Ανάφη: Η άγρια ομορφιά των Κυκλάδων - Μέρος Ι

Η Ανάφη μένει στη μνήμη μου ως το νησί των παιδιών με τα χαϊμαλιά-όσων έχουν απομείνει- ή μάλλον ως ένα από τα νησιά αυτού του τύπου. Καίτοι συχνότατα την αναφέρουν ως την αδερφή της Σαντορίνης, η Ανάφη έχει δικό της ιδιάζοντα χαρακτήρα που δεν συνάδει με συμπεριφορές του τύπου "έχει πισίνα το ξενοδοχείο"...

Στο νησί δεν μείναμε πολύ-τρεις ημέρες ουσιαστικά! Φτάσαμε Πέμπτη με καθυστέρηση 3.5 ωρών που όμως δεν κατάφερε να μας χαλάσει τη διάθεση-ας όψεται, διακοπές πάμε! Στο λιμάνι ο Μάριος μας ανεβάζει στη Χώρα.. Το πλοίο γεμάτο επισκέπτες, κυρίως Έλληνες και αποσπασματικά λίγους Γάλλους και Ιταλούς.. Ο κόσμος πολύς για τα δεδομένα Ανάφης, και πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν τον Μάριο με το λεωφορείο του για την μετακίνησή τους.. Προς γνώση, ο Μάριος είναι ο κατεξοχήν οδηγός λεωφορείου του νησιού, ο οποίος ερωτεύτηκε μία Αναφιώτισσα, την παντρεύτηκε και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα! Το λεωφορείο κάνει 2 δρομολόγια ανεβαίνοντας νωχελικά τον φιδοειδή δρόμο που οδηγεί στη Χώρα.. Κατά την ανάβαση μας προσπερνάει ένα τζιπ.. "Αθηναίοι" λέει υποτιμητικά ο συμπαθέστατος οδηγός μας και συνεχίζει στους δικούς του ρυθμούς..

Ο βράχος της Καλάμου

Ανεβαίνοντας μας υποδέχεται ο βράχος της Καλάμου- ο δεύτερος μεγαλύτερος μετά το Γιβραλτάρ όπως μας είπανε οι ντόπιοι με πολύ υπερηφάνεια..μας υποδέχεται επίσης η κ. Μαρία, στην οποία είχα πάει να κλείσω δωμάτια κι η οποία αρχίζει να φωνάζει το όνομά μου μόλις κατεβαίνουν οι επιβάτες.. Παίρνουμε τον περιφερειακό δρόμο, μπροστά εμείς και πίσω οι τσάντες με τα ροδάκια να τσουλάνε στο λιθόστρωτο, στην ανηφόρα.. Το ζαλισμένο από τη ζέστη μυαλό μου φωνάζει σε πλήρη αρμονία με τα ροδάκια: "Δια-κο-πές, δια-κό-πες!"..

Καφές στον Κυριάκο

Τα δωμάτια με θέα στο λιμάνι, στην αρχή μπαίνουμε στο μικράκι, την επομένη ακολουθεί μετακόμιση στο μεγάλο.. Ντους, μαγιώ, βουρ για παραλία...Μονάχα που το σύμπαν δεν συνεργάζεται, ο Μάριος κάνει σιέστα κι εμείς καθόμαστε στο Αργώ για καφεδάκι.. Μιλάμε με τον Κυριάκο, τον ιδιοκτήτη..σχολιάζει τους τουρίστες: "κάτι παιδάκια από Κηφησιά που έρχονται στις ταβέρνες και τρώνε τα αποφάγια, ενώ στο σπίτι τους ο μπαμπάς τους έχει 5 υπηρέτες".. Τα'χει δει όλα ο άνθρωπος, η Ανάφη από το άγριο νησί πέρασε στα κατάστιχα ως το νησί της γιαλατζί επανάστασης... Όχι ότι φταίει το νησί ή τα παιδιά..οι ισορροπίες ίσως πρέπει να ξαναβρεθούν.. Ήδη στο Ρούκουνα, τη πρώτη παραλία που βλέπουμε, αμμουδερή με τα απαραίτητα βράχια να την πλαισιώνουν, βρίσκουμε την εξής καινοτομία: η μισή παραλία (και τα μισά αρμυρίκια) διατίθεται στους κατασκηνωτές του ελεύθερου κάμπινγκ, η άλλη μισή στους ντόπιους-επισκέπτες που πάνε για το μπάνιο τους.. είπαμε ψάχνουν την ισορροπία οι άνθρωποι..

