..και τουλάχιστον όταν είσαι στο εξωτερικό αυτό είναι μία μεγάλη αλήθεια!
Eδώ οι μέρες περνάνε διαφορετικά, άλλες φορές γεμάτες όρεξη και δραστηριότητες, άλλες πιο ήσυχα, στο σπίτι με κρασί και ταινία, είτε με χαζοσυζητήσεις με την συγκάτοικό μου, τη Λάουρα..
Εγώ, λίγο που είναι Γενάρης κι ο ήλιος δεν λέει να βγει (λέει 19 ώρες ηλιοφάνεια είχαμε όλο το μήνα!)(το παραπάνω δίνει μία αίσθηση του πότε γράφω τις αναρτήσεις και πότε τις δημοσιεύω), λίγο που στη δουλειά πιέζομαι, αγχώνομαι, θυμώνω και εν τέλει δεν μπορώ να συντονιστώ με τις αλλαγές που συμβαίνουν, αυτές τις ημέρες είμαι πιο ήσυχη.. Όχι πάρτυ, λίγο χορός, ποδόσφαιρο ναι αλλά το σκ στο σπίτι άντε με μία φίλη για να πούμε τα κουσκούς. Ήσυχη..
Και με αυτήν τη διάθεση έρχεται λοιπόν, λαμπρά και σχεδόν ξεσηκωτικά, το περίφημο 'Sunday lunch-dunner' της Τσίντσια, που μαζεύει γύρω από το τραπέζι την 'οικογένειά μου΄ της Δανίας. Κι ενώ στρώνουμε το τραπέζι και ετοιμάζουμε τα τιντζέλε, κάτι ιταλικά ψωμάκια που τα γεμίζεις με διάφορα υλικά, ξαφνικά παίρνεις τις αποστάσεις σου και σαν να μην το περίμενες ανάβει το φωτάκι της γνώσης: Αυτή είναι η οικογένειά μου!! Άλλος πιο κοντά κι άλλος μακρύτερα, πάντως όλοι τα λαμπρά αντικατάστατα του διχτυού ασφαλείας που κανονικά έχω πίσω στην Ελλάδα, η οικογένεια με την οποία περνάνε οι μήνες και τα χρόνια, λίγο σαν να είμαστε φοιτητές που κάνουν το Εράσμους, αυτή η οικογένεια που σε αποζημιώνει για το κρύο και την απουσία, σε κρατάει όταν φρικάρεις κι αρρωσταίνεις, και μοιράζεται μαζί σου τις στιγμές της...κι ας ξέρει ότι στην πρώτη ευκαιρία θα φύγεις, θα συνεχίσεις κάπου αλλού, κάπως αλλιώς..είναι το ρίσκο που όλοι όσοι είμαστε εδώ παίρνουμε κάθε φορά που ανοιγόμαστε, κάθε φορά που καλούμε κάποιον να μοιραστεί τις στιγμές του μαζί μας.
Φυσικά και παίρνουμε ρίσκα επί το έργον:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου