νιώθω να μου κόβει τα φτερά, να με κρατάει πίσω.. Μέσα σε όλα αυτά όμως υπάρχει η Ελλάδα των παιδικών μου χρόνων, αυτή που μου περιέγραφε ο παππούς μου, ο ανάπηρος και τυφλός και πανέξυπνος παππούς, ο παππούς χάρη στον οποίο έχω το όνομά μου. Η Ελλάδα που διάβαζα σε κάτι εφηβικά βιβλία με τα παιδιά που πήγαιναν στην επαρχία γιατί εκεί ήταν καλύτερα από ότι στην πόλη… Η Ελλάδα της Ζωρζ Σαρή με τον μπαμπά που φοβότανε και το κουνελάκι της που το φάγανε…

Δεν είναι η δικαίωση στα χρήματα, ούτε θα φέρει πίσω όσους φύγανε. Αλλά πάλι λέω, αυτό το θράσος που πρέπει να έχει κάποιος όταν στην ακροαστική διαδικασία δεν ζητάει καν συγνώμη και κατηγορεί ότι πάλι  εμείς είμαστε λάθος, μα πάντα λάθος εμείς είμαστε; Τους κοιτάς στα μάτια και νιώθεις το μίσος και την απαξίωση..πρέπει να δικαιολογηθείς για την καταγωγή σου με αυτούς τους ανθρώπους..το έχω συνειδητοποιήσει, αυτό είναι που με ενοχλεί στον μέσο Γερμανό: με κάνει να πρέπει να απολογηθώ, να πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι άχρηστη, ότι δεν παίρνω μαύρα χρήματα, ότι δεν είμαι τεμπέλα και ότι τώρα είμαι στα δύσκολα όχι γιατί έκανα άσωτη ζωή αλλά γιατί έχω να πληρωθώ ένα χρόνο τώρα και πάλι δουλεύω και πληρώνω έκτακτες εισφορές και φόρους και ΤΣΜΕΔΕ και φοβάμαι ότι μπορεί να μην δουλεύω σε λίγο όπως τόσοι και τόσοι γύρω μου… Εντάξει, δεν λέω πολλά για όλα αυτά, πληρώνω το τίμημα το δικό μου και των γονέων μου κι όλων αυτών που ανέχτηκα και ανεχτήκαμε όλοι μας. Κι εν πάση περιπτώσει τόσα πολλά λέμε όλοι μας που χάνουν το νόημά τους.. Αλλά όταν ο άλλος σε βάζει στο τοίχο μία ζωή, πείτε το μικροψυχία, πείτε το ανοησία, μία μικρή ανύψωση ηθικού την ψάχνεις και την πιάνεις..από τα μαλλιά, ιδίως αν είσαι ο πνιγμένος..

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον & το Βαλς των Χαμένων Ονείρων

Έτσι δεν ήτανε; Έτσι δεν έφυγες; Μια ζωή θαραλλέος, μια ζωή έτοιμος με όλο το συναίσθημά σου και όλη την ζωντάνια σου και όλη την κρίση σου, με όλο το πάθος σου που συνταίριαζε θεούς και δαίμονες, λογική και τρέλλα ή μάλλον την δική σου λογική που ακόμα και τον θάνατο έφερε στα δικά της μέτρα.. η λογική σου που τόσο μου κόστισε να αποδεκτώ και να φωνάξω λογική..

Και τώρα τα ακούω τα βαλς και θυμάμαι που χορεύαμε και θυμάμαι που γελάγαμε και σου έλεγα να μου χαϊδέψεις το κεφάλι. Κι ήμουν εγώ η ανάξια και δειλή να καταλάβει, αυτή που νικημένη από τον πόνο δεν μπορούσε να καταλάβει πως ένας άνθρωπος-εσύ-μπορεί να είναι όσο θαραλλέος πρέπει..

Μου λείπεις και περάσαν χρόνοι δύο. Και σε κουβαλώ μαζί μου σχεδόν πάντα, είσαι κομμάτι μου κι ας ξεχνάω να σε αναφέρω. Πέρασαν χρόνοι δύο και είμαι ακόμα αναποφάσιστη για το παρόν και το μέλλον, είμαι ακόμα μετέωρη ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει που μόνη μου κάνω θέλω.. Μου λείπεις και μόλις σε σκέφτομαι στην κανονική σου διάσταση δακρύζω. Χρόνοι δύο, πως επιζώ; και πως νόμιζα ότι δεν θα τα καταφέρω; τα καταφέρνω και μάλιστα καλά!

