Πρωτοβρόχια εν μέσω Αυγούστου

Η ενέργεια της καλοκαιρινής βροχής. Ασυγκράτητη, την πιάνεις στον αέρα. Κάτι υποβλητικό, διαφορετικό ξεκινά. Παλιά αυτό γινόταν τον Σέπτεμβρη στο χωριό, φοράγαμε την μοναδική φόρμα που είχαμε φέρει στις διακοπές και τα αθλητικά μας και πηγαίναμε στις λακούβες της γωνίας. Είχαν κάτι μεγάλες πέτρες που εξείχαν από το νερό, τις κάναμε νησάκια και πλατσουρίζαμε, ευκαιρία ήταν, είχαμε βαρεθεί τον ήλιο και τα μπάνια.. Ήταν το πρώτο σημάδι ότι τα σχολεία θα ξανανοίξουν, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του που μας έλεγαν κι οι μεγάλοι κι ένας όρος μέσα στη συμφωνία, μετά το θέρος έρχεται το φθινόπωρο με τα καινούρια σχολικά και τις τσάντες και την μυρωδιά του χαρτιού.

Την αγαπούσα αυτήν την ενέργεια. Αισθάνομουν την σύνδεση με τη γη, την αποδεχόμουν και την περίμενα. Σαν η φύση να σου επιβάλλεται κι εσύ απλά να δέχεσαι τη φυσική νομοτέλεια. Οι σταγόνες της βροχής, τα αδιάβροχα, ο αέρας, το σχολείο, η επιστροφή στην πόλη. Απόλαυση όλως περιέργως ακόμα κι εάν δε θέλαμε να το παραδεχτούμε..

Τα τελευταία χρόνια σαν να έχει αλλάξει ο καιρός σχετικά.. ξαφνικά μας ήρθε το πρωτοβρόχι (ή υστεροβρόχι της φετινής χρονιάς;) 4 Αυγούστου και μέχρι τον Ιούνιο είχαμε πού και πού συννεφιές και μπόρες..Η ενέργεια η ίδια αλλά πιο απειλητική, σαν να σου φωνάζει κάποιος δυνατά να ξυπνήσεις από τον μεσημεριανό ύπνο, ότι ο χρόνος, τα γεγονότα σε κυνηγούν κατά πόδας, ξύπνα κι άρχισε να τρέχεις! Δεν ξέρω αν με πιάνει μανία καταδίωξης, όλα διαφορετικά τα βλέπω όσο μεγαλώνω, ίσως να είναι και τα δημοψηφίσματα, τα Eurogroup κι η ανασφάλεια με τα οικονομικά. Από την άλλη βλέπω τα ανηψάκια μου και λέω, ίδιοι ήμασταν, απλά οι γονείς μας είμαστε εμείς κι οι παππούδες οι γονείς μας.. κι αυτοί είχαν περάσει αρκετές λαχτάρες, χούντα και διχασμός, μεταπολίτευση, είσοδος στην ΕΟΚ και την ΕΕ.. εμείς απλά δεν είχαμε πάρει πρέφα αλλά τα παιδιά πάντα μπροστά κοιτούν, σε περιμένουν να τα μεγαλώσεις με ό,τι καλύτερο έχεις να τους δώσεις, να πιάσουν δουλειά να αλλάξουν τον κόσμο. Λιθαράκι βάζουμε εμείς, λιθαράκι κι οι δικοί μας, λιθαράκι κι οι επόμενοι. Κι οι μπόρες μπορούν με την ενέργεια τους να χτυπήσουν τα λιθαράκια αλλά και το νερό χρειάζεται, χρειάζεται η λάσπη για να χτίσεις και να σταθεροποιήσεις, να τα κάνεις συμαγή να αντέχουν στο χρόνο..

Έξω από το παράθυρο, εδώ στο χωριό άρχισαν να κελαηδούν πάλι τα πουλιά.

Καλοκαιρινή βραδιά στην Αθήνα: Εικόνες, σκέψεις κι ένα τραγούδι

Καλοκαίρι  στην Αθήνα επιτέλους.. Βράδια  στο πίσω μπαλκόνι, εκεί που φτάνουν πιο μακρινές οι φωνές των γειτόνων, εκεί που ακούς τα τζιτζίκια και τα φύλλα των δέντρων όταν θροίζουν.. Πόσο αγαπώ αυτά τα πίσω μπαλκόνια που βλέπουν σσε κουζίνες και κρεβατοκάμαρες..τις καθημερινές λίγα τα φώτα, μόνο ένα σπίτι και πάνω το φεγγαράκι-είχε πανσέληνο χθες κι ακόμα φαίνεται σχεδόν ολόγιομο-είναι αλήθεια  έχουν κάτι μαγικό  αυτά τα φεγγάρια του καλοκαιριού τα χιλιοτραγουδισμένα.. Ησυχία, ησυχία, η πόλη μόνο για τους μύστες προσφέρει μια δροσιά σε αυτά τα πίσω μπαλκόνια με τον ακάλυπτο..αυτά τα μπαλκόνια που δεν έχουν τηλεόραση κι οι παρεες αποφεύγουν..


Να, μερικές φορές αισθάνομαι ότι για κάτι τέτοια είναι που πάντα θα επιστρέφω, που πάντα θα γυρνάω εδώ και θα αισθάνομαι ολόκληρη, σπίτι.. σπίτι! Ερχομαι σπίτι, στη γνώριμη ζέστη και τη γνωριμη δροσιά, σπίτι, εδώ που ξέρω τους κανόνες  και αναγνωρίζω ποια σπίτια  έχουν την καλύτερη  θέα.. Και βαθεια μέσα μου το ξέρω ότι, με όσα κακά και προβλήματα εδώ είναι το ταξίδι για εμένα, να μπορω να αγαπάω, να γκρινιάζω,  να ζω..

Ο Κωστης με φωνάζει μέσα, ο συνοδοιπόρος με περιμένει να  περπατήσουμε μαζί στα ίδια όνειρα,  χέρι χέρι.. Μια ανάσα ακόμα, σιωπηλή, κρατάω την αναπνοή μου και κάθομαι εδώ, με τα φώτα κειστά, πέντε λεπτά ακόμα μέχρι να ξημερώσει... Καλημέρα!