Πριν από μερικές ημέρες ολοκληρώθηκε το
100taratses project. Στο πλαίσιο του 100taratses, ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος τράβηξε (πάνω από) 100 (φαντάζομαι) φωτογραφίες της Ακρόπολης από διάφορες ταράτσες της Αθήνας με έξι διαφορετικά κινητά, και τελικά ανέβασε 100 από αυτές τις λήψεις (χμ βασικά αριθμητικά λίγο παραπάνω, οπότε ας πούμε τις λήψεις από 100 ταράτσες για να ακριβολογούμε).
Ο Θοδωρής γενικώς είναι ένας ενδιαφέρον άνθρωπος κατ'εμέ. Προσωπικά δεν τον ξέρω αλλά θεωρώ ότι τον ξέρω σχετικά καλά διαδικτυακά. Κατά καιρούς αναλαμβάνει διάφορες ειδικές αποστολές, όπως να γράψει ένα κεφάλαιο από ένα βιβλίο κάθε μέρα για έναν μήνα (έναν Φεβρουάριο βασικά) και να το αναρτά διαδικτυακά και μετά να το εκδίδει (βλ.
εδώ) άλλα τέτοια ωραία πράγματα. Αγαπημένη μου στιγμή στην καριέρα του ήταν η
ανάρτηση για το Πενήντα αποχρώσεις του γκρι (και βασική αιτία 1. για να μην μπω καν στη διαδικασία να σκεφτώ να διαβάσω το βιβλίο παρά τον σχετικό ντόρο και 2. για να φωνάζω την καλύτερη μου φίλη 'Αφασικό Βούρλο' εδώ κι ενάμιση χρόνο). Προσωπικά το μόνο που με μπερδεύει σε αυτόν είναι η φωτογραφία που έχει βάλει γιατί είναι πολύ γελαστός αλλά όταν γράφει μου φαίνεται πιο μοναχικός και κυνικός. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα και δεν μένουμε στις εικόνες και επίσης φαντάζομαι ότι θα ήταν λίγο πιο στομφώδες αν έβαζε μία φωτογραφία που είναι ήταν σκεπτικός και βαρύσιωτος (δεν ξέρω πώς μπορείς να το κάνεις αυτό σε φωτογραφία αλλά κάποιοι μπορούν).
Τέλοσπάντων επανέρχομαι στο αρχικό θέμα. Στο πλαίσιο του 100taratses ο Θοδωρής μπήκε (αναγκαστικά καθότι δεν πετάει) σε 100 διαφορετικά κτήρια, εκ των οποίων ουκ ολίγες πολυκατοικίες, κι επειδή είναι φύσει αναλυτικός άνθρωπος, άρχισε να φιλοσοφεί για τα όσα είδε. Και μετά έγραψε
αυτό το άρθρο το οποίο εστιάζει στο ότι οι Έλληνες έχουμε ένα θέμα με την αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου με αποτέλεσμα να γίνεται πρακτικά αδύνατο να συμβιώσουμε αρμονικά χωρίς να θεωρήσουμε ότι 'κάνουμε υποχωρήσεις αλλά τι να κάνουμε αφού είμαστε καλοί άνθρωποι κι οι άλλοι είναι τόσο περίεργοι και σπαστικοί'-κι αυτό είναι η καλή εναλλακτική, καθότι αρκετά συχνά δεν κάνουμε καν τις προαναφερθείσες υποχωρήσεις και δεν ασχολούμαστε με τα (όποια) ποταπά αυτά θέματα.
Ως Ελληνίδα του εξωτερικού προφανώς και συμφωνώ με αυτό το συμπέρασμα. Μάλλον όχι μονάχα συμφωνώ, αλλά το έχω αναλύσει κι εγώ αρκετά, οπότε το ενισχύω και με τα δικά μου συμπεράσματα, ιδιαίτερα εφόσον ήρθα και μένω εδώ, σε μία χώρα στην οποία πρεσβεύει το ακριβώς αντίθετο.
Ανακαλύπτω συνεχώς, λοιπόν, ότι ενώ στην Ελλάδα όλοι ξεχωρίζουμε αδιαμφισβήτητα (ο καθένας προσωπικά όμως) στη Δανία δεν ξεχωρίζει κανείς και για κανέναν λόγο. Σε ιδιωτικά νοσοκομεία πχ δεν πάει κανείς στη Δανία. Είσαι περίεργος άμα πας. Ούτε σε φροντιστήρια ή ειδικά σχολεία. Όλα τα παιδάκια κοιμούνται στο μπαλκόνι όταν είναι στον παιδικό, εκτός κι εάν η θερμοκρασία πέφτει στους -10, το φαντάζεστε; (Ναι, επιβιώνουν..) Στην Ελλάδα η μαμά μας ακόμα μας λέει να ρίξουμε κάτι επάνω μας, κι ας είμαστε 30-35 χρονών ενήλικες.. Κι αυτό δεν είναι γιατί δεν είμαστε πιο ευαίσθητοι ή πιο χαϊδεμένοι (που μάλλον είμαστε). Είναι, κυρίως, γιατί η μαμά μας, ως χαρακτηριστική Ελληνίδα μαμά, πιστεύει "αντικειμενικά" ότι το παιδάκι της είναι το πιο ξεχωριστό. Το οποίο ως θέμα, και καθόσον μεγαλώνει το παιδάκι της μαμάς, αρχίζει να παίρνει ενοχλήτικές για τους άλλους διαστάσεις, με συμπεριφορές τύπου 'παρκάρω στο πεζοδρόμιο μπροστά στην Εθνική γιατί είμαι ξεχωριστή περίπτωση κι εγώ θα κάνω πέντε λεπτά', 'εκνευρίζομαι και μιλώ με στόμφο στους γύρω μου όταν δουλεύω γιατί δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο εγώ κι άρα δεν καταλαβαίνουν και εκτός των άλλων βασικά, εγώ θα έπρεπε να κάθομαι τώρα' και 'δεν ασχολούμαι με την ταράτσα γιατί που να συνεννοηθείς με τους απέναντι που είναι ζώα και δεν καταλαβαίνουν' (που λέει πιο ευγενικά κι ο Θοδωρής στο άρθρο).
