Ο ορισμός του οικογενειακού γεύματος είναι αυτός με τους φίλους..

..και τουλάχιστον όταν είσαι στο εξωτερικό αυτό είναι μία μεγάλη αλήθεια!

Eδώ οι μέρες περνάνε διαφορετικά, άλλες φορές γεμάτες όρεξη και δραστηριότητες, άλλες πιο ήσυχα, στο σπίτι με κρασί και ταινία, είτε με χαζοσυζητήσεις με την συγκάτοικό μου, τη Λάουρα..

Εγώ, λίγο που είναι Γενάρης κι ο ήλιος δεν λέει να βγει (λέει 19 ώρες ηλιοφάνεια είχαμε όλο το μήνα!)(το παραπάνω δίνει μία αίσθηση του πότε γράφω τις αναρτήσεις και πότε τις δημοσιεύω), λίγο που στη δουλειά πιέζομαι, αγχώνομαι, θυμώνω και εν τέλει δεν μπορώ να συντονιστώ με τις αλλαγές που συμβαίνουν, αυτές τις ημέρες είμαι πιο ήσυχη.. Όχι πάρτυ, λίγο χορός, ποδόσφαιρο ναι αλλά το σκ στο σπίτι άντε με μία φίλη για να πούμε τα κουσκούς. Ήσυχη..

Και με αυτήν τη διάθεση έρχεται λοιπόν, λαμπρά και σχεδόν ξεσηκωτικά, το περίφημο 'Sunday lunch-dunner' της Τσίντσια, που μαζεύει γύρω από το τραπέζι την 'οικογένειά μου΄ της Δανίας. Κι ενώ στρώνουμε το τραπέζι και ετοιμάζουμε τα τιντζέλε, κάτι ιταλικά ψωμάκια που τα γεμίζεις με διάφορα υλικά, ξαφνικά παίρνεις τις αποστάσεις σου και σαν να μην το περίμενες ανάβει το φωτάκι της γνώσης: Αυτή είναι η οικογένειά μου!! Άλλος πιο κοντά κι άλλος μακρύτερα, πάντως όλοι τα λαμπρά αντικατάστατα του διχτυού ασφαλείας που κανονικά έχω πίσω στην Ελλάδα, η οικογένεια με την οποία περνάνε οι μήνες και τα χρόνια, λίγο σαν να είμαστε φοιτητές που κάνουν το Εράσμους, αυτή η οικογένεια που σε αποζημιώνει για το κρύο και την απουσία, σε κρατάει όταν φρικάρεις κι αρρωσταίνεις, και μοιράζεται μαζί σου τις στιγμές της...κι ας ξέρει ότι στην πρώτη ευκαιρία θα φύγεις, θα συνεχίσεις κάπου αλλού, κάπως αλλιώς..είναι το ρίσκο που όλοι όσοι είμαστε εδώ παίρνουμε κάθε φορά που ανοιγόμαστε, κάθε φορά που καλούμε κάποιον να μοιραστεί τις στιγμές του μαζί μας.
Φυσικά και παίρνουμε ρίσκα επί το έργον:

Φτιάχνοντας ριζότο με τρούφα

Hand-made tortelini

Θαυμάζοντας το έργο

..αλλά εν γένει φαίνεται ότι είσαι από την Μεσόγειο ακόμα κι όταν είσαι στην Κοπεγχάγη:

Χριστουγεννιάτικο γεύμα 2012

Βασιλόπιτα 2014

Τιτζέλε και τα συναφή

100 ταράτσες, 100 απόψεις και μία φωτογραφία..

Πριν από μερικές ημέρες ολοκληρώθηκε το 100taratses project. Στο πλαίσιο του 100taratses, ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος τράβηξε (πάνω από) 100 (φαντάζομαι) φωτογραφίες της Ακρόπολης από διάφορες ταράτσες της Αθήνας με έξι διαφορετικά κινητά, και τελικά ανέβασε 100 από αυτές τις λήψεις (χμ βασικά αριθμητικά λίγο παραπάνω, οπότε ας πούμε τις λήψεις από 100 ταράτσες για να ακριβολογούμε).

