Πρωτοβρόχια εν μέσω Αυγούστου

Η ενέργεια της καλοκαιρινής βροχής. Ασυγκράτητη, την πιάνεις στον αέρα. Κάτι υποβλητικό, διαφορετικό ξεκινά. Παλιά αυτό γινόταν τον Σέπτεμβρη στο χωριό, φοράγαμε την μοναδική φόρμα που είχαμε φέρει στις διακοπές και τα αθλητικά μας και πηγαίναμε στις λακούβες της γωνίας. Είχαν κάτι μεγάλες πέτρες που εξείχαν από το νερό, τις κάναμε νησάκια και πλατσουρίζαμε, ευκαιρία ήταν, είχαμε βαρεθεί τον ήλιο και τα μπάνια.. Ήταν το πρώτο σημάδι ότι τα σχολεία θα ξανανοίξουν, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του που μας έλεγαν κι οι μεγάλοι κι ένας όρος μέσα στη συμφωνία, μετά το θέρος έρχεται το φθινόπωρο με τα καινούρια σχολικά και τις τσάντες και την μυρωδιά του χαρτιού.

Την αγαπούσα αυτήν την ενέργεια. Αισθάνομουν την σύνδεση με τη γη, την αποδεχόμουν και την περίμενα. Σαν η φύση να σου επιβάλλεται κι εσύ απλά να δέχεσαι τη φυσική νομοτέλεια. Οι σταγόνες της βροχής, τα αδιάβροχα, ο αέρας, το σχολείο, η επιστροφή στην πόλη. Απόλαυση όλως περιέργως ακόμα κι εάν δε θέλαμε να το παραδεχτούμε..

Τα τελευταία χρόνια σαν να έχει αλλάξει ο καιρός σχετικά.. ξαφνικά μας ήρθε το πρωτοβρόχι (ή υστεροβρόχι της φετινής χρονιάς;) 4 Αυγούστου και μέχρι τον Ιούνιο είχαμε πού και πού συννεφιές και μπόρες..Η ενέργεια η ίδια αλλά πιο απειλητική, σαν να σου φωνάζει κάποιος δυνατά να ξυπνήσεις από τον μεσημεριανό ύπνο, ότι ο χρόνος, τα γεγονότα σε κυνηγούν κατά πόδας, ξύπνα κι άρχισε να τρέχεις! Δεν ξέρω αν με πιάνει μανία καταδίωξης, όλα διαφορετικά τα βλέπω όσο μεγαλώνω, ίσως να είναι και τα δημοψηφίσματα, τα Eurogroup κι η ανασφάλεια με τα οικονομικά. Από την άλλη βλέπω τα ανηψάκια μου και λέω, ίδιοι ήμασταν, απλά οι γονείς μας είμαστε εμείς κι οι παππούδες οι γονείς μας.. κι αυτοί είχαν περάσει αρκετές λαχτάρες, χούντα και διχασμός, μεταπολίτευση, είσοδος στην ΕΟΚ και την ΕΕ.. εμείς απλά δεν είχαμε πάρει πρέφα αλλά τα παιδιά πάντα μπροστά κοιτούν, σε περιμένουν να τα μεγαλώσεις με ό,τι καλύτερο έχεις να τους δώσεις, να πιάσουν δουλειά να αλλάξουν τον κόσμο. Λιθαράκι βάζουμε εμείς, λιθαράκι κι οι δικοί μας, λιθαράκι κι οι επόμενοι. Κι οι μπόρες μπορούν με την ενέργεια τους να χτυπήσουν τα λιθαράκια αλλά και το νερό χρειάζεται, χρειάζεται η λάσπη για να χτίσεις και να σταθεροποιήσεις, να τα κάνεις συμαγή να αντέχουν στο χρόνο..

Έξω από το παράθυρο, εδώ στο χωριό άρχισαν να κελαηδούν πάλι τα πουλιά.

100 ταράτσες, 100 απόψεις και μία φωτογραφία..

Πριν από μερικές ημέρες ολοκληρώθηκε το 100taratses project. Στο πλαίσιο του 100taratses, ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος τράβηξε (πάνω από) 100 (φαντάζομαι) φωτογραφίες της Ακρόπολης από διάφορες ταράτσες της Αθήνας με έξι διαφορετικά κινητά, και τελικά ανέβασε 100 από αυτές τις λήψεις (χμ βασικά αριθμητικά λίγο παραπάνω, οπότε ας πούμε τις λήψεις από 100 ταράτσες για να ακριβολογούμε).

Ο Θοδωρής γενικώς είναι ένας ενδιαφέρον άνθρωπος κατ'εμέ. Προσωπικά δεν τον ξέρω αλλά θεωρώ ότι τον ξέρω σχετικά καλά διαδικτυακά. Κατά καιρούς αναλαμβάνει διάφορες ειδικές αποστολές, όπως να γράψει ένα κεφάλαιο από ένα βιβλίο κάθε μέρα για έναν μήνα (έναν Φεβρουάριο βασικά) και να το αναρτά διαδικτυακά και μετά να το εκδίδει (βλ. εδώ) άλλα τέτοια ωραία πράγματα. Αγαπημένη μου στιγμή στην καριέρα του ήταν η ανάρτηση για το Πενήντα αποχρώσεις του γκρι (και βασική αιτία 1. για να μην μπω καν στη διαδικασία να σκεφτώ να διαβάσω το βιβλίο παρά τον σχετικό ντόρο και 2. για να φωνάζω την καλύτερη μου φίλη 'Αφασικό Βούρλο' εδώ κι ενάμιση χρόνο). Προσωπικά το μόνο που με μπερδεύει σε αυτόν είναι η φωτογραφία που έχει βάλει γιατί είναι πολύ γελαστός αλλά όταν γράφει μου φαίνεται πιο μοναχικός και κυνικός. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα και δεν μένουμε στις εικόνες και επίσης φαντάζομαι ότι θα ήταν λίγο πιο στομφώδες αν έβαζε μία φωτογραφία που είναι ήταν σκεπτικός και βαρύσιωτος (δεν ξέρω πώς μπορείς να το κάνεις αυτό σε φωτογραφία αλλά κάποιοι μπορούν).

Τέλοσπάντων επανέρχομαι στο αρχικό θέμα. Στο πλαίσιο του 100taratses ο Θοδωρής μπήκε (αναγκαστικά καθότι δεν πετάει) σε 100 διαφορετικά κτήρια, εκ των οποίων ουκ ολίγες πολυκατοικίες, κι επειδή είναι φύσει αναλυτικός άνθρωπος, άρχισε να φιλοσοφεί για τα όσα είδε. Και μετά έγραψε αυτό το άρθρο το οποίο εστιάζει στο ότι οι Έλληνες έχουμε ένα θέμα με την αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου με αποτέλεσμα να γίνεται πρακτικά αδύνατο να συμβιώσουμε αρμονικά χωρίς να θεωρήσουμε ότι 'κάνουμε υποχωρήσεις αλλά τι να κάνουμε αφού είμαστε καλοί άνθρωποι κι οι άλλοι είναι τόσο περίεργοι και σπαστικοί'-κι αυτό είναι η καλή εναλλακτική, καθότι αρκετά συχνά δεν κάνουμε καν τις προαναφερθείσες υποχωρήσεις και δεν ασχολούμαστε με τα (όποια) ποταπά αυτά θέματα.

