Καλοκαιρινή βραδιά στην Αθήνα: Εικόνες, σκέψεις κι ένα τραγούδι

Καλοκαίρι  στην Αθήνα επιτέλους.. Βράδια  στο πίσω μπαλκόνι, εκεί που φτάνουν πιο μακρινές οι φωνές των γειτόνων, εκεί που ακούς τα τζιτζίκια και τα φύλλα των δέντρων όταν θροίζουν.. Πόσο αγαπώ αυτά τα πίσω μπαλκόνια που βλέπουν σσε κουζίνες και κρεβατοκάμαρες..τις καθημερινές λίγα τα φώτα, μόνο ένα σπίτι και πάνω το φεγγαράκι-είχε πανσέληνο χθες κι ακόμα φαίνεται σχεδόν ολόγιομο-είναι αλήθεια  έχουν κάτι μαγικό  αυτά τα φεγγάρια του καλοκαιριού τα χιλιοτραγουδισμένα.. Ησυχία, ησυχία, η πόλη μόνο για τους μύστες προσφέρει μια δροσιά σε αυτά τα πίσω μπαλκόνια με τον ακάλυπτο..αυτά τα μπαλκόνια που δεν έχουν τηλεόραση κι οι παρεες αποφεύγουν..


Να, μερικές φορές αισθάνομαι ότι για κάτι τέτοια είναι που πάντα θα επιστρέφω, που πάντα θα γυρνάω εδώ και θα αισθάνομαι ολόκληρη, σπίτι.. σπίτι! Ερχομαι σπίτι, στη γνώριμη ζέστη και τη γνωριμη δροσιά, σπίτι, εδώ που ξέρω τους κανόνες  και αναγνωρίζω ποια σπίτια  έχουν την καλύτερη  θέα.. Και βαθεια μέσα μου το ξέρω ότι, με όσα κακά και προβλήματα εδώ είναι το ταξίδι για εμένα, να μπορω να αγαπάω, να γκρινιάζω,  να ζω..

Ο Κωστης με φωνάζει μέσα, ο συνοδοιπόρος με περιμένει να  περπατήσουμε μαζί στα ίδια όνειρα,  χέρι χέρι.. Μια ανάσα ακόμα, σιωπηλή, κρατάω την αναπνοή μου και κάθομαι εδώ, με τα φώτα κειστά, πέντε λεπτά ακόμα μέχρι να ξημερώσει... Καλημέρα!