Η Παραλία του Ρούκουνα

Γυρνάμε από το μπάνιο και πάμε στην ταβέρνα της Αλεξάνδρας.. Καθόμαστε και γευόμαστε μουσακά και κόκορα Ανάφης καθώς και κάτι υπέροχες μελιτζάνες ξιδάτες που μας πρότεινε ο μικρός σερβιτόρος (αφού στην αντίστοιχη ερώτηση μας είπε χωρίς δισταγμό ότι είναι το αγαπημένο του φαγητό).. Επιδόρπιο: γαλοκτομπούρεκο από τα χεράκια της Αλεξάνδρας και ρακόμουρο κρύο που το κερνάνε τα παιδιά..Τέλεια!
Το βράδυ πάμε για ποτό στο Αργώ-η ροκ μουσική του είναι στα συν αν και δεν εντυπωσιαζόμαστε ιδιαίτερα-όλο το νησί τραβάει για πιο έντεχνο-ρεμπέτικο-εναλλακτικό..Πάντως μέχρι τα  μεσάνυχτα οι ταβερνοκαταστάσεις δείχνουν να ανθούν, ζαχαροπλαστεία ούτε λόγος (είχαμε καλομάθει από Φολέγανδρο κι Αμοργό οπότε περιμέναμε να ανακαλύψουμε κι εδώ κάτι...)..

Αυτά προς το παρόν για την Ανάφη, θα συνεχίσω με τις υπόλοιπες ημέρες σε επόμενα post!

Από τον Θεοτοκά στην κα υπουργό Παιδείας...

Ένα από τα σημαντικότερα διηγήματα του Γιώργου Θεοτοκά είναι ο Λεωνής. Το μυθιστόρημα έχει έντονα αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, εκφράζει δε τις σκέψεις ενός εφήβου ο οποίος ζει στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο του Α Παγκοσμίου Πολέμου..
Ο έφηβος Λεωνής, λοιπόν, παρουσιάζει μια κάποια καλλιτεχνική φλέβα, ο ίδιος την επικεντρώνει στη ζωγραφική, στην πορεία όμως το ταλέντο του εκτείνεται και στη λογοτεχνία όπως αποκαλύπτεται. Το απόσπασμα που παραθέτω βρίσκεται προς το τέλος του μυθιστορήματος, κατά την συνάντηση του Λεωνή με τον δάσκαλο των γαλλικών:

