Οι φετινές διακοπές

Οι φετινές διακοπές είχανε κάτι από όλα.. Βορρά και Νότο, πόλεις και χωριά, ποδήλατο και αυτοκίνητο, νησιά και ηπειρωτικά, φίλοι και οικογένεια. Κυρίως όμως είχανε την ανάγκη να ρουφάω την κάθε στιγμή, να χαίρομαι και να εκτιμώ, να διϋλίζω τον κώνωπα-με την καλή έννοια.

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Ο καιρός περνάει γρήγορα εδώ στα ξένα, ο καιρός περνάει ακόμα γρηγορότερα πίσω στην μαμά πατρίδα. Ταξίδια κι άλλα μικρότερα ταξιδάκια πολλά... Λουξεμβούργο, Βρυξέλλες, Μπρίζ, μετά Αθήνα, Κολωνία, Στοκχόλμη, Αθήνα, Πάτρα, Αλόνησσος, Σκόπελος, Τρίπολη, Κοπεγχάγη. Δύο γάμοι, τέσσερα και βάλε πάρτυ, άπειρος χορός. Μία συναυλία του καλοκαιριού. Δύο μπάνια στον Βορρά, καμιά δεκαπενταριά στην Ελλάδα, σε θερμοκρασίες που ξέρουμε, σε παραλίες που αγαπάμε.. 1000+ φωτογραφίες.

Θα είναι ένας μακρύς δρόμος το βλέπω. Θα πρέπει να πηγαίνω για ύπνο το βράδυ- θα έχω δουλειά την επομένη-αλλά εγώ θα θέλω να γράφω. Όταν δεν πίνω μπύρες, όταν δεν παίζω ποδόσφαιρο, όταν δεν χορεύω σουίνγκ, όταν δεν με πιάνει η διάθεση για αμπελοφιλοσοφίες..

Κεφάλαιο πρώτο θα είναι η Αλόνησσος. Άλλη νήσος, άλλο παράλληλο σύμπαν, άλλη φύση, το κατάλληλο σκηνικό για την πρώτη ιστορία. Ο Κωστής κι εγώ στην Αλόνησσο. Ναι, αυτό είναι, αυτή θα είναι η αρχή.

Μέχρι τότε φωτογραφικό preview:

Καλό Σεπτέμβρη!

Επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας

Στην Πάτρα λοιπόν για ακόμα μία φορά καλοκαίρι, στο σπίτι-καταφύγιο των Καμινίων και την αποθήκη αναμνήσεων από όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου..

Αφήνοντας την λυρική διάθεση πίσω, θέλω αυτήν την πρώτη φορά να μιλήσω για μία νέα δραστηριότητα που έκανα εκεί: την Επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών .

Και πως μας ήρθε να το κάνουμε αυτό; Διαφήμιση το Μουσείο δεν έχει δεχτεί πολύ κατά τη γνώμη μου.. Ωστόσο η φανταστική μαμά μου κάπου το είδε σε ένα ντοκιμαντέρ, και τώρα, εν μέσω των καλοκαιρικών διακοπών με παιδιά που φωνάζουν, παγωτά που κολλάνε στο χέρι και αλατισμένα μαγιώ, αποφασίσαμε να κάνουμε την εξόρμηση.

Ιστορικά καταρχήν, να πούμε ότι η Πάτρα για εμένα ανέκαθεν παρουσίαζε ένα κενό στον χρόνο. Τα ιστορικά μνημεία της πόλης (Ωδείο, υδραγωγείο, λουτρά, γέφυρα του Μελίχου) ταιριάζουν περισσότερο με τα  τα ρωμαϊκά χρόνια, το οποίο είναι λογικό: η μικρή απόσταση του φυσικού λιμανιού από την Ιταλία οδηγεί όχι μόνο στην εκμετάλλευσή του αλλά και στην επίδοση προνομίων στους κατοίκους της πόλης...

Κι όμως, η Πάτρα ανήκει στην Αχαϊα.. η ονομασία που κρατάει ως σήμερα υποδεικνύει ότι η πόλη κατοικείτο από Αχαιούς.. τους Αχαιούς όπως τους ονοματίζει ο Όμηρος, παρόλο που εννοεί κατοίκους άλλων πόλεων, όπως οι Μυκήνες... Το αρχαιολογικό μουσείο έρχεται να καλύψει αυτό ακριβώς  το κενό.. μας εξηγεί ότι η περιοχή κατοικείται από πιο παλιά, από την Μυκηναϊκή εποχή και συνεχίζει την Γεωμετρική εποχή, αν και δεν έχει την ίδια ανάπτυξη που γνώρισε στα χρόνια των Ρωμαίων.. Η συμβολή της πόλης κατά τον Πελοπονησσιακό πόλεμο δεν είναι μεγάλη,  πρωτοστατεί όμως στην Αχαϊκή Συμπολιτεία (280 πΧ). Και γιατί ο Όμηρος αναφέρει ως 'Αχαιούς' του Μυκηναίους; Γιατί στην εποχή του Ομήρου ο αχαϊκός πολιτισμός συνεχίζει να υπάρχει  στην Πάτρα, δείχνοντας μια μικρή υστέρηση σε σχέση με τις υπόλοιπες πόλεις..

Αυτά τα ιστορικά, πάμε τώρα στο Μουσείο. Καταρχήν το Μουσείο βρίσκεται στην Εθνική Οδό Πατρών -Αθηνών. Ουσιαστικά παίρνετε ευθεία την Κορίνθου από το κέντρο της πόλης με κατεύθυνση προς Κόρινθο και θα το δείτε στο δεξί σας χέρι.

Εξωτερικά το Μουσείο εντυπωσιάζει: Διακριτά γεωμετρικά σχήματα, διακριτά υλικά, μοντέρνα κατασκευή. 

Είσοδος στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών

Η έκθεση είναι δομημένη σε τρεις θεματικές ενότητες: 1. Ιδιωτικός Βίος   2. Δημόσιος Βίος και 3. Νεκρόπολις.

Ο Ιδιωτικός βίος περιλαμβάνει αντικείμενα της καθημερινότητας, όπως είδη οικιακής μαγειρικής, παιχνίδια, κοσμήματα, μπιμπερό αλλά κι ολόκληρα τμήματα από υπάρχουσες κατοικίες ή εργαστήρια.. Ιδιαίτερα στην περίπτωση των εργαστηρίων παρουσιάζεται επίσης η τεχνοτροπία με την οποία γίνοται διάφορες διεργασίες πχ η χύτευση των μετάλλων, η παραγωγή των κεραμικών λυχναριών ή του γυαλιού, ο διαχωρισμός του λαδιού από το νερό..