Ο Θοδωρής γενικώς είναι ένας ενδιαφέρον άνθρωπος κατ'εμέ. Προσωπικά δεν τον ξέρω αλλά θεωρώ ότι τον ξέρω σχετικά καλά διαδικτυακά. Κατά καιρούς αναλαμβάνει διάφορες ειδικές αποστολές, όπως να γράψει ένα κεφάλαιο από ένα βιβλίο κάθε μέρα για έναν μήνα (έναν Φεβρουάριο βασικά) και να το αναρτά διαδικτυακά και μετά να το εκδίδει (βλ. εδώ) άλλα τέτοια ωραία πράγματα. Αγαπημένη μου στιγμή στην καριέρα του ήταν η ανάρτηση για το Πενήντα αποχρώσεις του γκρι (και βασική αιτία 1. για να μην μπω καν στη διαδικασία να σκεφτώ να διαβάσω το βιβλίο παρά τον σχετικό ντόρο και 2. για να φωνάζω την καλύτερη μου φίλη 'Αφασικό Βούρλο' εδώ κι ενάμιση χρόνο). Προσωπικά το μόνο που με μπερδεύει σε αυτόν είναι η φωτογραφία που έχει βάλει γιατί είναι πολύ γελαστός αλλά όταν γράφει μου φαίνεται πιο μοναχικός και κυνικός. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα και δεν μένουμε στις εικόνες και επίσης φαντάζομαι ότι θα ήταν λίγο πιο στομφώδες αν έβαζε μία φωτογραφία που είναι ήταν σκεπτικός και βαρύσιωτος (δεν ξέρω πώς μπορείς να το κάνεις αυτό σε φωτογραφία αλλά κάποιοι μπορούν).

Τέλοσπάντων επανέρχομαι στο αρχικό θέμα. Στο πλαίσιο του 100taratses ο Θοδωρής μπήκε (αναγκαστικά καθότι δεν πετάει) σε 100 διαφορετικά κτήρια, εκ των οποίων ουκ ολίγες πολυκατοικίες, κι επειδή είναι φύσει αναλυτικός άνθρωπος, άρχισε να φιλοσοφεί για τα όσα είδε. Και μετά έγραψε αυτό το άρθρο το οποίο εστιάζει στο ότι οι Έλληνες έχουμε ένα θέμα με την αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου με αποτέλεσμα να γίνεται πρακτικά αδύνατο να συμβιώσουμε αρμονικά χωρίς να θεωρήσουμε ότι 'κάνουμε υποχωρήσεις αλλά τι να κάνουμε αφού είμαστε καλοί άνθρωποι κι οι άλλοι είναι τόσο περίεργοι και σπαστικοί'-κι αυτό είναι η καλή εναλλακτική, καθότι αρκετά συχνά δεν κάνουμε καν τις προαναφερθείσες υποχωρήσεις και δεν ασχολούμαστε με τα (όποια) ποταπά αυτά θέματα.

Ως Ελληνίδα του εξωτερικού προφανώς και συμφωνώ με αυτό το συμπέρασμα. Μάλλον όχι μονάχα συμφωνώ, αλλά το έχω αναλύσει κι εγώ αρκετά, οπότε το ενισχύω και με τα δικά μου συμπεράσματα, ιδιαίτερα εφόσον ήρθα και μένω εδώ, σε μία χώρα στην οποία πρεσβεύει το ακριβώς αντίθετο.

Ανακαλύπτω συνεχώς, λοιπόν, ότι ενώ στην Ελλάδα όλοι ξεχωρίζουμε αδιαμφισβήτητα (ο καθένας προσωπικά όμως) στη Δανία δεν ξεχωρίζει κανείς και για κανέναν λόγο. Σε ιδιωτικά νοσοκομεία πχ δεν πάει κανείς στη Δανία. Είσαι περίεργος άμα πας. Ούτε σε φροντιστήρια ή ειδικά σχολεία. Όλα τα παιδάκια κοιμούνται στο μπαλκόνι όταν είναι στον παιδικό, εκτός κι εάν η θερμοκρασία πέφτει  στους -10, το φαντάζεστε; (Ναι, επιβιώνουν..) Στην Ελλάδα η μαμά μας ακόμα μας λέει να ρίξουμε κάτι επάνω μας, κι ας είμαστε 30-35 χρονών ενήλικες.. Κι αυτό δεν είναι γιατί δεν είμαστε πιο ευαίσθητοι ή πιο χαϊδεμένοι (που μάλλον είμαστε). Είναι, κυρίως, γιατί η  μαμά μας, ως χαρακτηριστική Ελληνίδα μαμά, πιστεύει "αντικειμενικά" ότι το παιδάκι της είναι το πιο ξεχωριστό. Το οποίο ως θέμα, και καθόσον μεγαλώνει το παιδάκι της μαμάς, αρχίζει να παίρνει ενοχλήτικές για τους άλλους διαστάσεις, με συμπεριφορές τύπου 'παρκάρω στο πεζοδρόμιο μπροστά στην Εθνική γιατί είμαι ξεχωριστή περίπτωση κι εγώ θα κάνω πέντε λεπτά', 'εκνευρίζομαι και μιλώ με στόμφο στους γύρω μου όταν δουλεύω γιατί δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο εγώ κι άρα δεν καταλαβαίνουν και εκτός των άλλων βασικά, εγώ θα έπρεπε να κάθομαι τώρα' και 'δεν ασχολούμαι με την ταράτσα γιατί που να συνεννοηθείς με τους απέναντι που είναι ζώα και δεν καταλαβαίνουν' (που λέει πιο ευγενικά κι ο Θοδωρής στο άρθρο).