"Απρίλιος
Τυχαία συνάντηση με τον κ. Γκαλιμπούρ στον Κήπο. Με κάλεσε και κάθησα στο τραπέζι του. Συζήτηση για το μέλλον μου.
ΕΚΕΙΝΟΣ. - Από τις εκθέσεις σας παρατηρώ ότι έχετε κάποια κλίση στη λογοτεχνία. Θα πρέπει να την καλλιεργήσετε. Μπορεί κάποια μέρα να κάμετε κάτι καλό.
ΕΓΩ -Ίσως γράψω κάτι μια μέρα, αλλά η λογοτεχνία για μένα δεν μπορεί να είναι άλλο τίποτα παρά ένα πάρεργο. Η μεγάλη κλίση μου είναι η ζωγραφική.
ΕΚΕΙΝΟΣ - Έστω. Καλλιεργήστε και τις δύο κλίσεις παράλληλα. Οι δύο αυτές τέχνες συναντιούνται καμιά φορά στο ίδιο πρόσωπο. Κι η ζωγραφική, βέβαια, έχει απέναντι στη λογοτεχνία τούτο το μεγάλο
πλεονέκτημα, ότι μιλά μία γλώσσα που την καταλαβαίνουν όλα τα έθνη, δεν έχει ανάγκη από μεταφραστές. Γι'αυτό, άλλωστε, αν πρόκειται μια μέρα να γράψετε, σας συστήνω να γράψετε στα γαλλικά.
ΕΓΩ - Νομίζετε ότι είναι σωστό να αρνηθεί κανείς την πατρίδα του;
ΕΚΕΙΝΟΣ - Δεν είπα τέτοιο πράγμα, για όνομα του Θεού!
ΕΓΩ - Μα το να αρνηθεί κανείς τη γλώσσα του δεν είναι το ίδιο σαν να αρνηθεί την πατρίδα του;
ΕΚΕΙΝΟΣ - Δεν πρόκειται να αρνηθείτε τίποτα, δε σας συστήνω να γίνετε ένας ψεύτικος Γάλλος και να φοβάστε μην τυχόν καταλάβει κανείς την ξένη καταγωγή σας. Ίσια-ίσια σας λέω να διατηρήσετε την εθνικότητά σας, την εθνική ιδιορρυθμία σας, το ελληνικό σας πνεύμα, τέλος πάντων κάθετι που σας κάνει να ξεχωρίζετε ανάμεσα στα έθνη, υπό τον όρο βέβαια αυτό να έχει μία ανθρώπινη αξία. Αλλά ότι κι αν διατηρήσετε και, γενικά, ότι έχετε να πείτε, νομίζω ότι μπορείτε αξιόλογα να το πείτε σε μία διεθνική γλώσσα, απαράλλαχτα όπως ένα πλήθος λόγιοι όλων των εθνών έγραψαν στην Αρχαιότητα ελληνικά και στον Μεσαίωνα λατινικά.
ΕΓΩ - Οι παλαιοί δεν είχαν ορισμένα συναισθήματα που έχουμε εμείς ή δεν τα είχαν τόσο αναπτυγμένα.
ΕΚΕΙΝΟΣ - Οι παλαιοί, απλούστατα, ήταν πιο σοφοί από μας. Ήταν χειραφετημένοι από πολλές προλήψεις και προκαταλήψεις μας. Ένιωθαν το γράψιμο σαν αυτό που είναι ακριβώς: ένα μέσο για να επικοινωνήσει κανείς με την ανθρωπότητα, με τον ανθρώπινο πολιτισμό όσο το δυνατόν πιο πλατιά και αποτελεσματικά. Προτιμούσαν λοιπόν να μεταχειρίζονται γλώσσες έτοιμες, καλλιεργημένες από μεγάλες πνευματικές παραδόσεις και καθιερωμένες, όχι σαν ιδιώματα της μιας ή της άλλης εθνότητας, αλλά σαν όργανα επικοινωνίας των λαών αναμεταξύ τους, σαν εκφραστικά μέσα ολόκληρων πολιτισμών. Σας παρακαλώ να με πιστέψετε ότι δε σας συστήνω τα γαλλικά επειδή είμαι Γάλλος, αλλά επειδή κρίνω αντικειμενικά πως αυτή η γλώσσα έχει περίπου όλες τις δυνατότητες που θα της χρειαζόντανε αν έμελλε να παίξει σήμερα στην Ευρώπη τον ίδιο ρόλο που έπαιξαν άλλοτε τα λατινικά ή τα ελληνικά. Δε σας κάνω εθνική προπαγάνδα, σας είπα και άλλη μια φορά ότι ο πόλεμος με γιάτρεψε απ'αυτό το είδος της μανίες.
ΕΓΩ - Ίσως έχετε δίκιο, αλλά δεν μου φαίνεται πως θα κατόρθωνα ποτέ  να ακολουθήσω την συμβουλή σας. Δε δυσκολεύομαι να καταλάβω ένα διεθνιστικό ιδανικό, νομίζω μάλιστα πως είμαι κι εγώ, ως ένα σημείο, αρκετά κοσμοπολίτης, αλλά υπάρχει ένα πράγμα που με δένει πολύ στενά με το έθνος μου κι αυτό ακριβώς είναι η γλώσσα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι είναι αυτή η μεγάλη χαρά που με κατέχει όταν πάω να γράψω δύο στίχους και νιώθω ότι αγγίζω μια γλώσσα δροσερή, ολοκαίνουρια, ασχημάτιστη, ότι την πλάθω όπως θέλω εγώ, ότι συμμετέχω σ' ένα πολύ μεγάλο γεγονός, σ' ένα έργο προορισμένο να ζήσει αιώνες, ίσως και χιλιετηρίδες, στη διαμόρφωση μιας καινούριας γλώσσας - και ότι η τόσο νέα αυτή γλώσσα είναι εξίσου ελληνική όσο κι η γλώσσα του Ομήρου!
ΕΚΕΙΝΟΣ - Μιλάτε σαν ερωτευμένος.
ΕΓΩ - Ναι, ίσως... Είναι κάτι που, όταν το πρωτόνιωσα, μου φάνηκε σαν να γεννήθηκα δεύτερη φορά. Πως είναι λοιπόν δυνατό να εγκαταλείψω ποτέ τη γλώσσα μου;
ΕΚΕΙΝΟΣ - Μπορεί να έχετε δίκιο. Αλλά, κι αν δεν έχετε δίκιο, μου αρέσει ο ενθουσιασμός σας.