Δεξαμενές παραγωγής μούστου στην Αρχαία Πάτρα, στο βάθος τμήμα από οικία

Ψηφιδωτή επιγραφή: 'Πρωινός εξέρχου και μηδεν φοβού' -
 'Κλειδίον εάν απολέσης γείνεται'

Εντυπωσιακότατα επίσης τα διάφορα ψηφιδωτά από οικίες και εμπορικά καταστήματα της εποχής, καθώς και το λουτρό με καταρράκτη ενός πλουσίου...

Ο 'τουριστικός' Οδηγός του Παυσανία - 200 μΧ

Στην ενότητα του Δημοσίου Βίου μας υποδέχεται ο ιστορικός τουριστικός οδηγός του Παυσανία από το 200 μΧ., το τότε οδικό δίκτυο συγκρινέται με το σημερινό και παρουσιάζονται τα μεγάλα τεχνικά έργα της πόλης, όπως η κατασκευή του υδραγωγείου ή γεφυρών, τα νομίσματα ή θησαυροί και ο αμυντικός/επιθετικός εξοπλισμός των πολεμιστών.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι και η τρίτη ενότητα του Μουσείου με την πόλη των Νεκρών. Πέρα από την εκτενή αναφορά στα κτερίσματα, δίνεται μία σαφής περιγραφή των κατηγοριών τάφων της Αρχαίας Ελλάδας (κι όταν λέμε σαφής το εννοούμε, καθώς κάθε τεχνική περιγραφή συνοδεύεται από το αντίστοιχο φυσικό δείγμα εντός του μουσείου).. Παραδείγματα πολλά: θολωτοί και θαλαμωτοί τάφοι, νεκρικά πιθάρια και σαρκοφάγοι (κι εδώ να σημειώσω ότι η σαρκοφάγος παίρνει το όνομά της από την ουσία που χρησιμοποιείται για την κατασκευή της και η οποία έχει την ιδιότητα να λιώνει τις σάρκες σε μικρό χρονικό διάστημα... εντυπωσιακό;;;), ενώ εξηγείται και γιατί δεν ήταν διαδεδομένη η καύση των νεκρών (υψηλό κόστος)..

Άποψη του διαδρόμο του β ορόφου και του πωλητηρίου

Πέρα από τα ίδια τα εκθέματα το Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάτρας προσφέρει επίσης την δυνατότητα, μέσω ενός διαδρόμου στον δεύτερο όροφο, να απολαύσεις από ψηλά τα ψηφιδωτά και τα τμήματα των κατοικιών..

Το μουσείο διαθέτει επίσης πωλητήριο (που ωστόσο δεν δέχεται πιστωτικές, το οποίο είναι κρίμα εφόσον ορισμένα από τα αντικείμενα προς πώληση κοστίζουν πάνω από 100-150 ευρώ), αν και δεν έχει καφετέρια ή εστιατόριο.

Στην δική μας επίσκεψη (πέντε άτομα) ήταν αρκετά εντυπωσιακό το γεγονός ότι σε καθέναν άρεσε περισσότερο κάτι διαφορετικό.. σε άλλον άρεσαν τα ψηφιδωτά, σε άλλον οι σκελετοί και τα κτερίσματα, σε άλλον τα εργαστήρια κι οι διαδικασίες που περιγράφονταν, ενώ όσοι ξέρουν καλά την Πάτρα ενθουσιάζονται με την γεωγραφική τοποθέτηση στους τρέχοντες δρόμους της πόλης.. Ότι και να περιγράψω λοιπόν θα πρέπει να βρείτε την ευκαιρία να πάτε για να ανακαλύψετε μόνοι σας τί θα σας τραβήξει την προσοχή..

Για τον Ιούλιο του 2012 το χρηματικό αντίτιμο για ενήλικα ήταν 4 ευρώ, ενώ τα παιδιά μπήκανε δωρεάν!

Credits: Οι φωτογραφίες με την ευγενή προσφορά του κ. ξαδέρφου μας!!

Εκεί στα Βόρεια: Θεσσαλονίκη/Δυο μέρες μόνο

Θεσσαλονίκη λοιπόν για δύο μέρες.. Ταξίδι γλυκό, ταξίδι αγαπημένο, ταξίδι αναψυχής σε αστικό περιβάλλον. Η πόλη από τις αγαπημένες μου, φιλικά στο μυαλό μου την θεωρώ 'Βαρκελώνη' της Ελλάδας (κι αυτό για εμένα είναι πολύ τιμητικό).. Η Θεσσαλονίκη όμως έχει ένα γερό ατού, ένα χαρτί που νικάει πολλές άλλες πόλεις: Είναι δομημένη με κέντρο τη θάλασσα και απλώνεται γύρω από αυτήν.

Το ταξίδι στην Θεσσαλονίκη μπορείς να το κάνεις με πολλούς τρόπους... αμάξι, λεωφορείο, αεροπλάνο, τρένο. Εγώ πάντα προτιμώ το τρένο... Μου αρέσει αυτή η αίσθηση που αφήνεσαι, αυτό το πήγαινε έλα του κόσμου, το γλυκό νανούρισμα της μηχανής, τα τοπία που συναντάς.. Βέβαια, δεν είμαι και ιδιαίτερα δύσκολη στα ταξίδια. Δεν με ενοχλεί το φως, η φασαρία, οι στάσεις... Βάζω τα ακουστικά μου κι απομονώνομαι, βλέπω τον δρόμο να κυλάει και να περνάει από όλα τα χωριά και τις ακατοίκητες εκτάσεις της Ελλαδίτσας μας, από περιοχές που περνάω αλλά κανέναν δεν θα συναντήσω, κανείς δεν θα καταλάβει ότι πέρασα, σου δίνει την αίσθηση ότι συμμετέχεις σε κάτι που θα είναι σαν να μην έγινε ποτέ...

