Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ τον κόσμο να αλλάζει. Πέρα από τα οικονομικά εννοώ-αυτό το έχουμε εξαντλήσει νομίζω αν και μάλλον θα τα ξαναπούμε. Να αλλάζει ως προς τις πηγές πληροφόρησης. Να αλλάζει και να εξωτερικεύει αλλιώς τις σκέψεις του.
Ας πούμε όλοι πλέον έχουμε λογαριασμούς σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα. Κι όχι σε ένα ή δύο, πολλοί έχουμε σε πολλά. Και καλά όσοι δεν ανήκουν στο χώρο της δημοσιογραφίας ή των δημοσίων σχέσεων, οι υπόλοιποι πως μπορούμε να δικαιολογήσουμε τον χρόνο που μας τρώει αυτό;
Συχνά παρατηρώ κόσμο της ηλικίας μου να ασχολείται υπέρμετρα με το τί συμβαίνει διαδικτυακά. Ο τάδε έγραψε αυτό στο fb ο δείνα είπε εκείνο στο blog του. Ακόμα πιο συχνά το παρατηρώ σε εμένα. Δεν θα ασχοληθώ όμως με αυτό σήμερα.
Σήμερα θα πω για την περίπτωση που μιλάς με κάποιον μέσω του διαδικτύου, ο οποίος έχει εκφραστεί δημοσίως με Χ τρόπο, είτε από το ραδιόφωνο, είτε από την τηλεόραση, είτε από το blog του είτε από όλα τα παραπάνω. Τότε συχνά αρχίζεις να διαμορφώνεις άποψη για αυτόν. Εννοώ ότι αυτός που εκτίθεται σου ανοίγει ένα παράθυρο. Κι ενδεχομένως να τύχει αυτό που βλέπεις από το παράθυρο να ταιριάζει με αυτά που πιστεύεις ότι θα έβλεπε κάποιος κι από το δικό σου παράθυρο-αν το άνοιγες. Και συχνά στο μυαλό σου αυτός γίνεται ένας διαδικτυακός φίλος σου: περιμένεις να τον ακούσεις στο ραδιόφωνο, ενδιαφέρεσαι για τα νέα του, περιμένεις να διαβάσεις την άποψή του για όσα συμβαίνουν ή το καινούριο κεφάλαιο του βιβλίου του.
Αλλά αυτός δεν κάνει το ίδιο με εσένα. Δεν τον νοιάζει τόσο πολύ. Βασικά δεν τον νοιάζει καθόλου-νομίζει ότι είσαι κάτι σαν γκρούπι. Κι έτσι ενώ αυτός γίνεται μέρος της καθημερινότητάς σου, αρχίζεις να πιστεύεις ότι κι εσύ είσαι μέρος της δικής του. Αλλά δεν είσαι.
Το facebook και το twitter δίνουν πλέον την ευκαιρία να επικοινωνήσεις μαζί του, και το κάνεις γιατί πιστεύεις ότι κάτι έχεις να του πεις, ότι θα μπορούσατε να το συζητήσετε πχ. Δεν ισχύει όμως αυτό από την άλλη πλευρά. Αυτός δεν θέλει να σε ακούσει βασικά να του λες αν συμφωνέις. Αυτός θέλει να πει. Κι εσύ να ακούς. Αλλιώς ας γινόσουν εσύ δημοσιογράφος/παρουσιαστής/λαμπερός αστέρας.
Δεν ξέρω γιατί με πειράζει αυτό-υποθέτω εγωιστικά. Κι επίσης είμαι σίγουρη ότι θα το ξεπεράσω.Απλά αν ποτέ το διαβάζει κανείς από τους επιφανείς ίσως να γίνει λίγο πιο διαλλακτικός αν θέλει..
Ας πούμε όλοι πλέον έχουμε λογαριασμούς σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα. Κι όχι σε ένα ή δύο, πολλοί έχουμε σε πολλά. Και καλά όσοι δεν ανήκουν στο χώρο της δημοσιογραφίας ή των δημοσίων σχέσεων, οι υπόλοιποι πως μπορούμε να δικαιολογήσουμε τον χρόνο που μας τρώει αυτό;
Συχνά παρατηρώ κόσμο της ηλικίας μου να ασχολείται υπέρμετρα με το τί συμβαίνει διαδικτυακά. Ο τάδε έγραψε αυτό στο fb ο δείνα είπε εκείνο στο blog του. Ακόμα πιο συχνά το παρατηρώ σε εμένα. Δεν θα ασχοληθώ όμως με αυτό σήμερα.
Σήμερα θα πω για την περίπτωση που μιλάς με κάποιον μέσω του διαδικτύου, ο οποίος έχει εκφραστεί δημοσίως με Χ τρόπο, είτε από το ραδιόφωνο, είτε από την τηλεόραση, είτε από το blog του είτε από όλα τα παραπάνω. Τότε συχνά αρχίζεις να διαμορφώνεις άποψη για αυτόν. Εννοώ ότι αυτός που εκτίθεται σου ανοίγει ένα παράθυρο. Κι ενδεχομένως να τύχει αυτό που βλέπεις από το παράθυρο να ταιριάζει με αυτά που πιστεύεις ότι θα έβλεπε κάποιος κι από το δικό σου παράθυρο-αν το άνοιγες. Και συχνά στο μυαλό σου αυτός γίνεται ένας διαδικτυακός φίλος σου: περιμένεις να τον ακούσεις στο ραδιόφωνο, ενδιαφέρεσαι για τα νέα του, περιμένεις να διαβάσεις την άποψή του για όσα συμβαίνουν ή το καινούριο κεφάλαιο του βιβλίου του.
Αλλά αυτός δεν κάνει το ίδιο με εσένα. Δεν τον νοιάζει τόσο πολύ. Βασικά δεν τον νοιάζει καθόλου-νομίζει ότι είσαι κάτι σαν γκρούπι. Κι έτσι ενώ αυτός γίνεται μέρος της καθημερινότητάς σου, αρχίζεις να πιστεύεις ότι κι εσύ είσαι μέρος της δικής του. Αλλά δεν είσαι.
Το facebook και το twitter δίνουν πλέον την ευκαιρία να επικοινωνήσεις μαζί του, και το κάνεις γιατί πιστεύεις ότι κάτι έχεις να του πεις, ότι θα μπορούσατε να το συζητήσετε πχ. Δεν ισχύει όμως αυτό από την άλλη πλευρά. Αυτός δεν θέλει να σε ακούσει βασικά να του λες αν συμφωνέις. Αυτός θέλει να πει. Κι εσύ να ακούς. Αλλιώς ας γινόσουν εσύ δημοσιογράφος/παρουσιαστής/λαμπερός αστέρας.
Δεν ξέρω γιατί με πειράζει αυτό-υποθέτω εγωιστικά. Κι επίσης είμαι σίγουρη ότι θα το ξεπεράσω.Απλά αν ποτέ το διαβάζει κανείς από τους επιφανείς ίσως να γίνει λίγο πιο διαλλακτικός αν θέλει..