(...)"

Το συγκεκριμένο απόσπασμα όταν το διάβασα κατευθείαν σκέφτηκα την κ. Διαμαντοπούλου, της οποίας αρκετές φορές έχουμε ακούσει τις απόψεις σχετικά με την ελληνική γλώσσα και πόσο στα πανεπιστήμια θα πρέπει να μπουν πιο έντονα τα αγγλικά, οι εξετάσεις των διδακτορικών να γίνονται από καθηγητές του εξωτερικού (οπότε και οι διατριβές να γράφονται στην αγγλική).. Και σκέφτηκα ότι εμείς χρειαζόμαστε ανθρώπους ερωτευμένους με τη γλώσσα, ιδίως αν αυτοί γίνονται υπουργοί παιδείας. Και σκέφτηκα επίσης ότι τα πτυχία δεν αρκούν πάντα, χρειάζεται μία γενικότερη κουλτούρα για να υπηρετήσεις το καλό της χώρας σου.. Και λυπάμαι που οι επιλογές μου στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας είναι αυτές που έχω...

Από την Χάγη στην Γερμανία, από την Γερμανία στο Δίστομο: Χαθήκαμε στην μετάφραση

Στο Δικαστήριο της Χάγης έχει πάει η υπόθεση σε σχέση με τις πολεμικές αποζημιώσεις για τους κατοίκους του Διστόμου.. Οι διεκδικήσεις της Ελλάδας και η απόφαση των δικαστηρίων της Ιταλίας έτρεψε τους Γερμανούς στο Διεθνές Δικαστήριο προσφεύγοντας στην αρχή της ετεροδικίας κι απειλώντας για δημιουργία παγκόσμιου χάους εξαιτίας τόσο του ότι για πρώτη φορά οι κάτοικοι ενός κράτους ζητάνε άμεσα την αποζημίωση (όχι το ίδιο το κράτος) αλλά κι επειδή μία τρίτη χώρα, η Ιταλία, αποφάσισε υπέρ μας.. Λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Αυτή η είδηση, μέσα στην όλη αναμπουμπούλα, νομίζω ότι πέρασε λίγο στα ψιλά γράμματα-όχι ότι παρακολουθώ όμως και φανατικά τα δελτία τελευταία, οπότε ενδεχομένως να μην την πέτυχα εγώ.. Και μέσα στην όλη αγωνία που έχω-γιατί έχω, άλλο που προτιμώ να μην της δίνω βάση και διέξοδο-για το μέλλον, αισθάνθηκα λίγο την έκφραση ενός «για την Ελλάδα ρε γαμώτο..» -όχι την Ελλάδα της κρίσης, ούτε την Ελλάδα που με κάνει να ντρέπομαι, ούτε την Ελλάδα που σιχαίνομαι και που την νιώθω να μου κόβει τα φτερά, να με κρατάει πίσω.. Μέσα σε όλα αυτά όμως υπάρχει η Ελλάδα των παιδικών μου χρόνων, αυτή που μου περιέγραφε ο παππούς μου, ο ανάπηρος και τυφλός και πανέξυπνος παππούς, ο παππούς χάρη στον οποίο έχω το όνομά μου. Η Ελλάδα που διάβαζα σε κάτι εφηβικά βιβλία με τα παιδιά που πήγαιναν στην επαρχία γιατί εκεί ήταν καλύτερα από ότι στην πόλη… Η Ελλάδα της Ζωρζ Σαρή με τον μπαμπά που φοβότανε και το κουνελάκι της που το φάγανε…