Αφήνω την ποιητική διάθεση στην άκρη όμως και συνεχίζω με την άφιξη στην πόλη.. Είχαμε πάρει το βραδινό τρένο, οπότε φτάσαμε νωρίς τα ξημερώματα σε μία πόλη κοιμισμένη, με το πρώτο φως να σκάει πάνω στις πολυκατοικίες της.. Και μας υποδέχεται ο Σταθμός του ΟΣΕ, ένας σταθμός που δεν έχει καμία επαφή με τον Σταθμό Λαρίσης, ένας σταθμός μερακλίδικος, με τα ζαχαροπλαστεία του και τις καφετέριές του, με βιβλιοπωλείο και news stand, με ΚΕΠ και ενοικίαση αυτοκινήτου. Περιμένοντας να φτάσει μία νορμάλ ώρα για να πας στο ξενοδοχείο παίρνεις το πρώτο πρωινό στην πόλη: μπουγάτσα με κρέμα και καφές! (Καλημέρα!).. Παρατηρείς τον κόσμο που πάει κι έρχεται, λαγοδιαβάζεις το βιβλίο σου, κοιτάς τις κοπέλες της καφετέριας που μαζεύουν τα τραπέζια...και βγαίνεις έξω γεμάτος ενέργεια, γεμάτος όρεξη να δεις, να μυρίσεις, να γευτείς...

Στην Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια επιλέγω να μείνω στα ξενοδοχεία της Συγγρού και της Ίωνος Δραγούμη. Μου αρέσουν οι δύο αυτές οδοί, στο σημείο πάνω από την Εγνατίας, είναι δρόμοι με μικρά καταστήματα και με γειτονιές, δρόμοι κοντά στο κέντρο και ταυτόχρονα δρόμοι ήσυχοι... Κι επίσης οι τιμές των ξενοδοχείων είναι πολύ καλές για ένα descent δωμάτιο αν δεν ψάχνεις για πολυτέλεια.. Οι ξενοδόχοι που έχω πετύχει είναι ομιλητικότατοι, ευγενικοί κι εξυπηρετικοί. Βασικά εν μέρει όλος ο κόσμος στη πόλη είναι  πιο συζητήσιμος και ανοιχτός, ίσως οι χρόνοι είναι όντως πιο χαλαροί, ίσως είναι το είδος της ζωής που τους κάνει έτσι..

Αφήνεις τα πράγματα λοιπόν και ξεκινάς για την πρώτη βόλτα. Και για εμένα η πρώτη βόλτα-όπως και η τελευταία-ξεκινάει αναγκαστικά από την διαδρομή Εγνατία, πλ. Αριστοτέλους, λεωφόρος Νίκης. Αν δεν δούμε τον Λευκό Πύργο εξάλλου δεν θα ξεκινήσουμε καλά!

Από τα πρώτα λεπτά καταλαβαίνεις τις ουσιώδεις διαφορές με την Αθήνα: 

1) το κόστος. Στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν ακόμα χαμηλές τιμές! Υπάρχει η αίσθηση  του "είδα κάτι στη βιτρίνα και δεν χρειάζεται να κάνω επαναπροσδιορισμό της οικονομικής κατάστασης του μήνα για να το αγοράσω". Υπάρχουν ρούχα διαθέσιμα σε τιμές 5, 10, 15 ευρώ, και μιλάμε για ρούχα που τα φοράς άνετα καθημερινά, δλδ που βγάζουν τα λεφτά τους...

2) το είδος των μαγαζιών: ζαχαροπλαστεία!!!!! Ατόφια η έννοια του "πάμε να σε κεράσω μια πάστα", εννοώντας πάμε να καθίσουμε στο ζαχαροπλαστείο να σε κεράσω μια πάστα. Και φυσικά δεν εννοούμε μία πάστα, αλλά ένα από τα τέλεια γλυκά με τα σιρόπια και τις κρέμες που σου δίνουν 1000 θερμίδες ανά κουταλιά και ένα χαμόγελο ευτυχίας για όλη την ημέρα! (αν κρατήσει λιγότερο μπορείς πάντα να κάνεις refill, απεριόριστες επιλογές, συνδυασμοί, δυνατότητες!!!)

3)η αίσθηση. Δεν είναι μία πόλη χτυπημένη, παρατημένη. Οι άνθρωποι δεν είναι ηττημένοι, δεν ζουν (ακόμα; ελπίζω όχι) με τον φόβο ότι αύριο μπορεί να χάσουν το μαγαζί τους, την δουλειά τους. Ή δεν το δείχνουν τόσο. Η ουσία είναι ότι βγαίνεις έξω και δεν στενοχωριέσαι, δεν σε πιάνει αυτό το πλάκωμα που σε πιάνει τελευταία στη δική μου πόλη όταν βγαίνω για ένα ποτό στο κέντρο...

4)τα κτίρια. Νεοκλασσικά, παλιά, διατηρημένα ή όχι-και-τόσο-διατηρημένα κτήρια. Υπάρχουν και σου είναι αδύνατο να μην το εκτιμήσεις. Συνυπάρχουν μαζί με τις κυρίες και τους κυρίους μίας κάποιας ηλικίας που τους είδα να φορούν  τα ταγιέρ τους και τα κοστούμια τους και να πηγαίνουν για ένα παγωτό το Σάββατο βράδυ στην περατζάδα της λεωφόρου Νίκης, για έναν καφέ μετά γλυκού στη θάλασσα την Κυριακή το πρωί, μετά την Εκκλησία. Όμορφες πολυκατοικίες ή δίπατα σπίτια σπαρμένα σε όλη την πόλη (ίσως όχι τόσο στα Λαδάδικα όσο στις γειτονιές της Αγίας Σοφίας, του Αρχαιολογικού Μουσείου και της Έκθεσης).

5)Η θάλασσα στο κέντρο της πόλης. Η θάλασσα πάντα εκεί να σου προσφέρει τον ορίζοντα. Και ναι, πολλοί θα το πείτε είναι βρώμικη θάλασσα, είναι αστική θάλασσα με θολά νερά. Αλλά είναι εκεί και μπορείς μέσα από τις μυρωδιές των καυσαερίων να ανιχνεύσεις την θαλασσινή αύρα και να κάνεις βόλτα στην κάτω πλευρά με το ποδήλατο ή με τα πόδια και να αισθανθείς ότι παίζεις στο βίντεοκλιπ του προσωπικού σου σάουντρακ..

