Περιμένοντας την νηνεμία

Σήμερα δεν έχω όρεξη. Βασικά όλη την τελευταία βδομάδα δεν έχω όρεξη. Δεν θέλω να βγω και δεν θέλω να μείνω μέσα. Δεν θέλω να κάτσω ούτε να φύγω. Είναι λες και τα "θέλω" μου έχουν φύγει από εμένα..υπάρχει μονάχα ένα δεν θέλω. Και το δεν θέλω καλύπτει όλα τα υπόλοιπα.

Χαζεύω ατελείωτες ώρες χωρίς να κάνω κάτι συγκεκριμένο. Στενοχωριέμαι, ίσως να κλαίω και κάποιες φορές. Έχω πλέον εξασκηθεί στο να βρίσκω τις εικόνες και τις σκέψεις που με πονάνε πιο πολύ και να επιστρέφω σε αυτές με μία μίζερη διάθεση, σχεδόν μαζοχιστική. Βγαίνω έξω και νιώθω ενοχές που είμαι στενοχωρημένη και δε φτιάχνω τη διάθεση των άλλων, δεν συμμετέχω στο πανηγύρι... Μετά λέω δεν βαριέσαι, δεν μπορώ να είμαι χαρούμενη αφού είμαι στενοχωρημένη.

Δεν μπορώ να είμαι εκεί. Βλέπω όσα γίνονται αλλά δεν συμμετέχω σε τίποτα, είναι σαν να παρακολουθώ μέσα από ένα παράθυρο τι γίνεται στο δρόμο χωρίς καμμία διάθεση να βγω έξω. Δεν θέλω να το συζητήσω.. Τι να συζητήσω; Το ξέρω ότι οφείλω να πω τι έχω αλλά δεν ξέρω τι έχω. Η πιθανότητα της απώλειας μου έχει καλύψει τα πάντα.. Που ήτανε κρυμμένη τόση αγάπη; Γιατί τώρα επιτέλους αισθάνομαι ότι εκτιμάω τον πατέρα μου κι ότι με εκτιμάει κι αυτός; Γιατί τώρα που τον καταλαβαίνω τον αισθάνομαι να γλυστράει μέρα με την ημέρα και γιατί, τέλος, δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό;

Ας τελειώσει αυτή η περίοδος, αισθάνομαι σαν να περιμένω όλη μου τη ζωή να περάσουν μπόρες.. Κι επίσης νιώθω ότι γίνεται όλο και δυσκολότερο να τους ξεφύγεις να μη σε βρούν. Δύσκολο να το δεχτείς όταν έχεις μεγαλώσει με τη λανθασμένη εντύπωση ότι ο μπαμπας σου είναι ο πιο δυνατός σε όλο τον κόσμο, ο πιο άτρωτος... Και τώρα αλλάζει η θεώρησή μου ερήμειν μου..