Τα Έσω εκ των Έξω

Έξι μήνες από την προηγούμενη ανάρτηση.. Έξι μήνες πριν..

Έφυγα κι εγώ όπως κι άλλοι. Κι όμως δεν έφυγα κυνηγημένη, ή επειδή τα πράγματα δεν ήταν καλά, ούτε επειδή δεν άντεχα άλλο. Έφυγα συνειδητά, πολλά βήματα μπροστά στην προσωπική που εξέλιξη, πολλά καινούρια πράγματα να μάθω κι είχα φτάσει στο 90% των πραγμάτων που είχα να προσφέρω στην παλιά μου δουλειά.

Το να αρχίζεις πάλι είναι μαγικό. Το να αρχίζεις πάλι κάπου τόσο διαφορετικά από αυτά που έχεις μάθει είναι δύσκολο. Στην ουσία του δύσκολο και στην δική μου ηλικία (30 πατημένα) ακόμα πιο δύσκολο. Έφυγα με τη θέληση μου όπως είπα, και με την παιδιάτικη λαχτάρα για το διαφορετικό. Στην κατάσταση της Ελλάδας σήμερα πολλοί πιστεύουν ότι με έδιωξε η χώρα μου. Θείοι και θείες παίρνουν λυπημένοι τηλέφωνο, σχεδόν θρηνούν τα νιάτα που φεύγουν. Όμως δουλεύω σε έναν Ευρωπαϊκό οργανισμό και μαθαίνω να εργάζομαι με άλλο τρόπο, να συμπεριφέρομαι και να ζω με άλλον τρόπο, αλλά και να εκτιμώ τα όσα θεωρώ-κι εγώ όπως όλοι μας-δεδομένα. Ο ήλιος, η θάλασσα, η οικογένεια, οι φίλοι... η αίσθηση ότι είναι κάποιος δίπλα σου, ότι έχεις το δίχτυ ασφαλείας τριγύρω.. Δεν το είχα καταλάβει πιο πριν. Θεωρούσα ότι επειδή ζούσα μόνη στην Αθήνα, στο σπίτι μου, δεν έχει διαφορά.. Κι όμως είχε.. Έχει διαφορά με εντονότερη από όλες την απουσία του ήλιου από τη ζωή μου και την απουσία της αίσθησης ότι ανήκεις κάπου από τα συναισθήματά μου.

Η απόσταση όμως είναι σχετική.. Το αεροπλάνο εκεί είναι, ο μισθός φτάνει για τα εισιτήρια. Και να, κάθε τρεις και λίγο κατεβαίνω στο άλλο μου σπίτι, το κανονικό μου σπίτι, και δεν μπορώ να προλάβω να τους δω όλους και χαίρομαι και γελώ και λέω ιστορίες... Και μετά γυρίζω πίσω στο καθημερινό μου 'σπίτι', αυτό με τα εισαγωγικά, στη Δανία, μαθαίνω και με μαθαίνουν, ενθουσιάζομαι κι αλλάζω και μαζεύω εμπειρίες, με μία δουλειά που μου αρέσει, με άλλο τρόπο εργασίας, με άλλες συναναστροφές, άλλες συνήθειες, άλλα χόμπυ. 

Συγκρίνω φυσικά. Όλοι οι Έλληνες που είμαστε έξω συγκρίνουμε. Κι όλοι φτάνουμε στα συμπεράσματά μας, άλλα καλά άλλα κακά. Συνήθως βρίσκουμε ελαττωματικό τον τρόπο λειτουργίας μας, καλές τις προθέσεις, λάθος τους πολιτικούς, ανθρώπινο τον κόσμο. Αντικειμενικά; Σύστημα ανύπαρκτο σε εμάς, δυνατότητα να λειτουργήσουν εκτός του συστήματος, όταν απαιτείται, ανύπαρκτη σε αυτούς. Κοινωνικό αίσθημα ανεπτυγμένο στο μέγιστο σε αυτούς, πάθος, αμφισβήτηση, κριτική σε εμάς. Άλλοι λαοί κι άλλες συνθήκες που όμως καλούνται να συνυπάρξουν, να εντοπίσουν τα κοινά στοιχεία, να διαπραγματευτούν τις αλλαγές, να αποδεχτούν τον εαυτό τους και τους άλλους..

Δεν με έδιωξε, η χώρα μου με καλεί και πίσω, η θάλασσα μου, ο ουρανός μου, ο ήλιος μου, οι άνθρωποί μου. Δεν με διώχνει κι η ξένη χώρα, με φιλοξενεί, με κάνει μέλος της, μου ανοίγεται σαν μία περιπέτεια. Δεν γυρίζω στη χώρα μου, όχι ακόμα, κρατάω το καλύτερο κομμάτι της μέσα μου να μου κρατάει συντροφιά και γίνομαι καλύτερη για αυτήν. Και πότε πότε μεγαλώνω..