Η πρώτη αυτή βόλτα σε οδηγεί, θέλοντας και μη, στα πόδια του Συμβόλου της πόλης, του Λευκού Πύργου... την ιστορία του φαντάζομαι την γνωρίζετε μέσες άκρες ή μπορείτε να την βρείτε, από φυλακή σε αστεροσκοπίο, το όνομα το πήρε από τον φυλακισμένο που τον άσπρισε, τώρα είναι μουσείο. Κι εδώ αρχίζω μία μικρή γκρίνια: Η Θεσσαλονίκη ως διεθνής προορισμός, ως πόλη με αρκετό τουρισμό και με μουσεία θα έπρεπε να έχει καλοκαιριάτικα και δη Σαββατοκύριακο τον Λευκό Πύργο ανοιχτό από το πρωί μέχρι τις 21.00. Δεν δέχομαι αντίλογο, δεν με νοιάζει πόσο παίρνει το προσωπικό ή ποιος βγάζει τα ωράρια. Είναι απλά απαράδεκτο κι επίσης χάνονται του κόσμου τα έσοδα αν αναλογιστεί κανείς το αντίτιμο των 3 ευρώ της εισόδου. Και μιας και άρχισα να πω και το άλλο, πήγαμε επίσης με λαχτάρα να δούμε την έκθεση 'A Balkan´s tale', χαρούμενοι που την πετύχαμε μιας και δεν την είχαμε προλάβει. Η έκθεση γινόταν στο Γενί Τζαμί (πρώην αρχαιολογικό μουσείο) σε ένα κτήριο που θα ήθελα να έχω την εύκαιρία να επισκεφτώ (θα σας βάλω φωτογραφίες). Πριν ξεκινήσω είχα ήδη συμβουλευτεί την επίσιμη ιστοσελίδα για το ωράριο του Σαββάτου (18.00-21.00), το οποίο ήταν γραμμένο και σε διάφορες αφίσσες και διαφημίσεις στην πόλη. Φτάσαμε λοιπόν ψάχνοντας κανά μισάωρο τον δρόμο (στο χάρτη φαίνονται μικρότερες οι αποστάσεις όντως) 18.30 για να βρούμε ένα εκτυπωμένο χαρτί που έλεγε "ΠΡΟΣΟΧΗ: Αλλαγή Ωραρίου, ώρες λειτουργίας Σαββάτου 09.00-18.00". Δεν μπορώ να σας περιγράψω πώς αισθάνθηκα ούτε το ξενέρωμα που έφαγα. Είναι απαράδεκτο, κι εφόσον είχαν αποφασίσει ότι θα αλλάξουν την ώρα, ας φρόντιζαν να κρατήσουν κάποια ώρα από τις αναγραφόμενες τουλάχιστον ανοιχτό το οίκημα. Ας το έκλειναν 19.30 έστω.. Και επίσης δεν δέχομαι δικαιολογία καμία.  

Τέλοσπάντων κλείνω την παρένθεση εδώ γιατί αγαπώ ην πόλη, όπως προείπα, και μου την σπάει να πληρώνουν άλλοι την αχρηστία μερικών. Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάς τέτοιες διοργανωτικές ελλείψεις στην Ελλάδα..

Επειδή έχει γίνει τεράστιο το κείμενο θα το κλείσω εδώ... λίγο απότομα ίσως αλλά τα υπόλοιπα υπόσχομαι να τα βάλω σε επόμενο ποστ..

Ανάφη: Η άγρια ομορφιά των Κυκλάδων - Μέρος ΙΙ

Παρασκευή 6 Αυγούστου-του Σωτήρος...

Στην Ανάφη δεν έχει πανηγύρι όπως στην Αμοργό και την Φολέγανδρο, το οποίο μας εξυπηρετεί μιας και έχουμε την ευκαιρία να ανακαλύψουμε περισσότερα μέρη, στο λιγοστό αυτό διάστημα που μπορούμε να αφιερώσουμε στο νησί. Αυτή η δεύτερη ημέρα είναι η ημέρα που επιλέγουμε για να δοκιμάσουμε τα Μονοπάτια του νησιού..

Για αρχή ωστόσο παίρνουμε το λεωφορείο του Μάριου και κατεβαίνουμε στο τέρμα της διαδρομής Χώρα-Ρούκουνας-Άγιοι Ανάργυροι-Μοναστήρι, μοναδικοί τελευταίοι επιβάτες μιας και οι περισσότεροι έχουν ήδη γοητευτεί από τις προηγούμενες παραλίες. Η άνοδος προς το Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής είναι εύκολη, το λεωφορείο σε αφήνει σχεδόν δίπλα, μονάχα που ο ήλιος καίει από πάνω (SOS αν και δεν χρειάζεται να το πω προκειμένου για Κυκλάδες: αεράτα ρούχα, αθλητικά παππούτσια προκειμένου για πεζοπορία-τα allstaraκια, κυρίως αυτά τα μιας κάποιας ηλικίας είναι ό,τι πρέπει!!)! Η θέα πραγματικά κόβει την ανάσα.. Φτάνουμε στον ισθμό της Καλάμου, το σημείο όπου πλέον είναι ορατή η πάνω πλευρά του νησιού-η πιο άγρια κι η πιο ανεξερεύνητη.. Τα χρώματα μαγευτικά, δροσιστικά, βαθύ πράσινο που μπλέκεται με το σκούρο μπλε και το γαλάζιο του ορίζοντα..και στη μέση δύο βράχοι, η Σκύλλα κι η Χάρυβδη του παλιού παραμυθιού να δεσπόζουν στα όρια του προσωπικού φυσικού τους βασιλείου.. Μακαρίζω όσους έχουν τη δυνατότητα να κάνουν τον γύρο του νησιού με σκάφος, ο περίπλους πρέπει να είναι μία μοναδική εμπειρία κι η θέα της Καλάμου μπορεί να σε φέρει αντιμέτωπο με τα όρια του κόσμου σου-εσωτερικού κι εξωτερικού..

Θέα προς την πάνω πλευρά της Ανάφης από το Μοναστήρι

Οι πάγκοι στο Μοναστήρι
 προετοιμάζονται για το πανηγύρι

Αντιστεκόμαστε στο τοπίο και προσπερνάμε συνεχίζοντας προς το Μοναστήρι.. Στα αριστερά είναι οι πάγκοι κάτω από τα δέντρα, έτοιμοι και φιλόξενοι.. αδύνατο να μην τους φανταστείς να γεμίζουν με ανθρώπους κι όργανα και γλεντζέδες στο πανηγύρι του Σεπτεμβρίου, όπου μαζεύεται όλο το νησί.. Τα αρχαία διάσπαρτα δεξιά κι αριστερά: το Μοναστήρι είναι κτισμένο πάνω στον αρχαίο ναό του Απόλλωνα, άλλο ένα από τα πολλά παραδείγματα του ιδιάζοντος αυτού συνήθειου που είχαν οι πρόγονοί μας χριστιανοί να ξορκίζουν την αρχαία λατρεία τοποθετώντας τους δικούς τους ναούς πάνω από τους ήδη υπάρχοντες: πόσος εγωισμός μπορεί να χωρέσει στην ανθρωπότητα, ακόμα και με τις ηπιότερες συνθήκες;.. Το Μοναστήρι πάντως μας υποδέχεται φορώντας τα καλά του, με δροσιστικό νεράκι και γλυκάκι..Παίρνουμε μία ανάσα και μιλάμε λίγο με τους εκεί Αναφιώτες.. Μας λένε για την Καλαμιώτισσα και για την αγρυπνία που κάνει ο Ηγούμενος εκεί, για τον δρόμο που περπατάνε μέχρι να φτάσουν, μας καλούν να πάμε..

