Ανάφη: Η άγρια ομορφιά των Κυκλάδων - Μέρος Ι

Η Ανάφη μένει στη μνήμη μου ως το νησί των παιδιών με τα χαϊμαλιά-όσων έχουν απομείνει- ή μάλλον ως ένα από τα νησιά αυτού του τύπου. Καίτοι συχνότατα την αναφέρουν ως την αδερφή της Σαντορίνης, η Ανάφη έχει δικό της ιδιάζοντα χαρακτήρα που δεν συνάδει με συμπεριφορές του τύπου "έχει πισίνα το ξενοδοχείο"...

Στο νησί δεν μείναμε πολύ-τρεις ημέρες ουσιαστικά! Φτάσαμε Πέμπτη με καθυστέρηση 3.5 ωρών που όμως δεν κατάφερε να μας χαλάσει τη διάθεση-ας όψεται, διακοπές πάμε! Στο λιμάνι ο Μάριος μας ανεβάζει στη Χώρα.. Το πλοίο γεμάτο επισκέπτες, κυρίως Έλληνες και αποσπασματικά λίγους Γάλλους και Ιταλούς.. Ο κόσμος πολύς για τα δεδομένα Ανάφης, και πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν τον Μάριο με το λεωφορείο του για την μετακίνησή τους.. Προς γνώση, ο Μάριος είναι ο κατεξοχήν οδηγός λεωφορείου του νησιού, ο οποίος ερωτεύτηκε μία Αναφιώτισσα, την παντρεύτηκε και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα! Το λεωφορείο κάνει 2 δρομολόγια ανεβαίνοντας νωχελικά τον φιδοειδή δρόμο που οδηγεί στη Χώρα.. Κατά την ανάβαση μας προσπερνάει ένα τζιπ.. "Αθηναίοι" λέει υποτιμητικά ο συμπαθέστατος οδηγός μας και συνεχίζει στους δικούς του ρυθμούς..

Ο βράχος της Καλάμου

Ανεβαίνοντας μας υποδέχεται ο βράχος της Καλάμου- ο δεύτερος μεγαλύτερος μετά το Γιβραλτάρ όπως μας είπανε οι ντόπιοι με πολύ υπερηφάνεια..μας υποδέχεται επίσης η κ. Μαρία, στην οποία είχα πάει να κλείσω δωμάτια κι η οποία αρχίζει να φωνάζει το όνομά μου μόλις κατεβαίνουν οι επιβάτες.. Παίρνουμε τον περιφερειακό δρόμο, μπροστά εμείς και πίσω οι τσάντες με τα ροδάκια να τσουλάνε στο λιθόστρωτο, στην ανηφόρα.. Το ζαλισμένο από τη ζέστη μυαλό μου φωνάζει σε πλήρη αρμονία με τα ροδάκια: "Δια-κο-πές, δια-κό-πες!"..

Καφές στον Κυριάκο

Τα δωμάτια με θέα στο λιμάνι, στην αρχή μπαίνουμε στο μικράκι, την επομένη ακολουθεί μετακόμιση στο μεγάλο.. Ντους, μαγιώ, βουρ για παραλία...Μονάχα που το σύμπαν δεν συνεργάζεται, ο Μάριος κάνει σιέστα κι εμείς καθόμαστε στο Αργώ για καφεδάκι.. Μιλάμε με τον Κυριάκο, τον ιδιοκτήτη..σχολιάζει τους τουρίστες: "κάτι παιδάκια από Κηφησιά που έρχονται στις ταβέρνες και τρώνε τα αποφάγια, ενώ στο σπίτι τους ο μπαμπάς τους έχει 5 υπηρέτες".. Τα'χει δει όλα ο άνθρωπος, η Ανάφη από το άγριο νησί πέρασε στα κατάστιχα ως το νησί της γιαλατζί επανάστασης... Όχι ότι φταίει το νησί ή τα παιδιά..οι ισορροπίες ίσως πρέπει να ξαναβρεθούν.. Ήδη στο Ρούκουνα, τη πρώτη παραλία που βλέπουμε, αμμουδερή με τα απαραίτητα βράχια να την πλαισιώνουν, βρίσκουμε την εξής καινοτομία: η μισή παραλία (και τα μισά αρμυρίκια) διατίθεται στους κατασκηνωτές του ελεύθερου κάμπινγκ, η άλλη μισή στους ντόπιους-επισκέπτες που πάνε για το μπάνιο τους.. είπαμε ψάχνουν την ισορροπία οι άνθρωποι..

Η Παραλία του Ρούκουνα

Γυρνάμε από το μπάνιο και πάμε στην ταβέρνα της Αλεξάνδρας.. Καθόμαστε και γευόμαστε μουσακά και κόκορα Ανάφης καθώς και κάτι υπέροχες μελιτζάνες ξιδάτες που μας πρότεινε ο μικρός σερβιτόρος (αφού στην αντίστοιχη ερώτηση μας είπε χωρίς δισταγμό ότι είναι το αγαπημένο του φαγητό).. Επιδόρπιο: γαλοκτομπούρεκο από τα χεράκια της Αλεξάνδρας και ρακόμουρο κρύο που το κερνάνε τα παιδιά..Τέλεια!
Το βράδυ πάμε για ποτό στο Αργώ-η ροκ μουσική του είναι στα συν αν και δεν εντυπωσιαζόμαστε ιδιαίτερα-όλο το νησί τραβάει για πιο έντεχνο-ρεμπέτικο-εναλλακτικό..Πάντως μέχρι τα  μεσάνυχτα οι ταβερνοκαταστάσεις δείχνουν να ανθούν, ζαχαροπλαστεία ούτε λόγος (είχαμε καλομάθει από Φολέγανδρο κι Αμοργό οπότε περιμέναμε να ανακαλύψουμε κι εδώ κάτι...)..

Αυτά προς το παρόν για την Ανάφη, θα συνεχίσω με τις υπόλοιπες ημέρες σε επόμενα post!