Κάτι που ίσως και να μην έγινε ποτέ...

Χθες και προχθές γινόταν του κακού χαμού στην πόλη μας... όχι τόσο χαμού όσο στο μεσοπρόθεσμο από πλευράς δακρυγόνων αλλά και πάλι ήταν του κακού χαμού, το ένιωθες στην βαριά ατμόσφαιρα, υπήρχε μία ηλεκτρισμένη αμηχανία. Τα μαγαζιά στην γειτονιά μου ήταν κλειστά σαν να είναι εθνική αργία, οι δρόμοι άδειοι...όλοι περιμέναμε κάτι, κάτι μεγάλο, κάτι ίσως κακό και λυτρωτικό ταυτόχρονα, κάτι που μάλλον δεν ήρθε ακόμα..

Πορεία της Τετάρτης

Εγώ και τις δύο μέρες κατέβηκα στο Μοναστηράκι πιο αργά, μεσημέρι σχεδόν. Την Τετάρτη ήταν σχετικά πιο χαλαρά τα πράγματα, έβγαινες από τον σταθμό κι έβλεπες τα σουβλατζίδικα γεμάτα και ουρές απ'έξω, η Ερμού προσπελάσιμη κι όταν τελικά έφτανες στην πλατεία συναντούσες την πορεία.. Στο πάνω μέρος κοντά στη Βουλή έπεσαν κάποια στιγμή δακρυγόνα, όμως τα ματ ήταν πιο μακρυά, πίσω από την Βουλή κι έτσι ο κόσμος ήταν πιο συγκεντρωμένος κοντά στο κοινοβούλιο...


Την Πέμπτη τα πράγματα ήταν πιο σοβαρά, η διάθεση πιο ετοιμοπόλεμη... Βρισκόμασταν στο κάτω μέρος της πλατείας, είχε κόσμο αλλά σε αντίθεση με την Τετάρτη τα ματ είχαν περικυκλώσει την πλατεία αυτήν τη φορά.. Δεξιά κι αριστερά δεν μπορούσες να περάσεις-ήθελα να βρω τη φίλη μου αλλά τελικά έπρεπε αυτή να κάνει όλο τον γύρο από Φιλελλήνων.. Το νέο για τον τραυματισμένο (κι αργότερα νεκρό) οικοδόμο το μάθαμε από το twitter... Μιλώντας για αυτό την ρωτάει ένας τύπος με αγριμένο ύφος "Τα ματ το έκαναν, ε;"  εννοώντας ότι "τώρα θα τους μπιπ!"... Ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω πως την ώρα που μαθαίνεις ένα τόσο μεγάλο, τόσο σοβαρό γεγονός, ψάχνεις ταυτόχρονα τον τρόπο να το εκμεταλλευτείς για να  χτυπήσεις... Πιο πάνω στην πλατεία γινόταν η περιφρούρηση της πορείας του ΠΑΜΕ, άλλοι φώναζαν που δεν πέρναγαν άλλοι χτυπούσαν... Στο κάτω μέρος όμως είχε ησυχία, δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας.. Ξαφνικά πρέπει να ήρθε η εντολή στα ματ να αδειάσουν την πλατεία...χωρίς λόγο κι αιτία βλέπουμε κόσμο να έρχεται τρέχοντας από το πάνω μέρος προς την Ερμού..  Όσοι ήξεραν κι είχαν ντουντούκες μας φώναζαν να μην τρέχουμε, συνιστούσαν ηρεμία..

Τα δακρυγόνα έπεφταν το ένα μετά το άλλο, σε τρία λεπτά η πλατεία είχε γίνει πεδίο μάχης.. Στην Νίκης είχαν κάνει οδοφράγματα με φωτιές, δεν μπορούσα να καταλάβω ποιοι όμως... Πιο κάτω στην Ερμού τα ΜΑΤ ρίχνανε πάλι δακρυγόνα, ο κόσμος χειροκροτούσε ειρωνικά, φωνάζανε "Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι" γιατί ειλικρινά σε εκείνη την φάση δεν είχαν λόγο να μας πνίξουν στα χημικά... Φύγαμε σαν κυνηγημένοι από την Βουλής προς Καραγεωργή Σερβίας, πέρα από τα δακρυγόνα είχε πολύ καπνό από αδέσποτες φωτιές που ήταν στο δρόμο... Περάσαμε από την Στοά, ύστερα Βουκουρεστίου και βγήκαμε στο πάνω μέρος της πλατείας... Ο κόσμος ξανασυγκεντρωνόταν, τα ΜΑΤ είχανε καταλάβει το χώρο μπροστά στο σημείο του Άγνωστου Στρατιώτη κι είχαν παραταχθεί. Ο κόσμος μπροστά είχε ελληνικές σημαίες και τραγουδούσε τον Εθνικό Ύμνο... Είχες την αίσθηση ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει. Η πλατεία ήταν κατειλλημένη από τα ΜΑΤ, δεν άφηναν τον κόσμο να περάσει.. με το ζόρι πέρασε ένας γέρος κι όλοι χειροκροτήσαμε...αυτόν φοβούνται;

