Ταξίδι στα παλιά

Κάποια περίοδο της ζωής μου, στο πρώτο-δεύτερο έτος, πέρναγα πολύ χρόνο με τον μπαμπά μου.

Ήτανε η περίοδος που εκείνος είχε πάρει την σύνταξη κι εγώ ήμουν πολύ πιο άνετη με τα διαβάσματα από ότι στο παρελθόν. Εν τω μεταξύ αιωρούταν και το πρόβλημα με την καρδιά όποτε  ήταν γενικώς αποδεκτό κι επιθυμητό να πηγαίνω κι εγώ μαζί του,  στο χωριό μη τυχόν γίνει κάτι.

Κάναμε λοιπόν τα ταξίδια μας τότε..μονάχα η διαδρομή Αθήνα-Πάτρα να πεις είναι δυομιση ώρες.. κι είναι οι ώρες αυτές που νοσταλγώ τώρα που πλησιάζει η επέτειος των τριών ετών.. Γιατί, παρόλο που δεν μιλάγαμε ιδιαίτερα, κοιτάζαμε έξω από το παράθυρο το τοπίο να αλλάζει. Και γιατί ήταν οικεία και γλυκειά αυτή η σιωπή. Και γιατί ακούγαμε συχνά την μουσική με την οποία μεγάλωσα, την μουσική που έμαθε να αγαπάει ενά κομμάτι μου που ήταν και δικό του κι έτσι, όταν την ακούει, να γίνεται πάλι το κοριτσάκι με τον μπαμπά του που πάνε βόλτα. 

Την μουσική που πριν από κάποια χρόνια μου χάρισε σε μια παλιά, χιλιοπαιγμένη κασσέτα παλιού τύπου, να την ακούω και να σκέφτομαι τα ταξίδια μας.

Οι αισθήσεις σε όξυνση λοιπόν, για όλα τα ταξίδια που κάναμε μαζί κι άλλα τόσα που θα ξανακάνουμε στο μέλλον, χωρίς να μιλάμε, εγώ να λέω "μπαμπά" κι εσύ "εδώ'μαι, ψυχή μου" και στο τέλος να αναρωτιόμαστε τι είχε κάνει ο Γιάννης ο Φονιάς και εάν αυτοκτόνησε ή την σκότωσαν την μικρή Ραλλού.