Το Μοναστήρι

Η παραλία στο Μοναστήρι με την Καλαμιώτισσα στο βάθος

Προσπερνάμε κι από εδώ κι αρχίζουμε να κατηφορίζουμε προς την παραλία του Μοναστηριού (Πρασιές;).. Δίπλα μας αναγνωρίζουμε τους Γάλλους που μας "έκλεβαν" γεύσεις την προηγουμένη στην Αλεξάνδρα, τι πιο ωραίο κι ανθρώπινο από το να εμπιστεύεσαι έτσι στα σιωπηλά την εμπειρία του άλλου που μένει εκεί; Στο θέμα μας τώρα, κάνουμε 2-3 βουτιές, ξαναβάζουμε τους σάκους μας και συνεχίζουμε προς τους Αγ. Αναργύρους.

Ο δρόμος δεν είναι πολύς, η ζέστη είναι όμως λίγο αφόρητη...Βγάζω φωτογραφίες ανά πέντε λεπτά για να χρησιμοποιώ την στάση...Όμως αξίζει... Η παραλία είναι μία ανοιχτή αγκαλιά για όλους.. Το μονοπάτι για να κατέβεις δεν είναι ορατό, το κρύβει ο βράχος, αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε ένα από τα τελευταία σημεία του κόσμου, λες κι όλοι όσοι είναι εκεί κατέβηκαν με έναν μυστικό τρόπο κι ύστερα χάθηκαν.. Κι επειδή είμαστε τυχεροί σαν άνθρωποι μας υποδεικνύει ένα από τα παιδιά το μυστικό δρομάκι...και σε λίγο βουρ! στη θάλασσα!! Και τι θάλασσα!! Νερό  που το αγκαλιάζεις και το λαχταράς, υπέροχο, καθαρό και κρύο, ευτύχημα λες που έχει τόση ζέστη και μπορείς να μπαινοβγαίνεις όλη την ημέρα σαν τα παιδάκια..Εγώ ξαπλώνω-τεντούκι που λένε κι οι Αφοί Κατσιμίχα- μισή στο κύμα μισή στον ήλιο με ένα ψάθινο καπέλο στο κεφάλι και κάτι γερμανοί δίπλα με μιμούνται..

Το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων

Παραλίες που συναντάμε στον δρόμο 

Παρόλο που οι Άγιοι Ανάργυροι μας μαγεύουν, η όλη περιπέτεια μας ανοίγει την όρεξη: ξαναμαζεύουμε τους σάκους μας, φοράμε τα ρούχα μας και ξεκινάμε πάλι να το παίξουμε εξερευνητές.. Συνεχίζουμε το παράκτιο μονοπάτι, περνάμε μία υπέροχη σχεδόν ιδιωτική παραλιϊτσα (από τις αγαπημένες μου) και συνεχίζουμε προς τον Μέγα Ποταμό (καταλαβαίνουμε από το όνομα ότι η μικρή χαράδρα που πρέπει να διασχίσουμε είναι το ποτάμι, ξερό καλοκαιριάτικα φυσικά).. Η παραλία είναι βοτσαλωτή με δύο-τρεις σκηνές να την πλαισιώνουν κι οι λουόμενοι κυρίως γυμνιστές, αν και τελικά όλοι κάπως έτσι καταλήγουμε σε τέτοιους μαγικούς κόσμους, αισθανόμαστε ότι ο ήλιος καίει τα πάντα κι ότι όλοι είμαστε συνένοχοι σε αυτό.. Ανακαλύπτουμε τις διπλανές κρυφές σπηλιές, τι παράδοξο να κρυώνεις και να καίγεσαι με δύο απλωτές διαφορά.. Κάνουμε τις βουτιές μας, τα μαζεύουμε και συνεχίζουμε τον δρόμο μας, με την πεποίθηση ότι είναι ο σωστός...Βέβαια το μονοπάτι κάπου χάνεται από μόνο του, κάπου το χάνουμε κι εμείς κι αρχίζουμε να ροβολάμε σαν τα αγριοκάτσικα στους λόφους της Ανάφης..από την μία τα βράχια να γρατσουνίζεσαι αν δεν προσέχεις, κι από την άλλη μία απέραντη θέα, εσύ μόνος σου και γύρω σου το σύμπαν, να μην σε αφήνει να συγκεντρωθείς στον δρόμο σου κι ο αέρας να σου φυσάει τα μαλλιά...Κι εννοείται ότι στο δια ταύτα,  είναι που σου μένει τελικά, είναι αυτή ακριβώς η αίσθηση της προσωπικής λευτεριάς, της ανεξαρτησίας..

Κι άλλη παραλία

Περνάμε δύο τρεις παραλίες στο δρόμο, μερικές ιδιωτικές, μερικές δημόσιες αλλά πλέον μακρυά από το υποτυπώδες αυτοσχέδιο δρόμο μας, ώσπου τελικά να φτάσουμε στον Ρούκουνα, με μία μικρή βοήθεια από τον Αλέξανδρο, ένα παλικάρι που ανακάλυψε τις χαρές του camping και τις κοινωνικοποίησης σε αυτό (αλλά όχι με τους ντόπιους το οποίο μου φάνηκε μάλλον χαζό μιας και που, για εμένα, η διαφορετικότητα κάθε περιοχής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον κόσμο που την επιλέγει για να ζήσει, χαρακτηρίζει θα λεγες τους κατοίκους της..)..

