Τρέχει τρέχει τρέχει το νερό..

..τρέχει και το Σποτάκι από πίσω να προλάβει. 

Αυτή είναι μία ανάρτηση κόντρα στο χρόνο. Έχω 26 λεπτά πριν λήξει η σύνδεση στο ίντερνετ, εδώ στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης όπου περιμένω την πτήση για Κοπεγχάγη. 

Και για να είμαι ειλικρινής αυτή η ανάρτηση ταιριάζει με τη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Στο μάξιμουμ, δεν υπάρχει καιρός για σκέψη, δεν υπάρχει καιρός για μεγάλες αναλύσεις και φιλοσοφικές σκέψεις. Το κακό με αυτό το διπλό ταμπλό Αθήνας-Κοπεγχάγης είναι ότι προσπαθώ να ζήσω εξίσου και τα δύο-κι όταν κάποια στιγμή μοιραία πρέπει να αφήσω το ένα για να γυρίσω στο άλλο είναι με ενοχές και βαθειά έλλειψη της απώλειας που το κάνω.

Έχω γνωρίσει αρκετό κόσμο στην Κοπεγχάγη που ζεί έτσι μοιρασμένος. Και το κακό είναι ότι δεν κάνουν μισές δουλειές όπως μπορεί να λένε οι απέξω. Κάνουν ολόκληρες διπλές δουλειές, δύο πλήρεις ζωές με φίλους κι οικογένεια κι υποχρεώσεις εντός κι εκτός της χώρας, εντός κι εκτός χρόνου. Και το παλεύουν, δλδ προσπαθούν να είναι εντάξει και στις δύο. Δεν μπορεί, κάποια λόξα θα έχουμε, να είμαστε με το ένα μάτι εδώ και το άλλο μάτι εκεί, μόνιμα αναποφάσιστοι.

Χθες πήγα στην Αθήνα στην παράσταση 'Ποιος της ζωή μου' η οποία πραγματεύεται τον βίο του Θεοδωράκη, βίο παράλληλο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, με τα πράγματα που τα έχουμε γνωρίσει και ζήσει αλλά μας πονάνε και επιλέγουμε να τα αφήσουμε ανείπωτα, να μην ξύνουμε παλιές πληγές.

Η παράσταση ήταν ωραία, δεν θα σταθώ στους συντελεστές, τη σκηνοθεσία, τις γνωστές μουσικές. Θα σταθώ στο γεγονός ότι για πρώτη φορά αισθάνθηκα να ταυτίζομαι με έναν άλλο τρόπο με τον τραγουδοποιό.. Αισθάνθηκα κι εγώ τις ενοχές του, την σύγκριση του εαυτού με αυτούς που είναι κατασταλαγμένοι κι αποφασισμένοι και ξέρουν τι θέλουν κι αυτός, όπως κι εγώ, δεν μπορούμε να σταθούμε σε μία γωνιά, μονίμως αναποφάσιστοι να μην ξέρουμε τι θέλουμε-ή μάλλον να ξέρουμε ότι τα θέλουμε όλα, να μην μπορούμε να αρκεστούμε σε όσα καλά έχουμε- μονίμως αυτή η δίψα να μάθουμε και να ζήσουμε και να γνωρίσουμε άλλα πράγματα, άλλες καταστάσεις, άλλες σκέψεις ανθρώπων.. Κι όταν τελικά τα γνωρίσω όλα αυτά, να φτάνει ο ήχος του μπουζουκιού για να θυμηθώ τα πράγματα που αγαπάω και γνώρισα και πόνεσα, τις κυριακάτικες εκδρομές και τα τραπέζια με τα σερβίτσια τα καλά και την ελληνική θάλασσα και τον ήλιο κι όλα αυτά που με κάνουν υπερήφανη και που μου ανήκουν και τους ανήκω και που  με κάνουν να είμαι εγώ..

Κλείνω την ανάρτηση εδώ, τελειώνει αυτός ο μετέωρος χρόνος, πάλι το ένστικτο αυτοσυντήρησης να με κρατάει ανορθόδοξα όρθια, πρέπει να προφτάσω την πτήση, να τρέξω στο άλλο σπίτι, να κοιμηθώ, να λειτουργήσω…