Ως Ελληνίδα του εξωτερικού προφανώς και συμφωνώ με αυτό το συμπέρασμα. Μάλλον όχι μονάχα συμφωνώ, αλλά το έχω αναλύσει κι εγώ αρκετά, οπότε το ενισχύω και με τα δικά μου συμπεράσματα, ιδιαίτερα εφόσον ήρθα και μένω εδώ, σε μία χώρα στην οποία πρεσβεύει το ακριβώς αντίθετο.

Ανακαλύπτω συνεχώς, λοιπόν, ότι ενώ στην Ελλάδα όλοι ξεχωρίζουμε αδιαμφισβήτητα (ο καθένας προσωπικά όμως) στη Δανία δεν ξεχωρίζει κανείς και για κανέναν λόγο. Σε ιδιωτικά νοσοκομεία πχ δεν πάει κανείς στη Δανία. Είσαι περίεργος άμα πας. Ούτε σε φροντιστήρια ή ειδικά σχολεία. Όλα τα παιδάκια κοιμούνται στο μπαλκόνι όταν είναι στον παιδικό, εκτός κι εάν η θερμοκρασία πέφτει  στους -10, το φαντάζεστε; (Ναι, επιβιώνουν..) Στην Ελλάδα η μαμά μας ακόμα μας λέει να ρίξουμε κάτι επάνω μας, κι ας είμαστε 30-35 χρονών ενήλικες.. Κι αυτό δεν είναι γιατί δεν είμαστε πιο ευαίσθητοι ή πιο χαϊδεμένοι (που μάλλον είμαστε). Είναι, κυρίως, γιατί η  μαμά μας, ως χαρακτηριστική Ελληνίδα μαμά, πιστεύει "αντικειμενικά" ότι το παιδάκι της είναι το πιο ξεχωριστό. Το οποίο ως θέμα, και καθόσον μεγαλώνει το παιδάκι της μαμάς, αρχίζει να παίρνει ενοχλήτικές για τους άλλους διαστάσεις, με συμπεριφορές τύπου 'παρκάρω στο πεζοδρόμιο μπροστά στην Εθνική γιατί είμαι ξεχωριστή περίπτωση κι εγώ θα κάνω πέντε λεπτά', 'εκνευρίζομαι και μιλώ με στόμφο στους γύρω μου όταν δουλεύω γιατί δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο εγώ κι άρα δεν καταλαβαίνουν και εκτός των άλλων βασικά, εγώ θα έπρεπε να κάθομαι τώρα' και 'δεν ασχολούμαι με την ταράτσα γιατί που να συνεννοηθείς με τους απέναντι που είναι ζώα και δεν καταλαβαίνουν' (που λέει πιο ευγενικά κι ο Θοδωρής στο άρθρο).

Κι εγώ το δέχομαι ότι οι συμπεριφορές κι οι κουλτούρες είναι για να διαφέρουν, στο δια ταύτα όμως ένα είναι το ερώτημα: ποιος βγαίνει κερδισμένος;

Το συμπέρασμά μου από τη Δανία είναι το εξής: Κανείς δεν είναι διαφορετικός, όλοι ανήκουμε στο σύνολο. Που σημαίνει ότι εάν είσαι εκτός του συνόλου μάλλον αντιμετωπίζεις ένα θέμα. Παράδειγμα τα νοσοκομεία: ήσυχα, ευάερα, ευήλια. Κάνεις εγχείρηση και σχεδόν πάντα βγαίνεις την ίδια μέρα. Πονάς και δεν σου δίνουν παυσίπονα εύκολα. Σου κλείνουν ραντεβού με τον γιατρό, ο οποίος δουλεύει μονάχα συγκεκριμένες ώρες και μπορεί να είναι ελεύθερος σε δύο μήνες για να κάνεις τις εξετάσεις και να σε δει. Κι αυτό σε όλες τις περιπτώσεις, όσο και να πονάς και όσο κι εάν υπάρχει η πιθανότητα να είναι κάτι επείγον. Παραδείγματα έχω πολλά τέτοια, αλήθεια το λέω οι άνθρωποι είναι σκληροπυρηνικοί-βασικά ωφείλουν να είναι για να λειτουργήσει το σύστημά τους (και λειτουργεί). Στη Δανία το σύνολο επιβιώνει γιατί ο σχεδιασμός έχει γίνει εν γένει για το 80% του κόσμου-το οποίο σημαίνει ότι οι ξεχωριστές περιπτώσεις του 20% ενδεχομένως να έχουν θέμα (παράδειγμα, στο γιατρό δεν πας νωρίτερα που να χτυπιέσαι). Κι αυτό σημαίνει ότι το 80% υγιές, 'φυσιολογικό' κομμάτι είναι αυτό που τελικά όχι μόνο επιβιώνει αλλά και επικροτεί. Τώρα αν είσαι στο 20%..χμμ μάλλον θα είσαι από αυτούς που θα υποφέρουν. Λυπούμαστε αλλά η Δανία δεν μπορεί να σας καλύψει ως προς αυτό, αγαπητό 20%.

Στην Ελλάδα, από την άλλη, δεν έχουμε συμπεριφορά συνόλου σε κανένα ποσοστό. Ο ένας θεωρεί τον εαυτό του, την ομάδα του, την εργασία του τελείως διαφορετική και ξεχωριστή από του άλλου. Βασικά καθένας θεωρεί ότι είναι μια διαφορετική και συνήθως καλύτερη περίπτωση των υπολοίπων κι άρα έχει κάθε δικαίωμα να φέρεται ως ο 'έξυπνος' (ενίοτε και ως ο κουλ 'Ελληνάρας'). Καλύτερο/χειρότερο; Προσωπική μου άποψη είναι ότι  συνολικά είναι πολύ λιγότερο αποδοτικό-μεγαλύτερο κόστος, λιγότερο συνολικό αποτέλεσμα. Η ιδανική κοινωνία μου θα ήταν μία κοινωνία που θα δεχόταν το διαφορετικό του άλλου και θα προσάρμοζε τη λύση σε αυτές τις περιπτώσεις όπου χρειάζεται (=θα έδινε τη δυνατότητα στο 20% που λέγαμε πιο πάνω να πάει στο ιδιωτικό νοσοκομείο, να δει γιατρό πιο γρήγορα ή να κάνει εξετάσεις πιο γρήγορα). Εφικτό αυτό; Δεν έχω ιδέα, ούτε πολιτικός είμαι, ούτε έχω σπουδάσει κάτι αντίστοιχο για να ξέρω. Απλά επισημαίνω. Στην ΕΕ που δουλεύω νομίζω είναι σαφές ότι, όσο κι αν είναι αξιοθαύμαστη η οργάνωση των χωρών του Βορρά, η αμφισβήτηση, η δουλειά με διαπροσωπικές σχέσεις και η ευελιξία της τελευταίας στιγμης των χωρών του Νότου επίσης χρειάζεται. Το πως στήνεις ένα τέτοιο σύστημα, ενώ οι περισσότερες χώρες έχουν ένα κάποιο θέμα αυτογνωσίας άγνωστο ωστόσο.

Για την ιστορία, ο Θοδωρής είναι κάπου στην Ακρόπολη τώρα και βγάζει φωτογραφίες μαζί με τον κόσμο.. Επίσης για την ιστορία, αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου φωτογραφία: είναι η φωτογραφία #100 και συνδυάζει το αρχαίο, αστικό, ανατολίτικο, μοντέρνο και φολκλορικό στοιχείο της πιο αγαπημένης μου αναρχικής πόλης κάτω από την αγκαλιά της Ακρόπολης...έτσι για να τονίζεται ότι τελικά ίσως και να μπορούμε να ανεχτούμε το διαφορετικό μας:

Καληνύχτα!