Δεν είναι η δικαίωση στα χρήματα, ούτε θα φέρει πίσω όσους φύγανε. Αλλά πάλι λέω, αυτό το θράσος που πρέπει να έχει κάποιος όταν στην ακροαστική διαδικασία δεν ζητάει καν συγνώμη και κατηγορεί ότι πάλι  εμείς είμαστε λάθος, μα πάντα λάθος εμείς είμαστε; Τους κοιτάς στα μάτια και νιώθεις το μίσος και την απαξίωση..πρέπει να δικαιολογηθείς για την καταγωγή σου με αυτούς τους ανθρώπους..το έχω συνειδητοποιήσει, αυτό είναι που με ενοχλεί στον μέσο Γερμανό: με κάνει να πρέπει να απολογηθώ, να πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι άχρηστη, ότι δεν παίρνω μαύρα χρήματα, ότι δεν είμαι τεμπέλα και ότι τώρα είμαι στα δύσκολα όχι γιατί έκανα άσωτη ζωή αλλά γιατί έχω να πληρωθώ ένα χρόνο τώρα και πάλι δουλεύω και πληρώνω έκτακτες εισφορές και φόρους και ΤΣΜΕΔΕ και φοβάμαι ότι μπορεί να μην δουλεύω σε λίγο όπως τόσοι και τόσοι γύρω μου… Εντάξει, δεν λέω πολλά για όλα αυτά, πληρώνω το τίμημα το δικό μου και των γονέων μου κι όλων αυτών που ανέχτηκα και ανεχτήκαμε όλοι μας. Κι εν πάση περιπτώσει τόσα πολλά λέμε όλοι μας που χάνουν το νόημά τους.. Αλλά όταν ο άλλος σε βάζει στο τοίχο μία ζωή, πείτε το μικροψυχία, πείτε το ανοησία, μία μικρή ανύψωση ηθικού την ψάχνεις και την πιάνεις..από τα μαλλιά, ιδίως αν είσαι ο πνιγμένος..

I love this city

Την ιστορία με τα site τύπου travel stories την γνωρίζετε... ουκ ολίγα, σε σημείο που είναι πλέον εύκολο να πηγαίνεις στην Κολοπετινίτσα και να έχεις μία πλήρη λίστα to do... και μάλιστα ιδωμένη από την ματιά άλλων ταξιδιωτών, οι οποίοι δεν έχουν λόγο να κάνουν μαύρη ή άσπρη διαφήμιση... Όλα καλά λοιπόν ως εδώ...

Η διαφορά με το Ilovethiscity.eu είναι η εξής: δεν σου προτείνει τι να κάνεις... μοιράζεται μαζί σου το άρωμα, την εντύπωση που σου αφήνει μία πόλη...την αίσθηση που έλαβε ο συγγραφέας όταν την επισκέφτηκε..

Το website μου το πρότεινε ο φίλος φίλου Gerg από την Βουδαπέστη κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα μας και την βόλτα μας στα Εξάρχεια...την οποία περιγράφει εδω: http://www.ilovethiscity.eu/content/ouzeri

Όπως και να έχει, εάν σας ενδιαφέρει να επισκεφθείτε μία πόλη και θέλετε να έχετε μία πρώτη γεύση του πως θα αισθανθείτε σε αυτή, μπορείτε να ρίξετε μία πρώτη ματιά εδώ...

Ένεκα της διεθνούς θεματολογίας θα μεταφράσω το παρόν post και στα αγγλικά (ποιος τη χάρη σας :p)

The whole issue about travel stories' websites is known more or less: there is a quite important number of them to the point that it is currently quite easy to find a to do list for the tinest place in the world (lets name it Kolopetinitsa)-and most importantly a list made from other travellers that won't have any interest in making a good or bad advertisment over the places... So far so good.

Ok let's see the difference with Ilovethiscity.eu now: it's not a website suggesting what to do when visiting a place... it's more an 'impression sharing' website..the author shares his personnal feelings, thoughts and that special sense left by the city during his stay there..

The website was made known to me by a friend of a friend named Gerg from Budapest during his short stay in Athens and our walk in the Exarcheia area...which is described by him in the following url:
http://www.ilovethiscity.eu/content/ouzeri

In any case, if you are interesting into travelling and want to have a preview of the sense of a city, it´s a good starting point...

