Η αντίδραση

Δράση κι αντίδραση. Βασική αρχή στην φυσική, ο τρίτος νόμος του Νεύτωνα. Έμαθα να τον εφαρμόζω με ευκολία στο λύκειο. Μαθαίνω ότι εφαρμόζεται κι από μόνος του στην πραγματικότητα. Με δυσκολία συνήθως.

Δράση: Ο θάνατος του μπαμπά μου. Αφετηρία πόνου, σημείο λύτρωσης μετά από την αρρώστεια, πληγή που δεν κλείνει; Τότε νόμιζα ότι αυτό ήταν και τελείωσε. Αλλά είχαμε αφήσει ανοικτές υποθέσεις. Τα ταξίδια που δεν πήγαμε μαζί. Πόσο πόνεσα χθες που ανακάλυψα ότι με πείραζε, είχε πει ότι θα πηγαίναμε Ιταλία. Και δεν είναι μόνο αυτό, είμαι θυμωμένη με εκείνον που έφυγε, γιατί είχα κι άλλα να ζήσω μαζί του, στιγμές που μου τις πήρε όταν έφυγε. Και γιατί ήθελα να με δει νύφη και να δει τα παιδιά μου κάποια μέρα. Και με πειράζει που λείπει και που θα λείπει από τη ζωή μου. Είμαι θυμωμένη και με μένα γιατί κρατάω κακία σε έναν νεκρό, γιατί ήμουνα εδώ και ξέρω πως ήτανε, γιατί είμαι εγωίστρια και μέσα μου ακόμα κρατάω μούτρα που έφυγε ηθελημένα, πως μπόρεσε; Κρατάω μούτρα που τον φωνάζω στο αμάξι όταν γυρνάω γιατί δεν θέλω να σταματήσω να λέω "μπαμπά". Που σκέφτομαι τι θα μου έλεγε αν ήταν εδώ και δεν είναι εδώ.

Αντίδραση: Το καλοκαίρι ήταν η πλήρης αεργία. Να κάθομαι όλη μέρα, ούτε τηλεόραση, ούτε καφές ούτε τίποτα. Ησυχία μονάχα. Σκοτάδι (πως να βρεις το σκοτάδι σε τόσο ήλιο;). Και τώρα από τον Σεπτέμβρη και μετά είναι η υπερδιέργεση.. Δεν μπορώ να συγκρατηθώ, θέλω να κάνω όσα δεν έκανα όλη μου την ζωή κι έλεγα ότι έπρεπε να κάνω. Θέλω να ζήσω όλα τα αύριο μου μαζεμένα σε ένα τώρα που δεν χωράει άλλο... Ισορροπώ πολύ άσχημα και κυρίως το κρύβω από όλους. Και χρειάστηκε να χάσω για λίγο την ισορροπία μου για να συνειδητοποιήσω ότι όλη αυτή η χαρά δεν είναι αληθινή, ότι έχω τρομάξει κι ότι θέλω τον μπαμπά μου να έρθει να μου πει ότι όλα θα πάνε καλά, ότι είναι εδώ, ότι με προστατεύει.

Κι εάν πάλι δούμε την υπερδιέγερση αυτή από την πλευρά της δράσης, η αντίδραση έχει πολλά πρόσωπα: το διδακτορικό πάει πίσω, με τους φίλους μου βγαίνω συχνά και μοιάζω ευτυχισμένη, μερικές φορές είμαι κιόλας, οι φίλοι δεν με προλαβαίνουν, μου λένε ότι κάνω ένα πρόγραμμα και δεν με νοιάζει εάν εκείνοι ακολουθούν ή όχι. Κι έχουν δίκιο, αυτό κάνω. Δεν είναι ότι δεν είναι σημαντικοί για τη ζωή μου, είναι. Είναι ότι αυτήν την στιγμή έχω θέμα με εμένα και αυτό πρέπει να λύσω. Κι ίσως είναι εγωιστικό αλλά είναι το πιο σημαντικό από όλα να τα βρω με μένα. Γιατί ακόμα ισορροπώ και τα βήματα μου είναι αβέβαια.

Δράση-αντίδραση-δράση-αντίδραση... μπάλακι του πινκ πόνκ και πηγαινοέρχομαι... Να δούμε...