Οι φετινές διακοπές

Οι φετινές διακοπές είχανε κάτι από όλα.. Βορρά και Νότο, πόλεις και χωριά, ποδήλατο και αυτοκίνητο, νησιά και ηπειρωτικά, φίλοι και οικογένεια. Κυρίως όμως είχανε την ανάγκη να ρουφάω την κάθε στιγμή, να χαίρομαι και να εκτιμώ, να διϋλίζω τον κώνωπα-με την καλή έννοια.

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Ο καιρός περνάει γρήγορα εδώ στα ξένα, ο καιρός περνάει ακόμα γρηγορότερα πίσω στην μαμά πατρίδα. Ταξίδια κι άλλα μικρότερα ταξιδάκια πολλά... Λουξεμβούργο, Βρυξέλλες, Μπρίζ, μετά Αθήνα, Κολωνία, Στοκχόλμη, Αθήνα, Πάτρα, Αλόνησσος, Σκόπελος, Τρίπολη, Κοπεγχάγη. Δύο γάμοι, τέσσερα και βάλε πάρτυ, άπειρος χορός. Μία συναυλία του καλοκαιριού. Δύο μπάνια στον Βορρά, καμιά δεκαπενταριά στην Ελλάδα, σε θερμοκρασίες που ξέρουμε, σε παραλίες που αγαπάμε.. 1000+ φωτογραφίες.

Θα είναι ένας μακρύς δρόμος το βλέπω. Θα πρέπει να πηγαίνω για ύπνο το βράδυ- θα έχω δουλειά την επομένη-αλλά εγώ θα θέλω να γράφω. Όταν δεν πίνω μπύρες, όταν δεν παίζω ποδόσφαιρο, όταν δεν χορεύω σουίνγκ, όταν δεν με πιάνει η διάθεση για αμπελοφιλοσοφίες..

Κεφάλαιο πρώτο θα είναι η Αλόνησσος. Άλλη νήσος, άλλο παράλληλο σύμπαν, άλλη φύση, το κατάλληλο σκηνικό για την πρώτη ιστορία. Ο Κωστής κι εγώ στην Αλόνησσο. Ναι, αυτό είναι, αυτή θα είναι η αρχή.

Μέχρι τότε φωτογραφικό preview:

Καλό Σεπτέμβρη!

Τρέχει τρέχει τρέχει το νερό..

..τρέχει και το Σποτάκι από πίσω να προλάβει. 

Αυτή είναι μία ανάρτηση κόντρα στο χρόνο. Έχω 26 λεπτά πριν λήξει η σύνδεση στο ίντερνετ, εδώ στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης όπου περιμένω την πτήση για Κοπεγχάγη. 

Και για να είμαι ειλικρινής αυτή η ανάρτηση ταιριάζει με τη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Στο μάξιμουμ, δεν υπάρχει καιρός για σκέψη, δεν υπάρχει καιρός για μεγάλες αναλύσεις και φιλοσοφικές σκέψεις. Το κακό με αυτό το διπλό ταμπλό Αθήνας-Κοπεγχάγης είναι ότι προσπαθώ να ζήσω εξίσου και τα δύο-κι όταν κάποια στιγμή μοιραία πρέπει να αφήσω το ένα για να γυρίσω στο άλλο είναι με ενοχές και βαθειά έλλειψη της απώλειας που το κάνω.

Έχω γνωρίσει αρκετό κόσμο στην Κοπεγχάγη που ζεί έτσι μοιρασμένος. Και το κακό είναι ότι δεν κάνουν μισές δουλειές όπως μπορεί να λένε οι απέξω. Κάνουν ολόκληρες διπλές δουλειές, δύο πλήρεις ζωές με φίλους κι οικογένεια κι υποχρεώσεις εντός κι εκτός της χώρας, εντός κι εκτός χρόνου. Και το παλεύουν, δλδ προσπαθούν να είναι εντάξει και στις δύο. Δεν μπορεί, κάποια λόξα θα έχουμε, να είμαστε με το ένα μάτι εδώ και το άλλο μάτι εκεί, μόνιμα αναποφάσιστοι.

Χθες πήγα στην Αθήνα στην παράσταση 'Ποιος της ζωή μου' η οποία πραγματεύεται τον βίο του Θεοδωράκη, βίο παράλληλο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, με τα πράγματα που τα έχουμε γνωρίσει και ζήσει αλλά μας πονάνε και επιλέγουμε να τα αφήσουμε ανείπωτα, να μην ξύνουμε παλιές πληγές.

Η παράσταση ήταν ωραία, δεν θα σταθώ στους συντελεστές, τη σκηνοθεσία, τις γνωστές μουσικές. Θα σταθώ στο γεγονός ότι για πρώτη φορά αισθάνθηκα να ταυτίζομαι με έναν άλλο τρόπο με τον τραγουδοποιό.. Αισθάνθηκα κι εγώ τις ενοχές του, την σύγκριση του εαυτού με αυτούς που είναι κατασταλαγμένοι κι αποφασισμένοι και ξέρουν τι θέλουν κι αυτός, όπως κι εγώ, δεν μπορούμε να σταθούμε σε μία γωνιά, μονίμως αναποφάσιστοι να μην ξέρουμε τι θέλουμε-ή μάλλον να ξέρουμε ότι τα θέλουμε όλα, να μην μπορούμε να αρκεστούμε σε όσα καλά έχουμε- μονίμως αυτή η δίψα να μάθουμε και να ζήσουμε και να γνωρίσουμε άλλα πράγματα, άλλες καταστάσεις, άλλες σκέψεις ανθρώπων.. Κι όταν τελικά τα γνωρίσω όλα αυτά, να φτάνει ο ήχος του μπουζουκιού για να θυμηθώ τα πράγματα που αγαπάω και γνώρισα και πόνεσα, τις κυριακάτικες εκδρομές και τα τραπέζια με τα σερβίτσια τα καλά και την ελληνική θάλασσα και τον ήλιο κι όλα αυτά που με κάνουν υπερήφανη και που μου ανήκουν και τους ανήκω και που  με κάνουν να είμαι εγώ..

Κλείνω την ανάρτηση εδώ, τελειώνει αυτός ο μετέωρος χρόνος, πάλι το ένστικτο αυτοσυντήρησης να με κρατάει ανορθόδοξα όρθια, πρέπει να προφτάσω την πτήση, να τρέξω στο άλλο σπίτι, να κοιμηθώ, να λειτουργήσω…

Επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας

Στην Πάτρα λοιπόν για ακόμα μία φορά καλοκαίρι, στο σπίτι-καταφύγιο των Καμινίων και την αποθήκη αναμνήσεων από όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου..

Αφήνοντας την λυρική διάθεση πίσω, θέλω αυτήν την πρώτη φορά να μιλήσω για μία νέα δραστηριότητα που έκανα εκεί: την Επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών .

Και πως μας ήρθε να το κάνουμε αυτό; Διαφήμιση το Μουσείο δεν έχει δεχτεί πολύ κατά τη γνώμη μου.. Ωστόσο η φανταστική μαμά μου κάπου το είδε σε ένα ντοκιμαντέρ, και τώρα, εν μέσω των καλοκαιρικών διακοπών με παιδιά που φωνάζουν, παγωτά που κολλάνε στο χέρι και αλατισμένα μαγιώ, αποφασίσαμε να κάνουμε την εξόρμηση.