Due to the international character of the issue I have also translated this post in english (good for you :p)

Ξεκοκαλίζοντας βιβλία στην παραλία: The Spellman Files

Παλιά αγαπημένη συνήθεια εδώ και καιρό είναι όταν ταξιδεύω να αγοράζω βιβλία πηγαίνοντας, ερχόμενη και κατά την διάρκεια του ταξιδίου. Ενίοτε αγοράζω και στις διακοπές μου στα νησάκια-κυρίως όταν μου τελειώνουν τα πολεμοφόδια, μιας και το άραγμα στην παραλία είναι σχεδόν ταυτόσημο με το χάσιμο στον παράλληλο κόσμο ενός βιβλίου. Το στάνταρ όμως είναι να αγοράζεις στο αεροδρόμιο...Προσπερνώ με άνεση τα υπόλοιπα καταστήματα-χμ ίσως στέκομαι πιο πολύ στα ποτά μιας και οι φόροι είναι αρκετά υψηλοί- και τρέχω πίσω από τους πάγκους των βιβλίων να χαζέψω τους ξένους τίτλους (Παρατήρηση: τι κρίμα που στο Ελ Βεν δεν έχει τόσο ευρεία γκάμα ισπανικών και γαλλικών βιβλίων... Δυστυχώς μας δεσμεύει να τα αγοράζουμε από τις εκάστοτε χώρες και να πρέπει να τα βολέψουμε κάπως μέσα στις αποσκευές μας...Συνεχίζω όμως)

Το τελευταίο μου ταξίδι πριν τις διακοπές ήταν στη Κοπενχάγη (εξαντλήσα το θέμα σε προηγούμενη ανάρτηση).. Και στο αεροδρόμιο λοιπόν διάλεξα ένα ελαφρύ βιβλίο να φεύγει εύκολα: Liza Lutz: Curse of the Spellmans..

Κυριολεκτικά το ξεκοκάλησα... Έμεινα στην Κοπενχάγη 2.5 μέρες και μόλις ήρθα το είχα τελειώσει... Γραφή έξυπνη, γρήγορη, αστεία, μοντέρνα αγγλικά, αυτοβιογραφικός χαρακτήρας. Κεντρικό πρόσωπο η Izzy Spellman, το δυσκολότερο παιδί εκ των τριών μιας οικογένειας ιδιωτικών ντετέκτιβ... οικογένειας που ο ένας συναγωνίζεται τον άλλο στις πιο ακραίες συμπεριφορές (όπως λέει η Izzy: "Στην οικογένειά μου αν θες να μάθεις κάτι δεν ρωτάς..Ανακρίνεις"..) Οι σχέσεις ανάμεσα στα μέλη γεμάτες εκβιασμούς (αγαπησιάρικους ωστόσο), η μικρή αδερφή είναι πραγματικά απολαυστικότατη (ναι, ομολογώ, πάντα είμαι θετικά προδιαθετημένη ως προς τις μικρές αδερφές, αν δεν παινέψεις το σπίτι σου όμως...), οι διάλογοι εντελώς συνειρμικοί, μου θυμίζουν χαλαρά εμένα με τις αδερφές μου..

Γυρίζοντας στην Αθήνα παρήγγειλα τα 3 υπόλοιπα από το Amazon (δεν είχε μεταφραστεί κάποιο στα ελληνικά μέχρι πρότινος).. Τα βιβλία μου ήρθαν σε μισό μήνα και προτού φύγω για διακοπές (12 Αυγούστου) τα είχα διαβάσει όλα!! Το πρώτο ίσως πιο μυητικό, έρχονται τα άλλα όμως και παρατηρείς την εξέλιξη του αυτοκαταστροφικού παιδιού, τον συμβιβασμό ότι μερικές φορές ίσως να είσαι μέλος ενός πράγματος-ντάξει τα λέω λίγο πολύ σοβαρά, το ζήτημα είναι ότι και τα τέσσερα προσφέρουν ό,τι ακριβώς χρειάζεται κανείς στις διακοπές... γέλιο, χαλαρή διάθεση, και λίγη πολυπλοκότητα για να στροφάρει κι ο εγκέφαλος!

Από όσο έχω καταλάβει από το website (http://lisalutz.com/spellman-books) και από το τελευταίο βιβλίο (The Spellman strike again) η σειρά μας αποχαιρέτισε στον χρόνο που έπρεπε, έκανε τον κύκλο της και τώρα η αγαπητή συγγραφέας πάει για άλλα... Θα την παρακολουθώ όμως εκ του μακρόθεν..

Για ενημέρωση σας αναρτώ και τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς!