Θα τα πούμε στους δρόμους, μπαμπά..

Ακολουθώντας την συμβουλή κάποιου πήγα κι είδα το (500) days of summer. Η ταινία είναι πολύ καλή, εξιστορεί στιγμές που ο καθένας τις βλέπει διαφορετικά, εστιάζει στο πως το τι αισθανόμαστε χρωματίζει διαφορετικά τα ίδια ακριβώς γεγονότα, στην επιλεκτική μας μνήμη να κρατάμε μονάχα τα καλά ή τα κακά. Εν ολίγοις μου άρεσε τόσο αυτή, όσο και το σάουντρακ που το θεωρώ πολύ καλό.

Κι επί ευκαιρίας επισυνάπτω το βιντεάκι που βρήκα στο youtube (που αλλού) και συνοψίζει ακριβώς αυτό:

Η ουσία είναι ότι εάν κάτι δεν τσουλάει, μήπως είναι καιρός να αρχίσεις να ψάχνεις για κάτι άλλο;;

Η αντίδραση

Δράση κι αντίδραση. Βασική αρχή στην φυσική, ο τρίτος νόμος του Νεύτωνα. Έμαθα να τον εφαρμόζω με ευκολία στο λύκειο. Μαθαίνω ότι εφαρμόζεται κι από μόνος του στην πραγματικότητα. Με δυσκολία συνήθως.

Δράση: Ο θάνατος του μπαμπά μου. Αφετηρία πόνου, σημείο λύτρωσης μετά από την αρρώστεια, πληγή που δεν κλείνει; Τότε νόμιζα ότι αυτό ήταν και τελείωσε. Αλλά είχαμε αφήσει ανοικτές υποθέσεις. Τα ταξίδια που δεν πήγαμε μαζί. Πόσο πόνεσα χθες που ανακάλυψα ότι με πείραζε, είχε πει ότι θα πηγαίναμε Ιταλία. Και δεν είναι μόνο αυτό, είμαι θυμωμένη με εκείνον που έφυγε, γιατί είχα κι άλλα να ζήσω μαζί του, στιγμές που μου τις πήρε όταν έφυγε. Και γιατί ήθελα να με δει νύφη και να δει τα παιδιά μου κάποια μέρα. Και με πειράζει που λείπει και που θα λείπει από τη ζωή μου. Είμαι θυμωμένη και με μένα γιατί κρατάω κακία σε έναν νεκρό, γιατί ήμουνα εδώ και ξέρω πως ήτανε, γιατί είμαι εγωίστρια και μέσα μου ακόμα κρατάω μούτρα που έφυγε ηθελημένα, πως μπόρεσε; Κρατάω μούτρα που τον φωνάζω στο αμάξι όταν γυρνάω γιατί δεν θέλω να σταματήσω να λέω "μπαμπά". Που σκέφτομαι τι θα μου έλεγε αν ήταν εδώ και δεν είναι εδώ.

Αντίδραση: Το καλοκαίρι ήταν η πλήρης αεργία. Να κάθομαι όλη μέρα, ούτε τηλεόραση, ούτε καφές ούτε τίποτα. Ησυχία μονάχα. Σκοτάδι (πως να βρεις το σκοτάδι σε τόσο ήλιο;). Και τώρα από τον Σεπτέμβρη και μετά είναι η υπερδιέργεση.. Δεν μπορώ να συγκρατηθώ, θέλω να κάνω όσα δεν έκανα όλη μου την ζωή κι έλεγα ότι έπρεπε να κάνω. Θέλω να ζήσω όλα τα αύριο μου μαζεμένα σε ένα τώρα που δεν χωράει άλλο... Ισορροπώ πολύ άσχημα και κυρίως το κρύβω από όλους. Και χρειάστηκε να χάσω για λίγο την ισορροπία μου για να συνειδητοποιήσω ότι όλη αυτή η χαρά δεν είναι αληθινή, ότι έχω τρομάξει κι ότι θέλω τον μπαμπά μου να έρθει να μου πει ότι όλα θα πάνε καλά, ότι είναι εδώ, ότι με προστατεύει.