Ιστορικά καταρχήν, να πούμε ότι η Πάτρα για εμένα ανέκαθεν παρουσίαζε ένα κενό στον χρόνο. Τα ιστορικά μνημεία της πόλης (Ωδείο, υδραγωγείο, λουτρά, γέφυρα του Μελίχου) ταιριάζουν περισσότερο με τα  τα ρωμαϊκά χρόνια, το οποίο είναι λογικό: η μικρή απόσταση του φυσικού λιμανιού από την Ιταλία οδηγεί όχι μόνο στην εκμετάλλευσή του αλλά και στην επίδοση προνομίων στους κατοίκους της πόλης...

Κι όμως, η Πάτρα ανήκει στην Αχαϊα.. η ονομασία που κρατάει ως σήμερα υποδεικνύει ότι η πόλη κατοικείτο από Αχαιούς.. τους Αχαιούς όπως τους ονοματίζει ο Όμηρος, παρόλο που εννοεί κατοίκους άλλων πόλεων, όπως οι Μυκήνες... Το αρχαιολογικό μουσείο έρχεται να καλύψει αυτό ακριβώς  το κενό.. μας εξηγεί ότι η περιοχή κατοικείται από πιο παλιά, από την Μυκηναϊκή εποχή και συνεχίζει την Γεωμετρική εποχή, αν και δεν έχει την ίδια ανάπτυξη που γνώρισε στα χρόνια των Ρωμαίων.. Η συμβολή της πόλης κατά τον Πελοπονησσιακό πόλεμο δεν είναι μεγάλη,  πρωτοστατεί όμως στην Αχαϊκή Συμπολιτεία (280 πΧ). Και γιατί ο Όμηρος αναφέρει ως 'Αχαιούς' του Μυκηναίους; Γιατί στην εποχή του Ομήρου ο αχαϊκός πολιτισμός συνεχίζει να υπάρχει  στην Πάτρα, δείχνοντας μια μικρή υστέρηση σε σχέση με τις υπόλοιπες πόλεις..

Αυτά τα ιστορικά, πάμε τώρα στο Μουσείο. Καταρχήν το Μουσείο βρίσκεται στην Εθνική Οδό Πατρών -Αθηνών. Ουσιαστικά παίρνετε ευθεία την Κορίνθου από το κέντρο της πόλης με κατεύθυνση προς Κόρινθο και θα το δείτε στο δεξί σας χέρι.

Εξωτερικά το Μουσείο εντυπωσιάζει: Διακριτά γεωμετρικά σχήματα, διακριτά υλικά, μοντέρνα κατασκευή. 

Είσοδος στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών

Η έκθεση είναι δομημένη σε τρεις θεματικές ενότητες: 1. Ιδιωτικός Βίος   2. Δημόσιος Βίος και 3. Νεκρόπολις.

Ο Ιδιωτικός βίος περιλαμβάνει αντικείμενα της καθημερινότητας, όπως είδη οικιακής μαγειρικής, παιχνίδια, κοσμήματα, μπιμπερό αλλά κι ολόκληρα τμήματα από υπάρχουσες κατοικίες ή εργαστήρια.. Ιδιαίτερα στην περίπτωση των εργαστηρίων παρουσιάζεται επίσης η τεχνοτροπία με την οποία γίνοται διάφορες διεργασίες πχ η χύτευση των μετάλλων, η παραγωγή των κεραμικών λυχναριών ή του γυαλιού, ο διαχωρισμός του λαδιού από το νερό..

Δεξαμενές παραγωγής μούστου στην Αρχαία Πάτρα, στο βάθος τμήμα από οικία

Ψηφιδωτή επιγραφή: 'Πρωινός εξέρχου και μηδεν φοβού' -
 'Κλειδίον εάν απολέσης γείνεται'

Εντυπωσιακότατα επίσης τα διάφορα ψηφιδωτά από οικίες και εμπορικά καταστήματα της εποχής, καθώς και το λουτρό με καταρράκτη ενός πλουσίου...

Ο 'τουριστικός' Οδηγός του Παυσανία - 200 μΧ

Στην ενότητα του Δημοσίου Βίου μας υποδέχεται ο ιστορικός τουριστικός οδηγός του Παυσανία από το 200 μΧ., το τότε οδικό δίκτυο συγκρινέται με το σημερινό και παρουσιάζονται τα μεγάλα τεχνικά έργα της πόλης, όπως η κατασκευή του υδραγωγείου ή γεφυρών, τα νομίσματα ή θησαυροί και ο αμυντικός/επιθετικός εξοπλισμός των πολεμιστών.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι και η τρίτη ενότητα του Μουσείου με την πόλη των Νεκρών. Πέρα από την εκτενή αναφορά στα κτερίσματα, δίνεται μία σαφής περιγραφή των κατηγοριών τάφων της Αρχαίας Ελλάδας (κι όταν λέμε σαφής το εννοούμε, καθώς κάθε τεχνική περιγραφή συνοδεύεται από το αντίστοιχο φυσικό δείγμα εντός του μουσείου).. Παραδείγματα πολλά: θολωτοί και θαλαμωτοί τάφοι, νεκρικά πιθάρια και σαρκοφάγοι (κι εδώ να σημειώσω ότι η σαρκοφάγος παίρνει το όνομά της από την ουσία που χρησιμοποιείται για την κατασκευή της και η οποία έχει την ιδιότητα να λιώνει τις σάρκες σε μικρό χρονικό διάστημα... εντυπωσιακό;;;), ενώ εξηγείται και γιατί δεν ήταν διαδεδομένη η καύση των νεκρών (υψηλό κόστος)..

Άποψη του διαδρόμο του β ορόφου και του πωλητηρίου

Πέρα από τα ίδια τα εκθέματα το Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάτρας προσφέρει επίσης την δυνατότητα, μέσω ενός διαδρόμου στον δεύτερο όροφο, να απολαύσεις από ψηλά τα ψηφιδωτά και τα τμήματα των κατοικιών..

Το μουσείο διαθέτει επίσης πωλητήριο (που ωστόσο δεν δέχεται πιστωτικές, το οποίο είναι κρίμα εφόσον ορισμένα από τα αντικείμενα προς πώληση κοστίζουν πάνω από 100-150 ευρώ), αν και δεν έχει καφετέρια ή εστιατόριο.

Στην δική μας επίσκεψη (πέντε άτομα) ήταν αρκετά εντυπωσιακό το γεγονός ότι σε καθέναν άρεσε περισσότερο κάτι διαφορετικό.. σε άλλον άρεσαν τα ψηφιδωτά, σε άλλον οι σκελετοί και τα κτερίσματα, σε άλλον τα εργαστήρια κι οι διαδικασίες που περιγράφονταν, ενώ όσοι ξέρουν καλά την Πάτρα ενθουσιάζονται με την γεωγραφική τοποθέτηση στους τρέχοντες δρόμους της πόλης.. Ότι και να περιγράψω λοιπόν θα πρέπει να βρείτε την ευκαιρία να πάτε για να ανακαλύψετε μόνοι σας τί θα σας τραβήξει την προσοχή..

Για τον Ιούλιο του 2012 το χρηματικό αντίτιμο για ενήλικα ήταν 4 ευρώ, ενώ τα παιδιά μπήκανε δωρεάν!

