Από την Χάγη στην Γερμανία, από την Γερμανία στο Δίστομο: Χαθήκαμε στην μετάφραση

Στο Δικαστήριο της Χάγης έχει πάει η υπόθεση σε σχέση με τις πολεμικές αποζημιώσεις για τους κατοίκους του Διστόμου.. Οι διεκδικήσεις της Ελλάδας και η απόφαση των δικαστηρίων της Ιταλίας έτρεψε τους Γερμανούς στο Διεθνές Δικαστήριο προσφεύγοντας στην αρχή της ετεροδικίας κι απειλώντας για δημιουργία παγκόσμιου χάους εξαιτίας τόσο του ότι για πρώτη φορά οι κάτοικοι ενός κράτους ζητάνε άμεσα την αποζημίωση (όχι το ίδιο το κράτος) αλλά κι επειδή μία τρίτη χώρα, η Ιταλία, αποφάσισε υπέρ μας.. Λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Αυτή η είδηση, μέσα στην όλη αναμπουμπούλα, νομίζω ότι πέρασε λίγο στα ψιλά γράμματα-όχι ότι παρακολουθώ όμως και φανατικά τα δελτία τελευταία, οπότε ενδεχομένως να μην την πέτυχα εγώ.. Και μέσα στην όλη αγωνία που έχω-γιατί έχω, άλλο που προτιμώ να μην της δίνω βάση και διέξοδο-για το μέλλον, αισθάνθηκα λίγο την έκφραση ενός «για την Ελλάδα ρε γαμώτο..» -όχι την Ελλάδα της κρίσης, ούτε την Ελλάδα που με κάνει να ντρέπομαι, ούτε την Ελλάδα που σιχαίνομαι και που την νιώθω να μου κόβει τα φτερά, να με κρατάει πίσω.. Μέσα σε όλα αυτά όμως υπάρχει η Ελλάδα των παιδικών μου χρόνων, αυτή που μου περιέγραφε ο παππούς μου, ο ανάπηρος και τυφλός και πανέξυπνος παππούς, ο παππούς χάρη στον οποίο έχω το όνομά μου. Η Ελλάδα που διάβαζα σε κάτι εφηβικά βιβλία με τα παιδιά που πήγαιναν στην επαρχία γιατί εκεί ήταν καλύτερα από ότι στην πόλη… Η Ελλάδα της Ζωρζ Σαρή με τον μπαμπά που φοβότανε και το κουνελάκι της που το φάγανε…

Δεν είναι η δικαίωση στα χρήματα, ούτε θα φέρει πίσω όσους φύγανε. Αλλά πάλι λέω, αυτό το θράσος που πρέπει να έχει κάποιος όταν στην ακροαστική διαδικασία δεν ζητάει καν συγνώμη και κατηγορεί ότι πάλι  εμείς είμαστε λάθος, μα πάντα λάθος εμείς είμαστε; Τους κοιτάς στα μάτια και νιώθεις το μίσος και την απαξίωση..πρέπει να δικαιολογηθείς για την καταγωγή σου με αυτούς τους ανθρώπους..το έχω συνειδητοποιήσει, αυτό είναι που με ενοχλεί στον μέσο Γερμανό: με κάνει να πρέπει να απολογηθώ, να πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι άχρηστη, ότι δεν παίρνω μαύρα χρήματα, ότι δεν είμαι τεμπέλα και ότι τώρα είμαι στα δύσκολα όχι γιατί έκανα άσωτη ζωή αλλά γιατί έχω να πληρωθώ ένα χρόνο τώρα και πάλι δουλεύω και πληρώνω έκτακτες εισφορές και φόρους και ΤΣΜΕΔΕ και φοβάμαι ότι μπορεί να μην δουλεύω σε λίγο όπως τόσοι και τόσοι γύρω μου… Εντάξει, δεν λέω πολλά για όλα αυτά, πληρώνω το τίμημα το δικό μου και των γονέων μου κι όλων αυτών που ανέχτηκα και ανεχτήκαμε όλοι μας. Κι εν πάση περιπτώσει τόσα πολλά λέμε όλοι μας που χάνουν το νόημά τους.. Αλλά όταν ο άλλος σε βάζει στο τοίχο μία ζωή, πείτε το μικροψυχία, πείτε το ανοησία, μία μικρή ανύψωση ηθικού την ψάχνεις και την πιάνεις..από τα μαλλιά, ιδίως αν είσαι ο πνιγμένος..