Κι εάν πάλι δούμε την υπερδιέγερση αυτή από την πλευρά της δράσης, η αντίδραση έχει πολλά πρόσωπα: το διδακτορικό πάει πίσω, με τους φίλους μου βγαίνω συχνά και μοιάζω ευτυχισμένη, μερικές φορές είμαι κιόλας, οι φίλοι δεν με προλαβαίνουν, μου λένε ότι κάνω ένα πρόγραμμα και δεν με νοιάζει εάν εκείνοι ακολουθούν ή όχι. Κι έχουν δίκιο, αυτό κάνω. Δεν είναι ότι δεν είναι σημαντικοί για τη ζωή μου, είναι. Είναι ότι αυτήν την στιγμή έχω θέμα με εμένα και αυτό πρέπει να λύσω. Κι ίσως είναι εγωιστικό αλλά είναι το πιο σημαντικό από όλα να τα βρω με μένα. Γιατί ακόμα ισορροπώ και τα βήματα μου είναι αβέβαια.

Δράση-αντίδραση-δράση-αντίδραση... μπάλακι του πινκ πόνκ και πηγαινοέρχομαι... Να δούμε...

Ψηλαφίζοντας τις τελευταίες σκέψεις..

"Μαζεύω τα συνεργά μου: όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα στο σπίτι μου, στο χώμα. Όχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δε κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε.
Ο ήλιος βασίλεψε, θάμπωσαν τα βουνά, οι οροσειρές του μυαλού μου κρατούν λίγο φως στην κορφή τους, μα η άγια νύχτα πλακώνει, ανεβαίνει από τη γης, κατεβαίνει από τον ουράνο, και το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί μα το ξέρει,σωτηρία δεν υπάρχει. Δε θα παραδοθεί, μα θα σβήσει.
Ρίχνω στερνή ματιά γύρα μου: ποιον να αποχαιρετήσω; τι ν'αποχαιρετήσω; τα βουνά, τη θάλασσα, την καρπισμένη κληματαριά στο μπαλκόνι μου,την αρετή, την αμαρτία, το δροσερό νερό; Μάταια, μάταια' κατεβαίνουν όλα ετούτα μαζί μου στο χώμα.
Σε ποιον να εμπιστευτώ τις χαρές και τις πίκρες μου, τις μυστικές δονκιχωτικές λαχτάρες της νιότης, την τραχιά σύγκρουση με τον Θεό και με τους ανθρώπους, και τέλος την άγρια περηφάνια που έχουν τα γεράματα που καίγονται μα αρνιούνται, ως το θάνατο, να γίνουν στάχτη;"


Καζαντζάκης Νίκος,
Αναφορά στον Γκρέκο

Περιμένοντας την νηνεμία

Σήμερα δεν έχω όρεξη. Βασικά όλη την τελευταία βδομάδα δεν έχω όρεξη. Δεν θέλω να βγω και δεν θέλω να μείνω μέσα. Δεν θέλω να κάτσω ούτε να φύγω. Είναι λες και τα "θέλω" μου έχουν φύγει από εμένα..υπάρχει μονάχα ένα δεν θέλω. Και το δεν θέλω καλύπτει όλα τα υπόλοιπα.

Χαζεύω ατελείωτες ώρες χωρίς να κάνω κάτι συγκεκριμένο. Στενοχωριέμαι, ίσως να κλαίω και κάποιες φορές. Έχω πλέον εξασκηθεί στο να βρίσκω τις εικόνες και τις σκέψεις που με πονάνε πιο πολύ και να επιστρέφω σε αυτές με μία μίζερη διάθεση, σχεδόν μαζοχιστική. Βγαίνω έξω και νιώθω ενοχές που είμαι στενοχωρημένη και δε φτιάχνω τη διάθεση των άλλων, δεν συμμετέχω στο πανηγύρι... Μετά λέω δεν βαριέσαι, δεν μπορώ να είμαι χαρούμενη αφού είμαι στενοχωρημένη.

Δεν μπορώ να είμαι εκεί. Βλέπω όσα γίνονται αλλά δεν συμμετέχω σε τίποτα, είναι σαν να παρακολουθώ μέσα από ένα παράθυρο τι γίνεται στο δρόμο χωρίς καμμία διάθεση να βγω έξω. Δεν θέλω να το συζητήσω.. Τι να συζητήσω; Το ξέρω ότι οφείλω να πω τι έχω αλλά δεν ξέρω τι έχω. Η πιθανότητα της απώλειας μου έχει καλύψει τα πάντα.. Που ήτανε κρυμμένη τόση αγάπη; Γιατί τώρα επιτέλους αισθάνομαι ότι εκτιμάω τον πατέρα μου κι ότι με εκτιμάει κι αυτός; Γιατί τώρα που τον καταλαβαίνω τον αισθάνομαι να γλυστράει μέρα με την ημέρα και γιατί, τέλος, δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό;

Ας τελειώσει αυτή η περίοδος, αισθάνομαι σαν να περιμένω όλη μου τη ζωή να περάσουν μπόρες.. Κι επίσης νιώθω ότι γίνεται όλο και δυσκολότερο να τους ξεφύγεις να μη σε βρούν. Δύσκολο να το δεχτείς όταν έχεις μεγαλώσει με τη λανθασμένη εντύπωση ότι ο μπαμπας σου είναι ο πιο δυνατός σε όλο τον κόσμο, ο πιο άτρωτος... Και τώρα αλλάζει η θεώρησή μου ερήμειν μου..