Credits: Οι φωτογραφίες με την ευγενή προσφορά του κ. ξαδέρφου μας!!

10 Πράγματα που κράτησα από τις εκλογές της 6ης Μαϊου 2012

Πρώτη ημέρα μετά την εκλογική αναμέτρηση με τα πιο out of the blue (και ταυτόχρονα αναμενόμενα να είναι out of the blue) αποτελέσματα. Να, τι κράτησα εγώ:
1) Μπορείς να ψηφίσεις σωστά αν το αποφασίσεις. Μπορείς να αποφασίσεις ποιο κόμμα θα επιλέξεις και μπορείς να χάσεις δυο ώρες από τη ζωή σου να δεις τι έχει κάνει ο κάθε υποψήφιος, ποιο είναι το βιογραφικό του και ποιες εν γένει οι απόψεις του (να'ναι καλά το ίντερνετ). Επίσης μπορείς να δεις σε πόσα σκάνδαλα έχει μπλέξει κι εάν. Όλα αυτά σε βοηθούν να μην κοιτάς το ψηφοδέλτιο με μάτι αγελάδας και να ψηφίζεις τα ονόματα λες και ψάχνεις για το νέο καρτούν της χρονιάς.
2) Το ότι αποφασίζεις να κάνεις την διαδικασία που περιγράφεται στο 1) και κολλάς στο ποιο κόμμα θέλεις να επιλέξεις κάτι πάει να πει. Μπορείς να το δεις με κέντρο εσένα ('μάλλον εγώ έχω πρόβλημα') αλλά εν προκειμένω μπορείς να το συζητήσεις και να δείς ότι κι άλλοι γύρω σου έχουν πρόβλημα με τις επιλογές που τους δίνονται. Οπότε μάλλον τα κόμματα δεν εκφράζουν τον λαό.
3) Το ότι τα κόμματα δεν εκφράζουν τον λαό μπορούμε να το δούμε λίγο φιλοσοφικά. Προσωπικά το έχω ξαναδει (και ξαναπεί), τα τελευταία χρόνια το τι γίνεται εντός κι εκτός Βουλής είναι ασύνδετο. Ο λαός πλακώνεται στα χημικά, χτυπιέται με τα ματ, χτυπιέται μεταξύ του, φωνάζει, συγκεντρώνεται και ρίχνει μούτζες (και ναι, μεγάλο μέρος του λαού αυτού ήταν βολεμένο από το σύστημα και είχε πελατειακές σχέσεις με αυτό και κάνει σαν να του φάγαν το μπιφτέκι που έτσι κι αλλιώς το είχε φάει από άλλον). Παράλληλα στη Βουλή χαμπάρι.. τσακώνονται για το ποιος ήτανε πιο μάγκας το '73 και ποιος κυβερνούσε περισσότερο και μετά ανενόχλητοι ψηφίζουν. Αυτό το χάσμα σαν να μεγάλωσε με τις εκλογές. Οι δύο μεγάλοι δεν το έπιασαν αρκετά γρήγορα, οι μικρότεροι το εκμεταλλεύτηκαν, τα υπάρχοντα κόμματα σαφώς δεν εξέφρασαν απόλυτα το λαό (πλειοψηφία δεν είδαμε πουθενά). Τα υπάρχοντα κόμματα πρέπει να πεθάνουν: ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;;;
4) Μπήκε η ΧΑ στην Βουλή. Αυτό με τρομάζει, έπεφτα για ύπνο χθες το βράδυ και έβλεπα εφιάλτες ότι βρίσκουν μόνους τους μετανάστες στο Μεταξουργείο και τους χτυπάνε σαν να'ναι χταπόδια. Δεν το αντέχω αυτό, σκέφτομαι στρατιωτικούς χαιρετισμούς, τους χαιρετισμούς των παιδιών στη Θεσσαλονίκη που έβλεπα χθες το βράδυ. Εμένα δεν είναι  δυστυχώς μάλλον αυτή είναι πλέον η χώρα μου. Κρατάω ένα τουιτ που διάβασα: "Χρυσαυγίτης δεν είναι πλέον ο σκίνερ με το τατουάζ. Είναι ο υπεράνω πάσης υποψίας γείτονάς σου". Φασισμό δέχεται πλέον αυτός που σου λέει για τους ξένους εργάτες στην οικοδομή, για την εγκληματικότητα στο κέντρο, για την Ελλάδα ως πρωτοπόρο στα πάντα και τον πόλεμο που δεχόμαστε προσωπικά ως έθνος. Το ότι η ΧΑ υποστηρίκτηκε πολύ από τους νέους μπορώ να το δικαιολογήσω μονάχα με βάση τον παραλογισμό και το πάθος της νεότητας, την ευκολία της να στρατευτεί και να σηκώσει τα πάντα στο ρεύμα της. Λογικός άνθρωπος δεν  μπορεί να τα υποστηρίζει αυτά. Και δυστυχώς για όλους μας δεν νομίζω ότι μπορεί να αντικρουστεί με λογικά επιχειρήματα. Πάντως μπαίνουμε σε επικίνδυνα μονοπάτια, προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη όμως ότι στις επόμενες εκλογές θα έχουμε κόμματα πιο κοντά στα θέλω μας και θα επιστρέψουμε στην πραγματικότητα.
5) Πέραν της κοινωνικής διάστασης του γεγονότος πιστεύω ότι η ΧΑ κοινοβουλευτικά δεν θα φέρει ουσιαστική διαφορά. Μάλλον ΚΚΕ και ΧΑ θα καταπιεί το ένα το άλλο (αν δεν κάνω κάτι 25 οι μεν, 23 οι δε στα ίδια είναι). Οπότε κοινωνικά είναι τρομερό γεγονός που πρέπει να αναλυθεί (φαντάζομαι διδακτορικά κοινωνιολογίας με το case study των ελλαδικών εκλογών του 2012) και να καταπολεμηθεί, ουσιαστικά κι άμεσα έχουμε άλλα θέματα που προέχουν όπως εάν και τι Κυβέρνηση θα προκύψει (μνημονιακή ή αντι-μνημονιακή;)..
6) Σε αυτές τις εκλογές ο λαός ένιωσε και πάλι την τρομοκρατία των κομμάτων. Όπως το είχε ακούσει και τις προηγούμενες φορές. "Χωρίς εμάς δεν θα μπορέσετε.."/"Αν ψηφίσετε άλλον θα δείτε τι έχετε να πάθετε, θα σας δείξω εγώ" κλπ. Ταυτόχρονα όμως ένιωσε και την τρομοκρατία ορισμένων  ξένων.. Διαβάζω τον κ. Σόιμπλε: 'Wolfgang Schaeuble, Germany's finance minister, said on Friday that Greece would have to "bear the consequences" if voters elected a government which did not honour agreements forged by the outgoing coalition government'. Όποιος και να είσαι δεν μπορείς να εκβιάζεις τον κόσμο που ψηφίζει. Είναι τελείως πολιτικά λανθασμένο και υποτιμά τον λαό της χώρας. Συμφωνώ κι εγώ στο ότι το να έχεις αντιμνημονιακή κυβέρνηση όταν έχεις υπογράψει το μνημόνιο κι έχεις πάρει λεφτά από αυτό δημιουργεί μία κάποια ασυμβατότητα. Και προφανώς τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα και προφανώς θα πρέπει να βρεθεί μία λύση που να συμβιβάζει αυτά τα δύο. Αλλά όταν και στο εξωτερικό και στα κόμματα ηθελημένα αγνοούσατε ή κάνατε ότι δεν συμβαίνουν οι διαμαρτυρίες των πολιτών στο Σύνταγμα κι αλλού, θα έπρεπε να περιμένετε πιο πολύ ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο στο μοναδικό μέσο που αφήσατε το λαό να εκφραστεί και να ληφθεί στα σοβαρά υπόψη το τι έχει να πει: στις εκλογές. Οπότε τώρα μην προσπαθείτε να μας τρομοκρατήσετε άλλο γιατί έχουμε περάσει καιρό σε αυτήν την κατάσταση και φοβόμαστε από μόνοι μας ούτως ή άλλως, με όποια κυβέρνηση κι εάν έχουμε. Τουλάχιστον να έχουμε μία που επιλέξαμε εμείς σύμφωνα με τα δικά μας λανθασμένα κριτήρια.
7) Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τύπου τηλεόραση αργοπεθαίνουν. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι μάλλον δεν ενδιαφέρουν πλέον τον κόσμο, και δη τον νεώτερο, τα πάνελ των καλεσμένων που φωνάζουν είναι μάλλον ενοχλητικά και κανείς δεν τα ακούει με προσοχή αλλά μάλλον τα έχει να παίζουν στο background. Τα ΜΜΕ είναι πλέον το ίδιο στον κόσμο τους όσο και οι βουλευτές. Επιπλέον πολύ πιο γρήγορη, άμεση, ουσιώδης και με χαρακτήρα ήτανε η ενημέρωση σε social media, ειδικά στο twitter. Επίσης φέτος η κοινωνική συνάθροιση για το βράδυ των εκλογών έκανε την αλλαγή.. πρώτη φορά τόσο μεγάλο κοινωνικό event η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.. Στροφή στην ποιότητα μετά από Eurovision και ποδόσφαιρα διακρίνω...
8) Αυτό το πενήντα τοις εκατό πριμ για τον πρώτο δεν το έχω καταλάβει πως και γιατί γίνεται, αλλά, ειλικρινά, θα ήθελα να βγει πρώτος ο κ. Τσίπρας όχι τίποτα άλλο αλλά για να δω να γυρνάει μπούμερανγκ η αυθαιρεσία των μέχρι πρότινως πρώτων κομμάτων που τα έχουν προφανώς βρει μεταξύ τους (εξάλλου η ίδια εταιρεία είναι). Σημείωση: το "Τσίπρας" δεν είναι προσωπικό. Είναι "κάποιος-που-που-βγήκε-δεύτερος-αλλά-δεν-είναι-Πασόκ-ή-ΝΔ". Απλά από την άλλη θα είχε πλάκα να έκανε ο Τσίπρας έξω και στον Αντωνάκη "νανανανανανα εγώ δεν το είχα υπογράψει" μιας και μας είχανε πρήξει τότε με το εάν θα υπογράψει ο κύριος Αντωνάκης μας ή όχι. (Αν και ο κ. Τσίπρας μάλλον θα την είχε κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από την πολιτική αν ήτανε πρώτος).
9) ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ήταν οι δηλώσεις χθες το βράδυ. Όλοι σαν μαστουρωμένοι ήτανε. Ο Βενιζέλος χαζογέλαγε (πιθανολογώ ότι είχε πάρει ηρεμιστικό), ο Σαμαράς από τον μάγκας με το 'ψηφοδέλτιο αριστούργημα' κατέληξε λυπημένο κουτάβι ήτανε που είχε φάει κλωτσιά. Ο Τσίπρας μας έλεγε (ψιλομαζεμένα ή είναι η ιδέα μου;) ότι κατανοούσε αλλά κατ'εμέ δεν κατανοούσε. (Δεν θεωρώ ότι τα μεγάλα ποσοστά είναι έκφραση εμπιστοσύνης στο ότι ο Σύριζα έχει τις λύσεις. Τα μεγάλα ποσοστά του Σύριζα είναι ενδεικτικά διαμαρτυρίας, ο καθένας ψήφισε  το λιγότερο κακό σε σχέση με τα χειρότερα.) Ο Μιχαλολιάκος με έκανε να φοβηθώ. Το ότι η προηγ. κυβέρνηση έδειξε τις φωτογραφίες των οροθετικών γυναικών την προηγούμενη εβδομάδα μαζί με την εικόνα του  Μιχαλολιάκου να κουνάει το χέρι είναι επικίνδυνο ποτ πουρί, συνδυάζεται με εικόνες διαπόμπευσης και τρομοκρατίας που δεν θέλω να ζήσω και φοβάμαι μην αναγκαστώ και, δυστυχώς το "εγέρθειτη" προϊδεάζει. Αλλά τα είπα αυτά πιο πάνω. Η κ. Παπαρήγα καμία διαφορά δεν μου έκανε, καμία έκπληξη.. Νομίζω ούτε στο λαό και θα πρέπει επιτέλους να πάρει λίγο προσωπικά το θέμα το ότι είναι σε σχεδόν τα ίδια ποσοστά με βάση τις συγκυρίες. Ο κ. Καρατζαφέρης τέλος... μάλλον μας αποχαιρετά. Πάνε τα αστειάκια και οι δηλώσεις ατάκες. Πάνε και οι κωλοτούμπες.. Κυρίως οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών με έκανε να αισθανθώ απόλυτα δικαιολογημένη που δεν ήξερα τι να ψηφίσω, που αισθανόμουν ότι κανείς δεν έχει πάρει στα σοβαρά την κατάσταση και δεν είναι σε θέση να πάρει αποφάσεις για το μέλλον μου...
10) Διαβάζω πολλά για τις εκλογές από γνώστες και μη. Οι παραδοσιακά απαισιόδοξοι παραμένουν απαισιόδοξοι. Αυτό που διάβασα και σκέφτηκα πιο πολύ είναι αυτό του κ. Γεωργακόπουλου. Και μάλλον δεν τα βλέπω τόσο μαύρα. Οι εκλογές έδειξαν πάνω από όλα ότι τα κόμματα δεν μας εκφράζουν πια. Εγώ αυτό κατάλαβα. Ας έβγαινε κάποιος μνημονιακός με άλλη συνταγή ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΕΙ (γιατί οι δύο μεγάλοι δεν ήτανε-->"μεγάλοι": τρόπος του λέγειν) και νομίζω ότι θα το συζητάγαμε πιο πολύ. Αλλά δεν υπήρξε ένα κόμμα που να πει για φορολογία κλίμακας, για επιστροφή κλεμμένων χρημάτων από πολιτικούς και μη, για εκκλησιαστική περιουσία, για κατάργηση πολιτικής ασυλίας, για τα χρήματα από τις μίζες. Ούτε η ίδια η ΝΔ δεν χρησιμοποίησε το γεγονός της φυλάκισης του Άκη. Τα μνημονιακά κόμματα που υπάρχουν αυτήν την στιγμή βρωμάνε από το κεφάλι μέχρι το κόκαλο. Και με βάση αυτό ο λαός τα καταψήφισε.