Τα ματ παρατεταγμένα μπροστά στη Βουλή

Ο κόσμος μετά το άδειασμα της πλατείας

Αποφασίσαμε να κατφορίσουμε, η φίλη μου έφυγε προς τη Συγγρού...Με πήρε τηλέφωνο μετά από κανά δεκάλεπτο, είχανε πέσει πολλά δακρυγόνα εκεί, δεν μπορούσε να μιλήσει... Εμείς προσπαθήσαμε να πάμε προς Μοναστηράκι, είχε ησυχία στους δρόμους και λίγο κόσμο..Φτάνοντας στην Καπνικαρέα είδαμε πολύ μαύρο καπνό πίσω από την εκκλησία..στάθηκε αδύνατο να πλησιάσουμε, είχανε βάλει φωτιά και είχανε ρίξει δακρυγόνο, καιγόταν το δέρμα μας, τα μάτια μας πονούσαν... περάσαμε από το πλάι αλλά και η Μητροπόλεως ήταν κλειστή από τα ΜΑΤ... μία κυρία μας είπε ότι κλείσανε το Μοναστηράκι, αργότερα μάθαμε ότι τότε ήταν ακόμα ανοιχτός ο σταθμός.. Καθίσαμε κανά μισάωρο στη Μητρόπολη κοντά, μετά προσπαθήσαμε να φτάσουμε στο Μοναστηράκι από την πάνω πλευρά, από τους Αέρηδες...Στην πλατεία γινόταν πραγματικός πόλεμος.. Απέξω είχε ΜΑΤ πάλι και φωτιές, μέσα ήταν παιδιά κουκουλοφόροι με πέτρες και μάρμαρα.. Κατεβαίνοντας τις σκάλες είχε πολύ κόσμο να έρχεται μαζί μας, μέσα σε όλα είχε και τουρίστες που δεν καταλάβαιναν που είχανε έρθει πιστεύω... Την ώρα που πηγαίναμε στην αποβάθρα ανακοινώθηκε ότι έκλεισε ο σταθμός, μας είπαν να πάρουμε το πρώτο τρένο που περνάει..

Έφυγα απογοητευμένη, φοβισμένη και σοκαρισμένη. Δεν αναγνωρίζω την πόλη μου, δεν ξέρω τι είναι καλύτερο.. Γυρίζοντας είδα στην τηλεόραση τον Βενιζέλο να λέει ότι κατά τη γνώμη του το άρθρο 37 δεν είναι τόσο σημαντικό και σκληρό όσο άλλα που περνάνε όπως η μείωση του αφορολογήτου ή η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30%.. Δεν γνωρίζει ότι η μισή Ελλάδα πληρώνεται με τον ελάχιστο μισθό των κλαδικών; Και δεν γνωρίζει τη διαφορά του "μειώνεται το ελάχιστο όλων των κλαδικών κατά ένα ποσοστό πχ 30%" με το ότι "δεν υπάρχουν πια κλαδικές";

Σήμερα το πρωί ανέβηκα κανονικά στο γραφείο... Πέρνανε πράγματα με 153 ψήφους, αλλάζουν οι δομές πάρα πολύ γρήγορα, και δεν προλαβαίνω να καταλάβω πως και πότε... Ωστόσο επιστρέφουμε στην καθημερινότητα σαν να μην έχει συμβεί κάτι και σαν να έχουν συμβεί πάρα πολλά ταυτόχρονα...

Πρέπει να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να προχωράμε.. αλλά δεν ξέρω την μαγική συνταγή για να τα αφήσω όλα πίσω..Πέθανε ένας άνθρωπος χθες, κάηκε η μισή πόλη, μπήκαμε σε εργασιακό μεσαίωνα κι όμως είμαστε ακόμα εδώ...