Από το δωμάτιό μας φαίνεται η Δρακοντοσπηλιά στο βάθος

Μπάνιο στο Ρούκουνα λοιπόν κι επιστροφή στη Χώρα με τον Μάριο..Μετακόμιση στα μεγαλύτερα δωμάτια της κ. Μαρίας, μία μετακόμιση που αξίζει στον κόπο και που μας φέρνει κοντά στους γείτονες μας, τον κ. Γρηγόρη και την κ. Αλέκα, συχνούς επισκέπτες του νησιού.. Μαθαίνουμε για την Παχιά λοιπόν και τα άλλα δύο νησάκια που βρίσκονται κοντά στην Ανάφη, για την Δρακοντοσπηλιά και τον Γερμανό καθηγητή-ερημήτη που περνάει κάθε καλοκαίρι εκεί 15 μέρες μόνος του και που ανάβει κάθε βράδυ το φανάρι να το βλέπουν οι απέναντι και να ξέρουν ότι είναι καλά... Για φαγητό επιλέγουμε το Αρμενάκι με τις ευλογίες όλων των υπολοίπων..Περνάμε ένα μικρό ξεβόλεμα αλλάζοντας τραπέζι (μα κράτηση στην Ανάφη;;;),  όμως η γεύση μας αποζημιώνει , με την ψαρόσουπα που επιλέγω στα must, αν και τόσο χορταστική που φουσκώνω κι αρχίζω να κοιμάμαι όρθια...οπότε η ένδοξη αυτή, αγαπημένη μου ημέρα της Ανάφης, τελειώνει μάλλον άδοξα, πριν αρχίσουν οι μουσικές κι οι χοροί των 23.00 και κάτι...

(Συνεχίζεται)
(Εκκρεμούν φωτογραφίες που τις έχω κι εγώ δεν ξέρω που ΑΛΛΑ θα τις βρω!!!)
Update Ιούλιος 2012: Τώρα και με φωτογραφίες!!

Go Citizen

Αυτόν τον μήνα σχεδόν τον πέρασα σε μία ημικατάθλιψη.. Αγωνία για το τι θα γίνει, αγωνία για το ποια είμαι, αγωνία για το τι θα κάνω στο μέλλον μου, αγωνία ακόμα και για το εάν θα έχω μέλλον..

Δεν υπερβάλλω, νομίζω ότι οι περισσότεροι από εμάς που είμαστε ακόμα εδώ αυτό ζούμε. Γνωρίζω ότι έξω είμαστε το κόκκινο πανί και γνωρίζω ότι όλοι έχουμε άποψη για τα πάντα - πριν λίγο καιρό έλεγα καλύτερα αυτό παρά να είμαστε αδιάφοροι για όλα, τώρα αισθάνομαι μια βαριά κούραση, μία απέχθεια για τα κοινωνικά δίκτυα και τις τηλεοράσεις και τα νέα..

Κι ενώ είσαι στο κομβικό σημείο που θεωρείς ότι τα χειρότερα έρχονται και ψάχνεις να βρεις τρόπους για να επιζήσεις κάτι γίνεται και ξαφνικά αναθεωρείς τις αξίες και τις προτεραιότητες που δίνεις.. Για τον φίλο μου τον gebagia αυτό είναι ένας τυφλός που πήρε ταξί, για τον γαμπρό μου ένα μεγάλο τρακάρισμα... Δεν τα λες ευχάριστα όμως είναι δίπλα μας και μας κοιτάνε στα μάτια..

Κι έτσι όλως εξάφνης, την ώρα που σε κάποια βουλή μιλάνε για κυβερνήσεις και ψήφους εμπιστοσύνης, βρίσκω έναν παλιό γνώριμο, τον Δημήτρη. Ο Δημήτρης είναι η διέξοδος για τις στιγμές που αγχώνομαι με τον μέλλον, είναι αυτός που γλυκά, φιλικά μου χτυπάει την πλάτη και μου λέει "θυμήσου, υπάρχουν κι άλλα πράγματα που σου αρέσουν σε αυτόν τον κόσμο".. Κι άλλα ή σκέτο άλλα;

Μέχρι να απορρίψω τη ζωή με όρους που δεν θέλω, κρατάω λοιπόν σαν όνειρο την προτροπή του "Πάρε ένα σάκο κι έλα".. Κι ευχηθείτε, όσοι με ξέρετε εάν κι όταν την απορρίψω να έχω τα κότσια να την πραγματοποιήσω...!

Την ιστορία του Δημήτρη μπορείτε να την διαβάσετε εδώ. Το τελευταίο του post που με έκανε να αναθεωρήσω είναι αυτό.

(Φανταστείτε να είσαι τόσο άνετος που όταν φεύγεις κι έχει απεργία απλά το περιγράφεις ήρεμα σαν μια ακόμα περιπέτεια, που όταν μένεις εγκλωβισμένος σε ένα terminal χωρίς τα απαραίτητα για να ξεφύγεις, μοιράζεσαι τις ελληνικές σου σοκοφρέτες!..)

Κι ύστερα πείτε μου πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η αγωνία του ότι μπορεί να βγούμε από το ευρώ..

Ανάφη: Η άγρια ομορφιά των Κυκλάδων - Μέρος Ι

Η Ανάφη μένει στη μνήμη μου ως το νησί των παιδιών με τα χαϊμαλιά-όσων έχουν απομείνει- ή μάλλον ως ένα από τα νησιά αυτού του τύπου. Καίτοι συχνότατα την αναφέρουν ως την αδερφή της Σαντορίνης, η Ανάφη έχει δικό της ιδιάζοντα χαρακτήρα που δεν συνάδει με συμπεριφορές του τύπου "έχει πισίνα το ξενοδοχείο"...

Στο νησί δεν μείναμε πολύ-τρεις ημέρες ουσιαστικά! Φτάσαμε Πέμπτη με καθυστέρηση 3.5 ωρών που όμως δεν κατάφερε να μας χαλάσει τη διάθεση-ας όψεται, διακοπές πάμε! Στο λιμάνι ο Μάριος μας ανεβάζει στη Χώρα.. Το πλοίο γεμάτο επισκέπτες, κυρίως Έλληνες και αποσπασματικά λίγους Γάλλους και Ιταλούς.. Ο κόσμος πολύς για τα δεδομένα Ανάφης, και πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν τον Μάριο με το λεωφορείο του για την μετακίνησή τους.. Προς γνώση, ο Μάριος είναι ο κατεξοχήν οδηγός λεωφορείου του νησιού, ο οποίος ερωτεύτηκε μία Αναφιώτισσα, την παντρεύτηκε και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα! Το λεωφορείο κάνει 2 δρομολόγια ανεβαίνοντας νωχελικά τον φιδοειδή δρόμο που οδηγεί στη Χώρα.. Κατά την ανάβαση μας προσπερνάει ένα τζιπ.. "Αθηναίοι" λέει υποτιμητικά ο συμπαθέστατος οδηγός μας και συνεχίζει στους δικούς του ρυθμούς..