Μένει να δούμε αν θα έχουμε κυβέρνηση, από ποιον, αν θα είναι μνημονιακή ή αντιμνημονιακή, αν θα ξαναέχουμε εκλογές...

Τέλος ναι, δεν είμαι πολιτικός αναλυτής, δεν έχω πείρα στο θέμα και με λύπη μου παραδέχομαι ότι είναι η πρώτη φορά που ψήφισα  έχοντας "μελετήσει" το θέμα από τα 18 μου μέχρι σήμερα. Αλλά έχω άποψη. Και αν μη τι άλλο μπορώ να την εκφράζω.

Κάτι που ίσως και να μην έγινε ποτέ...

Χθες και προχθές γινόταν του κακού χαμού στην πόλη μας... όχι τόσο χαμού όσο στο μεσοπρόθεσμο από πλευράς δακρυγόνων αλλά και πάλι ήταν του κακού χαμού, το ένιωθες στην βαριά ατμόσφαιρα, υπήρχε μία ηλεκτρισμένη αμηχανία. Τα μαγαζιά στην γειτονιά μου ήταν κλειστά σαν να είναι εθνική αργία, οι δρόμοι άδειοι...όλοι περιμέναμε κάτι, κάτι μεγάλο, κάτι ίσως κακό και λυτρωτικό ταυτόχρονα, κάτι που μάλλον δεν ήρθε ακόμα..

Πορεία της Τετάρτης

Εγώ και τις δύο μέρες κατέβηκα στο Μοναστηράκι πιο αργά, μεσημέρι σχεδόν. Την Τετάρτη ήταν σχετικά πιο χαλαρά τα πράγματα, έβγαινες από τον σταθμό κι έβλεπες τα σουβλατζίδικα γεμάτα και ουρές απ'έξω, η Ερμού προσπελάσιμη κι όταν τελικά έφτανες στην πλατεία συναντούσες την πορεία.. Στο πάνω μέρος κοντά στη Βουλή έπεσαν κάποια στιγμή δακρυγόνα, όμως τα ματ ήταν πιο μακρυά, πίσω από την Βουλή κι έτσι ο κόσμος ήταν πιο συγκεντρωμένος κοντά στο κοινοβούλιο...


Την Πέμπτη τα πράγματα ήταν πιο σοβαρά, η διάθεση πιο ετοιμοπόλεμη... Βρισκόμασταν στο κάτω μέρος της πλατείας, είχε κόσμο αλλά σε αντίθεση με την Τετάρτη τα ματ είχαν περικυκλώσει την πλατεία αυτήν τη φορά.. Δεξιά κι αριστερά δεν μπορούσες να περάσεις-ήθελα να βρω τη φίλη μου αλλά τελικά έπρεπε αυτή να κάνει όλο τον γύρο από Φιλελλήνων.. Το νέο για τον τραυματισμένο (κι αργότερα νεκρό) οικοδόμο το μάθαμε από το twitter... Μιλώντας για αυτό την ρωτάει ένας τύπος με αγριμένο ύφος "Τα ματ το έκαναν, ε;"  εννοώντας ότι "τώρα θα τους μπιπ!"... Ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω πως την ώρα που μαθαίνεις ένα τόσο μεγάλο, τόσο σοβαρό γεγονός, ψάχνεις ταυτόχρονα τον τρόπο να το εκμεταλλευτείς για να  χτυπήσεις... Πιο πάνω στην πλατεία γινόταν η περιφρούρηση της πορείας του ΠΑΜΕ, άλλοι φώναζαν που δεν πέρναγαν άλλοι χτυπούσαν... Στο κάτω μέρος όμως είχε ησυχία, δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας.. Ξαφνικά πρέπει να ήρθε η εντολή στα ματ να αδειάσουν την πλατεία...χωρίς λόγο κι αιτία βλέπουμε κόσμο να έρχεται τρέχοντας από το πάνω μέρος προς την Ερμού..  Όσοι ήξεραν κι είχαν ντουντούκες μας φώναζαν να μην τρέχουμε, συνιστούσαν ηρεμία..

Τα δακρυγόνα έπεφταν το ένα μετά το άλλο, σε τρία λεπτά η πλατεία είχε γίνει πεδίο μάχης.. Στην Νίκης είχαν κάνει οδοφράγματα με φωτιές, δεν μπορούσα να καταλάβω ποιοι όμως... Πιο κάτω στην Ερμού τα ΜΑΤ ρίχνανε πάλι δακρυγόνα, ο κόσμος χειροκροτούσε ειρωνικά, φωνάζανε "Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι" γιατί ειλικρινά σε εκείνη την φάση δεν είχαν λόγο να μας πνίξουν στα χημικά... Φύγαμε σαν κυνηγημένοι από την Βουλής προς Καραγεωργή Σερβίας, πέρα από τα δακρυγόνα είχε πολύ καπνό από αδέσποτες φωτιές που ήταν στο δρόμο... Περάσαμε από την Στοά, ύστερα Βουκουρεστίου και βγήκαμε στο πάνω μέρος της πλατείας... Ο κόσμος ξανασυγκεντρωνόταν, τα ΜΑΤ είχανε καταλάβει το χώρο μπροστά στο σημείο του Άγνωστου Στρατιώτη κι είχαν παραταχθεί. Ο κόσμος μπροστά είχε ελληνικές σημαίες και τραγουδούσε τον Εθνικό Ύμνο... Είχες την αίσθηση ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει. Η πλατεία ήταν κατειλλημένη από τα ΜΑΤ, δεν άφηναν τον κόσμο να περάσει.. με το ζόρι πέρασε ένας γέρος κι όλοι χειροκροτήσαμε...αυτόν φοβούνται;

Τα ματ παρατεταγμένα μπροστά στη Βουλή

Ο κόσμος μετά το άδειασμα της πλατείας

Αποφασίσαμε να κατφορίσουμε, η φίλη μου έφυγε προς τη Συγγρού...Με πήρε τηλέφωνο μετά από κανά δεκάλεπτο, είχανε πέσει πολλά δακρυγόνα εκεί, δεν μπορούσε να μιλήσει... Εμείς προσπαθήσαμε να πάμε προς Μοναστηράκι, είχε ησυχία στους δρόμους και λίγο κόσμο..Φτάνοντας στην Καπνικαρέα είδαμε πολύ μαύρο καπνό πίσω από την εκκλησία..στάθηκε αδύνατο να πλησιάσουμε, είχανε βάλει φωτιά και είχανε ρίξει δακρυγόνο, καιγόταν το δέρμα μας, τα μάτια μας πονούσαν... περάσαμε από το πλάι αλλά και η Μητροπόλεως ήταν κλειστή από τα ΜΑΤ... μία κυρία μας είπε ότι κλείσανε το Μοναστηράκι, αργότερα μάθαμε ότι τότε ήταν ακόμα ανοιχτός ο σταθμός.. Καθίσαμε κανά μισάωρο στη Μητρόπολη κοντά, μετά προσπαθήσαμε να φτάσουμε στο Μοναστηράκι από την πάνω πλευρά, από τους Αέρηδες...Στην πλατεία γινόταν πραγματικός πόλεμος.. Απέξω είχε ΜΑΤ πάλι και φωτιές, μέσα ήταν παιδιά κουκουλοφόροι με πέτρες και μάρμαρα.. Κατεβαίνοντας τις σκάλες είχε πολύ κόσμο να έρχεται μαζί μας, μέσα σε όλα είχε και τουρίστες που δεν καταλάβαιναν που είχανε έρθει πιστεύω... Την ώρα που πηγαίναμε στην αποβάθρα ανακοινώθηκε ότι έκλεισε ο σταθμός, μας είπαν να πάρουμε το πρώτο τρένο που περνάει..