Κι εγώ το δέχομαι ότι οι συμπεριφορές κι οι κουλτούρες είναι για να διαφέρουν, στο δια ταύτα όμως ένα είναι το ερώτημα: ποιος βγαίνει κερδισμένος;
Το συμπέρασμά μου από τη Δανία είναι το εξής: Κανείς δεν είναι διαφορετικός, όλοι ανήκουμε στο σύνολο. Που σημαίνει ότι εάν είσαι εκτός του συνόλου μάλλον αντιμετωπίζεις ένα θέμα. Παράδειγμα τα νοσοκομεία: ήσυχα, ευάερα, ευήλια. Κάνεις εγχείρηση και σχεδόν πάντα βγαίνεις την ίδια μέρα. Πονάς και δεν σου δίνουν παυσίπονα εύκολα. Σου κλείνουν ραντεβού με τον γιατρό, ο οποίος δουλεύει μονάχα συγκεκριμένες ώρες και μπορεί να είναι ελεύθερος σε δύο μήνες για να κάνεις τις εξετάσεις και να σε δει. Κι αυτό σε όλες τις περιπτώσεις, όσο και να πονάς και όσο κι εάν υπάρχει η πιθανότητα να είναι κάτι επείγον. Παραδείγματα έχω πολλά τέτοια, αλήθεια το λέω οι άνθρωποι είναι σκληροπυρηνικοί-βασικά ωφείλουν να είναι για να λειτουργήσει το σύστημά τους (και λειτουργεί). Στη Δανία το σύνολο επιβιώνει γιατί ο σχεδιασμός έχει γίνει εν γένει για το 80% του κόσμου-το οποίο σημαίνει ότι οι ξεχωριστές περιπτώσεις του 20% ενδεχομένως να έχουν θέμα (παράδειγμα, στο γιατρό δεν πας νωρίτερα που να χτυπιέσαι). Κι αυτό σημαίνει ότι το 80% υγιές, 'φυσιολογικό' κομμάτι είναι αυτό που τελικά όχι μόνο επιβιώνει αλλά και επικροτεί. Τώρα αν είσαι στο 20%..χμμ μάλλον θα είσαι από αυτούς που θα υποφέρουν. Λυπούμαστε αλλά η Δανία δεν μπορεί να σας καλύψει ως προς αυτό, αγαπητό 20%.
Στην Ελλάδα, από την άλλη, δεν έχουμε συμπεριφορά συνόλου σε κανένα ποσοστό. Ο ένας θεωρεί τον εαυτό του, την ομάδα του, την εργασία του τελείως διαφορετική και ξεχωριστή από του άλλου. Βασικά καθένας θεωρεί ότι είναι μια διαφορετική και συνήθως καλύτερη περίπτωση των υπολοίπων κι άρα έχει κάθε δικαίωμα να φέρεται ως ο 'έξυπνος' (ενίοτε και ως ο κουλ 'Ελληνάρας'). Καλύτερο/χειρότερο; Προσωπική μου άποψη είναι ότι συνολικά είναι πολύ λιγότερο αποδοτικό-μεγαλύτερο κόστος, λιγότερο συνολικό αποτέλεσμα. Η ιδανική κοινωνία μου θα ήταν μία κοινωνία που θα δεχόταν το διαφορετικό του άλλου και θα προσάρμοζε τη λύση σε αυτές τις περιπτώσεις όπου χρειάζεται (=θα έδινε τη δυνατότητα στο 20% που λέγαμε πιο πάνω να πάει στο ιδιωτικό νοσοκομείο, να δει γιατρό πιο γρήγορα ή να κάνει εξετάσεις πιο γρήγορα). Εφικτό αυτό; Δεν έχω ιδέα, ούτε πολιτικός είμαι, ούτε έχω σπουδάσει κάτι αντίστοιχο για να ξέρω. Απλά επισημαίνω. Στην ΕΕ που δουλεύω νομίζω είναι σαφές ότι, όσο κι αν είναι αξιοθαύμαστη η οργάνωση των χωρών του Βορρά, η αμφισβήτηση, η δουλειά με διαπροσωπικές σχέσεις και η ευελιξία της τελευταίας στιγμης των χωρών του Νότου επίσης χρειάζεται. Το πως στήνεις ένα τέτοιο σύστημα, ενώ οι περισσότερες χώρες έχουν ένα κάποιο θέμα αυτογνωσίας άγνωστο ωστόσο.
Για την ιστορία, ο Θοδωρής είναι κάπου στην Ακρόπολη τώρα και βγάζει φωτογραφίες μαζί με τον κόσμο.. Επίσης για την ιστορία, αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου φωτογραφία: είναι η φωτογραφία #100 και συνδυάζει το αρχαίο, αστικό, ανατολίτικο, μοντέρνο και φολκλορικό στοιχείο της πιο αγαπημένης μου αναρχικής πόλης κάτω από την αγκαλιά της Ακρόπολης...έτσι για να τονίζεται ότι τελικά ίσως και να μπορούμε να ανεχτούμε το διαφορετικό μας:
Καληνύχτα!
