Επιστροφή

Πήρα την μεγάλη απόφαση λοιπόν. Επιστροφή στα πάτρια, με βαλίτσες γεμάτες εμπειρίες εργασιακές και προσωπικές. Επιστροφή στην Αθήνα μου, που μπορώ να ζήσω μακριά της αλλά μου λείπει συνεχώς. Η Κοπεγχάγη σαν σε όνειρο. Το ξέρω ήδη. Δούλευα ποτέ εγώ εδώ; Ζούσα μόνο με τα αγγλικά; Είχα το ποδήλατο σαν βασική μετακίνηση;

Κι οι φίλοι; Οι φίλοι! αυτό που κέρδισα. Φίλοι κι αδέρφια ετελοθαλή, αδέρφια που δεν έχουμε την ίδια μαμά Ελλάδα αλλά έχουμε το ίδιο dna και βλέπουμε τον κόσμο με τα ίδια μάτια. Αδέρφια που όταν θα γυρίσω θα μου λείψουν οι συζητήσεις τους. Συζητήσεις για κάτι παραπάνω, για ένα νόημα, για τις εμπερίες που μας ξυπνάνε, για τον κόσμο που βρισκόμαστε.

Ετοιμάζομαι να φύγω με χαρά. Κόβω τον συναισθηματισμό γιατί ξέρω πώς θα με χτυπήσει αργότερα, όταν θα είμαι μόνη στην Αθήνα που μιζεριάζει, στην Ελλάδα με τα άπειρα προβλήματα που δύσκολα φτάνεις να συζητήσεις το παραπέρα.
Και θα θυμάμαι τις ιστορίες και θα γελάω και θα κλαίω. Θα νοσταλγώ. Και θα αισθάνομαι περήφανη που τα κατάφερα. Που πάντα σεβάστηκα και ζύγισα τις επιλογές. Περήφανη για όσα αγάπησα κι είναι εδώ, ειλικρινής για όσα δεν κατάφερα να κάνω κομμάτι μου και τα αφήνω πίσω...
Σαν να'μουν άλλος κι όχι εγώ που τις έζησε θα τα θυμάμαι, ιστορίες να τις λες και να ξεχνιέσαι. Και κανείς δεν θα τις καταλαβαίνει παρά μόνο όσοι ήταν εκεί.. Αλλά τότε, σαν βρεθούμε όλοι πάλι μαζί, εκείνη την μαγική ώρα όλα θα ενωνονται και θα γίνουν ένα, θα χάνονται οι αποστάσεις, χρονικές και χωρικές. Μικροί αποχαιρετισμοί αλλά μεγάλες επανασυνδέσεις. Κι η ζωή σε τραβά!

Στην Αθήνα, αδέρφια μου, στην Αθήνα!