Κι εγώ το δέχομαι ότι οι συμπεριφορές κι οι κουλτούρες είναι για να διαφέρουν, στο δια ταύτα όμως ένα είναι το ερώτημα: ποιος βγαίνει κερδισμένος;

Το συμπέρασμά μου από τη Δανία είναι το εξής: Κανείς δεν είναι διαφορετικός, όλοι ανήκουμε στο σύνολο. Που σημαίνει ότι εάν είσαι εκτός του συνόλου μάλλον αντιμετωπίζεις ένα θέμα. Παράδειγμα τα νοσοκομεία: ήσυχα, ευάερα, ευήλια. Κάνεις εγχείρηση και σχεδόν πάντα βγαίνεις την ίδια μέρα. Πονάς και δεν σου δίνουν παυσίπονα εύκολα. Σου κλείνουν ραντεβού με τον γιατρό, ο οποίος δουλεύει μονάχα συγκεκριμένες ώρες και μπορεί να είναι ελεύθερος σε δύο μήνες για να κάνεις τις εξετάσεις και να σε δει. Κι αυτό σε όλες τις περιπτώσεις, όσο και να πονάς και όσο κι εάν υπάρχει η πιθανότητα να είναι κάτι επείγον. Παραδείγματα έχω πολλά τέτοια, αλήθεια το λέω οι άνθρωποι είναι σκληροπυρηνικοί-βασικά ωφείλουν να είναι για να λειτουργήσει το σύστημά τους (και λειτουργεί). Στη Δανία το σύνολο επιβιώνει γιατί ο σχεδιασμός έχει γίνει εν γένει για το 80% του κόσμου-το οποίο σημαίνει ότι οι ξεχωριστές περιπτώσεις του 20% ενδεχομένως να έχουν θέμα (παράδειγμα, στο γιατρό δεν πας νωρίτερα που να χτυπιέσαι). Κι αυτό σημαίνει ότι το 80% υγιές, 'φυσιολογικό' κομμάτι είναι αυτό που τελικά όχι μόνο επιβιώνει αλλά και επικροτεί. Τώρα αν είσαι στο 20%..χμμ μάλλον θα είσαι από αυτούς που θα υποφέρουν. Λυπούμαστε αλλά η Δανία δεν μπορεί να σας καλύψει ως προς αυτό, αγαπητό 20%.