Σάββατο κλόουν τη Κυριακή νεκρός...

Κάθε αρχή και δύσκολη, κι η δική μου δυσκολότερη. Γιατί ο λόγος που είπα να δοκιμάσω μήπως μιλώντας ηρεμήσω, πρώτον δεν είναι ευχάριστος και δεύτερον δεν είναι καλός.

Η σχέση μου με τον πατέρα μου: άπειροι τσακωμοί και πάλι τσακωμοί με ταυτόχρονη γνώση του ότι πεθαίνει για εμένα και για το καλό μου, συνδυασμένη με ένα ανάμεικτο αίσθημα ενοχής κι αποδοχής και μία απορία: εγώ έχω καταλάβει από νωρίς ότι αγαπιόμαστε πολύ και δεν ταιριάζουμε καθόλου σα χαρακτήρες, αυτός πότε θα το καταλάβει και θα το δεχτεί;;
Η ερώτηση όμως ρητορική κι η απάντηση δύσκολη-ή μάλλον εύκολη... Ποτέ!

Κι εκεί που έχεις αποδεχτεί όλα αυτά, τσακ σου πέφτει η μία αρρώστεια μετά την άλλη και κουράγιο να τσακωθείς δεν έχεις. Κι άντε να μην έχεις γιατί βαριέσαι, όταν δεν έχεις όμως γιατί η αρρώστια τα σκεπάζει όλα είναι καλό ή κακό;; Μας έσκασε το νέο-βόμβα την προηγούμενη Τετάρτη κι ο Χαρούλης έχει κάνει μεταστάσεις-μία ή περισσότερες.. Κι ο μαχητής κι ισάξιος αντίπαλός μου που δεν το βάζει κάτω εδώ και δεκαπέντε χρόνια, άρχισε να μου κάνει νερά. Και το περίεργο είναι ότι τώρα που επιτέλους τα βρίσκουμε και δείχνει να με έχει αποδεχτεί, τώρα με πιάνει μία στοργή για εκείνον και δεν μου αρέσει που είναι έτσι ήρεμος, κουρασμένος, μαστουρωμένος...

Κακά τα ψέμματα, εάν ο καρκίνος πέφτει σαν βόμβα, η μετάσταση είναι πυρηνική βόμβα και σε ταρακουνάει περισσότερο. Κι αυτό γιατί είχες ελπίσει ότι το νικάς. Κι ακόμα γιατί ξέρεις πάνω κάτω τι σε περιμένει...

Και ξέρετε πως αντέδρασα εγώ σε αυτό; Έγινα κλόουν! Κάνω ότι δεν τρέχει τίποτα όχι μονάχα στους άλλους αλλά και στον εαυτό μου. Αρνούμαι να σκεφτώ το τι μας περιμένει, τουλάχιστον όχι μέχρι να μάθουμε τι ακριβώς είναι. Και προετοιμάζομαι για "πόλεμο" γιατί εάν θέλεις ειρήνη αυτό πρέπει να κάνεις λέει ο πατέρας μου..

Οπότε βγήκα το βράδυ στο Γκάζι και γέλαγα ανέμελη, και πήγα την Κυριακή και χθες σε φίλους που γιορτάζανε και χόρευα και γλένταγα. Και ξυπνάω μετά την άλλη μέρα το πρωί από τα χαράματα είτε γιατί βλέπω εφιάλτες, είτε για να πάω να ανάψω κανά κεράκι, όπως μου είχανε μάθει οι παππούδες κι οι γιαγιάδες να κάνω στα δύσκολα, κι ας αμφιταλαντεύομαι στο εάν πιστεύω ή όχι. Και πατάω τα κλάμματα επειδή βγάζω τα χειμωνιάτικα και βρίσκω μπλούζες που μου έχει πάρει και δεν ξέρω εάν θα μου ξαναπάρει... Όμως μόλις βραδιάσει ο κλόουν παραμένει κλόουν... Οι ψυχολόγοι μάλλον θα το λένε άμυνα του οργανισμού, εγώ το λέω διχασμό συναισθηματικής κατάστασης..