Έφυγα απογοητευμένη, φοβισμένη και σοκαρισμένη. Δεν αναγνωρίζω την πόλη μου, δεν ξέρω τι είναι καλύτερο.. Γυρίζοντας είδα στην τηλεόραση τον Βενιζέλο να λέει ότι κατά τη γνώμη του το άρθρο 37 δεν είναι τόσο σημαντικό και σκληρό όσο άλλα που περνάνε όπως η μείωση του αφορολογήτου ή η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30%.. Δεν γνωρίζει ότι η μισή Ελλάδα πληρώνεται με τον ελάχιστο μισθό των κλαδικών; Και δεν γνωρίζει τη διαφορά του "μειώνεται το ελάχιστο όλων των κλαδικών κατά ένα ποσοστό πχ 30%" με το ότι "δεν υπάρχουν πια κλαδικές";

Σήμερα το πρωί ανέβηκα κανονικά στο γραφείο... Πέρνανε πράγματα με 153 ψήφους, αλλάζουν οι δομές πάρα πολύ γρήγορα, και δεν προλαβαίνω να καταλάβω πως και πότε... Ωστόσο επιστρέφουμε στην καθημερινότητα σαν να μην έχει συμβεί κάτι και σαν να έχουν συμβεί πάρα πολλά ταυτόχρονα...

Πρέπει να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να προχωράμε.. αλλά δεν ξέρω την μαγική συνταγή για να τα αφήσω όλα πίσω..Πέθανε ένας άνθρωπος χθες, κάηκε η μισή πόλη, μπήκαμε σε εργασιακό μεσαίωνα κι όμως είμαστε ακόμα εδώ...

Ανάφη: Η άγρια ομορφιά των Κυκλάδων - Μέρος Ι

Η Ανάφη μένει στη μνήμη μου ως το νησί των παιδιών με τα χαϊμαλιά-όσων έχουν απομείνει- ή μάλλον ως ένα από τα νησιά αυτού του τύπου. Καίτοι συχνότατα την αναφέρουν ως την αδερφή της Σαντορίνης, η Ανάφη έχει δικό της ιδιάζοντα χαρακτήρα που δεν συνάδει με συμπεριφορές του τύπου "έχει πισίνα το ξενοδοχείο"...

Στο νησί δεν μείναμε πολύ-τρεις ημέρες ουσιαστικά! Φτάσαμε Πέμπτη με καθυστέρηση 3.5 ωρών που όμως δεν κατάφερε να μας χαλάσει τη διάθεση-ας όψεται, διακοπές πάμε! Στο λιμάνι ο Μάριος μας ανεβάζει στη Χώρα.. Το πλοίο γεμάτο επισκέπτες, κυρίως Έλληνες και αποσπασματικά λίγους Γάλλους και Ιταλούς.. Ο κόσμος πολύς για τα δεδομένα Ανάφης, και πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν τον Μάριο με το λεωφορείο του για την μετακίνησή τους.. Προς γνώση, ο Μάριος είναι ο κατεξοχήν οδηγός λεωφορείου του νησιού, ο οποίος ερωτεύτηκε μία Αναφιώτισσα, την παντρεύτηκε και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα! Το λεωφορείο κάνει 2 δρομολόγια ανεβαίνοντας νωχελικά τον φιδοειδή δρόμο που οδηγεί στη Χώρα.. Κατά την ανάβαση μας προσπερνάει ένα τζιπ.. "Αθηναίοι" λέει υποτιμητικά ο συμπαθέστατος οδηγός μας και συνεχίζει στους δικούς του ρυθμούς..

Ο βράχος της Καλάμου

Ανεβαίνοντας μας υποδέχεται ο βράχος της Καλάμου- ο δεύτερος μεγαλύτερος μετά το Γιβραλτάρ όπως μας είπανε οι ντόπιοι με πολύ υπερηφάνεια..μας υποδέχεται επίσης η κ. Μαρία, στην οποία είχα πάει να κλείσω δωμάτια κι η οποία αρχίζει να φωνάζει το όνομά μου μόλις κατεβαίνουν οι επιβάτες.. Παίρνουμε τον περιφερειακό δρόμο, μπροστά εμείς και πίσω οι τσάντες με τα ροδάκια να τσουλάνε στο λιθόστρωτο, στην ανηφόρα.. Το ζαλισμένο από τη ζέστη μυαλό μου φωνάζει σε πλήρη αρμονία με τα ροδάκια: "Δια-κο-πές, δια-κό-πες!"..

Καφές στον Κυριάκο

Τα δωμάτια με θέα στο λιμάνι, στην αρχή μπαίνουμε στο μικράκι, την επομένη ακολουθεί μετακόμιση στο μεγάλο.. Ντους, μαγιώ, βουρ για παραλία...Μονάχα που το σύμπαν δεν συνεργάζεται, ο Μάριος κάνει σιέστα κι εμείς καθόμαστε στο Αργώ για καφεδάκι.. Μιλάμε με τον Κυριάκο, τον ιδιοκτήτη..σχολιάζει τους τουρίστες: "κάτι παιδάκια από Κηφησιά που έρχονται στις ταβέρνες και τρώνε τα αποφάγια, ενώ στο σπίτι τους ο μπαμπάς τους έχει 5 υπηρέτες".. Τα'χει δει όλα ο άνθρωπος, η Ανάφη από το άγριο νησί πέρασε στα κατάστιχα ως το νησί της γιαλατζί επανάστασης... Όχι ότι φταίει το νησί ή τα παιδιά..οι ισορροπίες ίσως πρέπει να ξαναβρεθούν.. Ήδη στο Ρούκουνα, τη πρώτη παραλία που βλέπουμε, αμμουδερή με τα απαραίτητα βράχια να την πλαισιώνουν, βρίσκουμε την εξής καινοτομία: η μισή παραλία (και τα μισά αρμυρίκια) διατίθεται στους κατασκηνωτές του ελεύθερου κάμπινγκ, η άλλη μισή στους ντόπιους-επισκέπτες που πάνε για το μπάνιο τους.. είπαμε ψάχνουν την ισορροπία οι άνθρωποι..

Η Παραλία του Ρούκουνα

Γυρνάμε από το μπάνιο και πάμε στην ταβέρνα της Αλεξάνδρας.. Καθόμαστε και γευόμαστε μουσακά και κόκορα Ανάφης καθώς και κάτι υπέροχες μελιτζάνες ξιδάτες που μας πρότεινε ο μικρός σερβιτόρος (αφού στην αντίστοιχη ερώτηση μας είπε χωρίς δισταγμό ότι είναι το αγαπημένο του φαγητό).. Επιδόρπιο: γαλοκτομπούρεκο από τα χεράκια της Αλεξάνδρας και ρακόμουρο κρύο που το κερνάνε τα παιδιά..Τέλεια!
Το βράδυ πάμε για ποτό στο Αργώ-η ροκ μουσική του είναι στα συν αν και δεν εντυπωσιαζόμαστε ιδιαίτερα-όλο το νησί τραβάει για πιο έντεχνο-ρεμπέτικο-εναλλακτικό..Πάντως μέχρι τα  μεσάνυχτα οι ταβερνοκαταστάσεις δείχνουν να ανθούν, ζαχαροπλαστεία ούτε λόγος (είχαμε καλομάθει από Φολέγανδρο κι Αμοργό οπότε περιμέναμε να ανακαλύψουμε κι εδώ κάτι...)..

Αυτά προς το παρόν για την Ανάφη, θα συνεχίσω με τις υπόλοιπες ημέρες σε επόμενα post!