ΥΓ: Να πω επίσης ότι τα βιβλία μπορούν να βοηθήσουν όσους θέλουν να μάθουν τα κανονικά american english, εννοώ αυτά που μιλούνται κι όχι αυτά που μαθαίνουμε φροντηστηριακά..

Το όρος El Teide (Tenerife, Islas Canarias) χορεύει στο χωροχρόνο…Timelapse

The Mountain from TSO Photography on Vimeo.

Το El Teide είναι ένα ηφαίστειο στηνΤενερίφη των Κανάριων Νήσων. Όχι ένα απλό ηφαίστειο όμως... Το ύψος του φτάνει τα 3.718 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, κι η κορυφή του αποτελεί την υψηλότερη στην Ισπανία και σε ολόκληρο τον Ατλαντικό Ωκεανό, ενώ πρόκειται για το τρίτο μεγαλύτερο ηφαίστειο της γης, μετά τα Mauna Loa και Mauna Kea στη Χαβάη.

Ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά του όρους μπορούμε να βρούμε πολλά: αποτελεί Μνημείο Φυσικής Κληρονομιάς, εφόσον σε αυτό ανήκει το ηφαιστειακό σύμπλεγμα Teide-Pico Viejo, ένα μεγάλο στρωματοηφαίστειο (κωνικό ηφαίστειο, stratovolcano) που διατηρείται ακόμα ενεργό με ιστορικές εκρήξεις τα σχετικά πρόσφατα χρόνια (η τελευταία ήταν το 1798) καθώς και με εκπομπές ατμού κατά συχνά χρονικά διαστήματα από τον κρατήρα του. Αποτελεί επίσης Προστατευόμενη Περιοχή Φυσικής Κληρονομιάς, ενώ ο Εθνικός Δρυμός του Teide παρουσιάζει τους υψηλότερους δείκτες επισκεψιμότητας στην Ισπανία και την Ευρώπη κι αποτελεί το δεύτερο πιο επισκέψιμο εθνικό πάρκο σε παγκόσμια κλίμακα. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου που από το 2007 ο Δρυμός αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς κατά την UNESCO.

Όλα αυτά φαντάζουν -τουλάχιστον σε εμένα- ιδιαίτερα εντυπωσιακά. Όμως το στοιχείο στο οποίο έμεινα, και αυτό που μου έδωσε το έναυσμα για να ψάξω όλα τα παραπάνω, είναι το ότι το όρος Teide αποτελεί την ιδανική τοποθεσία για να καθίσει κάποιος και να θαυμάσει τον ουρανό! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στο El Teide βρίσκεται από το 1964 ένα από τα καλύτερα παρατηρητήρια στον κόσμο, το Observatorio del Teide. Το παρατηρητήριο χαρακτηρίζεται από μία ιδανική γεωγραφική θέα (ανάμεσα στα ανατολικά και τα δυτικά ηλιακά παρατηρητήρια) και σε συνδυασμό με την καθαρότητα και την εξαίρετη ποιότητα του ουρανού αποτέλεσε ιδανικό μέρος για την μελέτη του ηλιακού συστήματος. Εκτός από τους αστρονόμους όμως, αυτοί που λατρεύουν το El Teide είναι οι φωτογράφοι, ιδίως όσοι ασχολούνται με την τεχνική time-lapse.

Ένα από αυτά τα timelapses θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Ουσιαστικά η τεχνική αυτή αποτελεί μία κινηματογραφική τεχνική, στην οποία η συχνότητα λήψης είναι πολύ μικρότερη από αυτή που θα χρησιμοποιηθεί για την προβολή της ταινίας, με αποτέλεσμα κατά την προβολή σε κανονική ταχύτητα ο χρόνος να φαίνεται ότι κινείται γρηγορότερα κι επομένως καταλύεται (lapses).

Απολαύστε λοιπόν κι εσείς αν θέλετε τη δουλειά του Terje Sorgjerd, ο οποίος έκανε το ακόλουθο βίντεο μετά από την επίσκεψή του στο El Teide. Το βίντεο τραβήχτηκε ανάμεσα την περίοδο 4-11/4/2011 και στόχευε στη λήψη του γαλαξία Milky Way… και πέτυχε να τραβήξει όχι μονάχα τον Milky Way αλλά και την αμμοθύελα που πέρασε από το βουνό την νύχτα της 9^ης Απριλίου (00:32), κάνοντας το βίντεο να μοιάζει βγαλμένο από τα παραμύθια…