Στην Ελλάδα, από την άλλη, δεν έχουμε συμπεριφορά συνόλου σε κανένα ποσοστό. Ο ένας θεωρεί τον εαυτό του, την ομάδα του, την εργασία του τελείως διαφορετική και ξεχωριστή από του άλλου. Βασικά καθένας θεωρεί ότι είναι μια διαφορετική και συνήθως καλύτερη περίπτωση των υπολοίπων κι άρα έχει κάθε δικαίωμα να φέρεται ως ο 'έξυπνος' (ενίοτε και ως ο κουλ 'Ελληνάρας'). Καλύτερο/χειρότερο; Προσωπική μου άποψη είναι ότι  συνολικά είναι πολύ λιγότερο αποδοτικό-μεγαλύτερο κόστος, λιγότερο συνολικό αποτέλεσμα. Η ιδανική κοινωνία μου θα ήταν μία κοινωνία που θα δεχόταν το διαφορετικό του άλλου και θα προσάρμοζε τη λύση σε αυτές τις περιπτώσεις όπου χρειάζεται (=θα έδινε τη δυνατότητα στο 20% που λέγαμε πιο πάνω να πάει στο ιδιωτικό νοσοκομείο, να δει γιατρό πιο γρήγορα ή να κάνει εξετάσεις πιο γρήγορα). Εφικτό αυτό; Δεν έχω ιδέα, ούτε πολιτικός είμαι, ούτε έχω σπουδάσει κάτι αντίστοιχο για να ξέρω. Απλά επισημαίνω. Στην ΕΕ που δουλεύω νομίζω είναι σαφές ότι, όσο κι αν είναι αξιοθαύμαστη η οργάνωση των χωρών του Βορρά, η αμφισβήτηση, η δουλειά με διαπροσωπικές σχέσεις και η ευελιξία της τελευταίας στιγμης των χωρών του Νότου επίσης χρειάζεται. Το πως στήνεις ένα τέτοιο σύστημα, ενώ οι περισσότερες χώρες έχουν ένα κάποιο θέμα αυτογνωσίας άγνωστο ωστόσο.

Για την ιστορία, ο Θοδωρής είναι κάπου στην Ακρόπολη τώρα και βγάζει φωτογραφίες μαζί με τον κόσμο.. Επίσης για την ιστορία, αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου φωτογραφία: είναι η φωτογραφία #100 και συνδυάζει το αρχαίο, αστικό, ανατολίτικο, μοντέρνο και φολκλορικό στοιχείο της πιο αγαπημένης μου αναρχικής πόλης κάτω από την αγκαλιά της Ακρόπολης...έτσι για να τονίζεται ότι τελικά ίσως και να μπορούμε να ανεχτούμε το διαφορετικό μας:

Καληνύχτα!

Lessons learned: The Copenhagen case

Τα δέκα σημεία που ξεχώρισα εγώ από την Κοπεγχάγη και νομίζω ότι θα μου μείνουν (το κείμενο αναδημοσιεύεται στις σημειώσεις μου στο facebook):

1. Μην πηγαίνεις για δείπνο αν δεν ξέρεις στάνταρ ότι σε κερνάνε. Ή τουλάχιστον μην παραγγέλνεις τρία courses. Ή δύο. Ή ένα. Καλύτερα πιες μπύρα (προτείνω Carlsberg), είναι φτηνή.
2. Μην πιστέψεις ότι έχει καλοκαιριάσει επειδή φοράνε δαχτυλοανοιχτά παππούτσια. Φυσάει και φυσάει πολύ και περονιαστά.
3. Άρον το ποδήλατο και ποδηλάτει. Ή άσε να σε άρουν άλλοι με το ποδήλατο και βγάζε φωτογραφίες.
4. Η Μικρή Γοργόνα είναι όντως μικρή. Πολύ μικρή. Κι είναι και μακρυά.
5. Στην Christiania μπορείς να καπνίσεις ό,τι έχεις φανταστεί. Κι ό,τι δεν έχεις. Και ό,τι δεν έχει φανταστεί κανένας ακόμα. 

6. Η Tuborg στην Ελλάδα βγάζει σόδες. Στη Δανία βγάζει μπύρες λοιπόν. Τυχαίο; Δεν νομίζω!
7. Τα ψιλά κρόνερ δεν είναι μικρής αξίας. Απλά αν έχουν τρύπα στην μέση είναι μικρότερης. Μην τα αφήνεις πάντως μπουρμπουάρ, θα μπεις μέσα!
8. It´s a blond blond world.. Τα παιδάκια έχουν σχεδόν λευκά μαλλιά και σιγά σιγά μεγαλώνοντας σκουραίνουν! Ή τα βάφουν δεν ξέρω!
9. Τα γλυκά είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ! Και το λέω εγώ αυτό που τα χλαπακιάζω εύκολα!! Δεν παλεύονται μιλάμε!!
10. Το Wi Fi δίνει και παίρνει, αλλά δεν είναι δωρεάν συνήθως! Οπότε μην χαίρεσαι!
Επίσης αν πάτε τώρα έχει μία έκθεση σε όλη την πόλη για τους Ασιατικούς ελέφαντες!! τα ελεφαντάκια κυκλοφορούν στους δρόμους κι είναι χαριτωμένα! Άσχετο αλλά καλό.