Ο βράχος της Καλάμου

Ανεβαίνοντας μας υποδέχεται ο βράχος της Καλάμου- ο δεύτερος μεγαλύτερος μετά το Γιβραλτάρ όπως μας είπανε οι ντόπιοι με πολύ υπερηφάνεια..μας υποδέχεται επίσης η κ. Μαρία, στην οποία είχα πάει να κλείσω δωμάτια κι η οποία αρχίζει να φωνάζει το όνομά μου μόλις κατεβαίνουν οι επιβάτες.. Παίρνουμε τον περιφερειακό δρόμο, μπροστά εμείς και πίσω οι τσάντες με τα ροδάκια να τσουλάνε στο λιθόστρωτο, στην ανηφόρα.. Το ζαλισμένο από τη ζέστη μυαλό μου φωνάζει σε πλήρη αρμονία με τα ροδάκια: "Δια-κο-πές, δια-κό-πες!"..

Καφές στον Κυριάκο

Τα δωμάτια με θέα στο λιμάνι, στην αρχή μπαίνουμε στο μικράκι, την επομένη ακολουθεί μετακόμιση στο μεγάλο.. Ντους, μαγιώ, βουρ για παραλία...Μονάχα που το σύμπαν δεν συνεργάζεται, ο Μάριος κάνει σιέστα κι εμείς καθόμαστε στο Αργώ για καφεδάκι.. Μιλάμε με τον Κυριάκο, τον ιδιοκτήτη..σχολιάζει τους τουρίστες: "κάτι παιδάκια από Κηφησιά που έρχονται στις ταβέρνες και τρώνε τα αποφάγια, ενώ στο σπίτι τους ο μπαμπάς τους έχει 5 υπηρέτες".. Τα'χει δει όλα ο άνθρωπος, η Ανάφη από το άγριο νησί πέρασε στα κατάστιχα ως το νησί της γιαλατζί επανάστασης... Όχι ότι φταίει το νησί ή τα παιδιά..οι ισορροπίες ίσως πρέπει να ξαναβρεθούν.. Ήδη στο Ρούκουνα, τη πρώτη παραλία που βλέπουμε, αμμουδερή με τα απαραίτητα βράχια να την πλαισιώνουν, βρίσκουμε την εξής καινοτομία: η μισή παραλία (και τα μισά αρμυρίκια) διατίθεται στους κατασκηνωτές του ελεύθερου κάμπινγκ, η άλλη μισή στους ντόπιους-επισκέπτες που πάνε για το μπάνιο τους.. είπαμε ψάχνουν την ισορροπία οι άνθρωποι..

Η Παραλία του Ρούκουνα

Γυρνάμε από το μπάνιο και πάμε στην ταβέρνα της Αλεξάνδρας.. Καθόμαστε και γευόμαστε μουσακά και κόκορα Ανάφης καθώς και κάτι υπέροχες μελιτζάνες ξιδάτες που μας πρότεινε ο μικρός σερβιτόρος (αφού στην αντίστοιχη ερώτηση μας είπε χωρίς δισταγμό ότι είναι το αγαπημένο του φαγητό).. Επιδόρπιο: γαλοκτομπούρεκο από τα χεράκια της Αλεξάνδρας και ρακόμουρο κρύο που το κερνάνε τα παιδιά..Τέλεια!
Το βράδυ πάμε για ποτό στο Αργώ-η ροκ μουσική του είναι στα συν αν και δεν εντυπωσιαζόμαστε ιδιαίτερα-όλο το νησί τραβάει για πιο έντεχνο-ρεμπέτικο-εναλλακτικό..Πάντως μέχρι τα  μεσάνυχτα οι ταβερνοκαταστάσεις δείχνουν να ανθούν, ζαχαροπλαστεία ούτε λόγος (είχαμε καλομάθει από Φολέγανδρο κι Αμοργό οπότε περιμέναμε να ανακαλύψουμε κι εδώ κάτι...)..

Αυτά προς το παρόν για την Ανάφη, θα συνεχίσω με τις υπόλοιπες ημέρες σε επόμενα post!

I love this city

Την ιστορία με τα site τύπου travel stories την γνωρίζετε... ουκ ολίγα, σε σημείο που είναι πλέον εύκολο να πηγαίνεις στην Κολοπετινίτσα και να έχεις μία πλήρη λίστα to do... και μάλιστα ιδωμένη από την ματιά άλλων ταξιδιωτών, οι οποίοι δεν έχουν λόγο να κάνουν μαύρη ή άσπρη διαφήμιση... Όλα καλά λοιπόν ως εδώ...

Η διαφορά με το Ilovethiscity.eu είναι η εξής: δεν σου προτείνει τι να κάνεις... μοιράζεται μαζί σου το άρωμα, την εντύπωση που σου αφήνει μία πόλη...την αίσθηση που έλαβε ο συγγραφέας όταν την επισκέφτηκε..

Το website μου το πρότεινε ο φίλος φίλου Gerg από την Βουδαπέστη κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα μας και την βόλτα μας στα Εξάρχεια...την οποία περιγράφει εδω: http://www.ilovethiscity.eu/content/ouzeri

Όπως και να έχει, εάν σας ενδιαφέρει να επισκεφθείτε μία πόλη και θέλετε να έχετε μία πρώτη γεύση του πως θα αισθανθείτε σε αυτή, μπορείτε να ρίξετε μία πρώτη ματιά εδώ...

Ένεκα της διεθνούς θεματολογίας θα μεταφράσω το παρόν post και στα αγγλικά (ποιος τη χάρη σας :p)

The whole issue about travel stories' websites is known more or less: there is a quite important number of them to the point that it is currently quite easy to find a to do list for the tinest place in the world (lets name it Kolopetinitsa)-and most importantly a list made from other travellers that won't have any interest in making a good or bad advertisment over the places... So far so good.

Ok let's see the difference with Ilovethiscity.eu now: it's not a website suggesting what to do when visiting a place... it's more an 'impression sharing' website..the author shares his personnal feelings, thoughts and that special sense left by the city during his stay there..

The website was made known to me by a friend of a friend named Gerg from Budapest during his short stay in Athens and our walk in the Exarcheia area...which is described by him in the following url:
http://www.ilovethiscity.eu/content/ouzeri

In any case, if you are interesting into travelling and want to have a preview of the sense of a city, it´s a good starting point...

Due to the international character of the issue I have also translated this post in english (good for you :p)

Το όρος El Teide (Tenerife, Islas Canarias) χορεύει στο χωροχρόνο…Timelapse

The Mountain from TSO Photography on Vimeo.

Το El Teide είναι ένα ηφαίστειο στηνΤενερίφη των Κανάριων Νήσων. Όχι ένα απλό ηφαίστειο όμως... Το ύψος του φτάνει τα 3.718 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, κι η κορυφή του αποτελεί την υψηλότερη στην Ισπανία και σε ολόκληρο τον Ατλαντικό Ωκεανό, ενώ πρόκειται για το τρίτο μεγαλύτερο ηφαίστειο της γης, μετά τα Mauna Loa και Mauna Kea στη Χαβάη.

Ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά του όρους μπορούμε να βρούμε πολλά: αποτελεί Μνημείο Φυσικής Κληρονομιάς, εφόσον σε αυτό ανήκει το ηφαιστειακό σύμπλεγμα Teide-Pico Viejo, ένα μεγάλο στρωματοηφαίστειο (κωνικό ηφαίστειο, stratovolcano) που διατηρείται ακόμα ενεργό με ιστορικές εκρήξεις τα σχετικά πρόσφατα χρόνια (η τελευταία ήταν το 1798) καθώς και με εκπομπές ατμού κατά συχνά χρονικά διαστήματα από τον κρατήρα του. Αποτελεί επίσης Προστατευόμενη Περιοχή Φυσικής Κληρονομιάς, ενώ ο Εθνικός Δρυμός του Teide παρουσιάζει τους υψηλότερους δείκτες επισκεψιμότητας στην Ισπανία και την Ευρώπη κι αποτελεί το δεύτερο πιο επισκέψιμο εθνικό πάρκο σε παγκόσμια κλίμακα. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου που από το 2007 ο Δρυμός αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς κατά την UNESCO.

Όλα αυτά φαντάζουν -τουλάχιστον σε εμένα- ιδιαίτερα εντυπωσιακά. Όμως το στοιχείο στο οποίο έμεινα, και αυτό που μου έδωσε το έναυσμα για να ψάξω όλα τα παραπάνω, είναι το ότι το όρος Teide αποτελεί την ιδανική τοποθεσία για να καθίσει κάποιος και να θαυμάσει τον ουρανό! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στο El Teide βρίσκεται από το 1964 ένα από τα καλύτερα παρατηρητήρια στον κόσμο, το Observatorio del Teide. Το παρατηρητήριο χαρακτηρίζεται από μία ιδανική γεωγραφική θέα (ανάμεσα στα ανατολικά και τα δυτικά ηλιακά παρατηρητήρια) και σε συνδυασμό με την καθαρότητα και την εξαίρετη ποιότητα του ουρανού αποτέλεσε ιδανικό μέρος για την μελέτη του ηλιακού συστήματος. Εκτός από τους αστρονόμους όμως, αυτοί που λατρεύουν το El Teide είναι οι φωτογράφοι, ιδίως όσοι ασχολούνται με την τεχνική time-lapse.

Ένα από αυτά τα timelapses θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Ουσιαστικά η τεχνική αυτή αποτελεί μία κινηματογραφική τεχνική, στην οποία η συχνότητα λήψης είναι πολύ μικρότερη από αυτή που θα χρησιμοποιηθεί για την προβολή της ταινίας, με αποτέλεσμα κατά την προβολή σε κανονική ταχύτητα ο χρόνος να φαίνεται ότι κινείται γρηγορότερα κι επομένως καταλύεται (lapses).

Απολαύστε λοιπόν κι εσείς αν θέλετε τη δουλειά του Terje Sorgjerd, ο οποίος έκανε το ακόλουθο βίντεο μετά από την επίσκεψή του στο El Teide. Το βίντεο τραβήχτηκε ανάμεσα την περίοδο 4-11/4/2011 και στόχευε στη λήψη του γαλαξία Milky Way… και πέτυχε να τραβήξει όχι μονάχα τον Milky Way αλλά και την αμμοθύελα που πέρασε από το βουνό την νύχτα της 9^ης Απριλίου (00:32), κάνοντας το βίντεο να μοιάζει βγαλμένο από τα παραμύθια…

Lessons learned: The Copenhagen case

Τα δέκα σημεία που ξεχώρισα εγώ από την Κοπεγχάγη και νομίζω ότι θα μου μείνουν (το κείμενο αναδημοσιεύεται στις σημειώσεις μου στο facebook):

1. Μην πηγαίνεις για δείπνο αν δεν ξέρεις στάνταρ ότι σε κερνάνε. Ή τουλάχιστον μην παραγγέλνεις τρία courses. Ή δύο. Ή ένα. Καλύτερα πιες μπύρα (προτείνω Carlsberg), είναι φτηνή.
2. Μην πιστέψεις ότι έχει καλοκαιριάσει επειδή φοράνε δαχτυλοανοιχτά παππούτσια. Φυσάει και φυσάει πολύ και περονιαστά.
3. Άρον το ποδήλατο και ποδηλάτει. Ή άσε να σε άρουν άλλοι με το ποδήλατο και βγάζε φωτογραφίες.
4. Η Μικρή Γοργόνα είναι όντως μικρή. Πολύ μικρή. Κι είναι και μακρυά.
5. Στην Christiania μπορείς να καπνίσεις ό,τι έχεις φανταστεί. Κι ό,τι δεν έχεις. Και ό,τι δεν έχει φανταστεί κανένας ακόμα. 

6. Η Tuborg στην Ελλάδα βγάζει σόδες. Στη Δανία βγάζει μπύρες λοιπόν. Τυχαίο; Δεν νομίζω!
7. Τα ψιλά κρόνερ δεν είναι μικρής αξίας. Απλά αν έχουν τρύπα στην μέση είναι μικρότερης. Μην τα αφήνεις πάντως μπουρμπουάρ, θα μπεις μέσα!
8. It´s a blond blond world.. Τα παιδάκια έχουν σχεδόν λευκά μαλλιά και σιγά σιγά μεγαλώνοντας σκουραίνουν! Ή τα βάφουν δεν ξέρω!
9. Τα γλυκά είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ! Και το λέω εγώ αυτό που τα χλαπακιάζω εύκολα!! Δεν παλεύονται μιλάμε!!
10. Το Wi Fi δίνει και παίρνει, αλλά δεν είναι δωρεάν συνήθως! Οπότε μην χαίρεσαι!
Επίσης αν πάτε τώρα έχει μία έκθεση σε όλη την πόλη για τους Ασιατικούς ελέφαντες!! τα ελεφαντάκια κυκλοφορούν στους δρόμους κι είναι χαριτωμένα! Άσχετο αλλά καλό.