Των φρονίμων τα παιδιά όταν χάνουν μαγειρεύουν!!!

Το να χάνω πράγματα είναι η δεύτερή μου φύση. Χάνω με απλότητα, άνεση, σιγουριά.. Χάνω συνεχώς, κι ακόμα χειρότερα, πάω να βρω ένα και μέχρι να το βρω χάνω αυτό που έχω στο χέρι μου.. Και μετά βρίσκω το ένα κι έχω χάσει το άλλο, δράμα γενικώς!

Ευτυχώς όμως σε όλο αυτό είμαι τυχερή.. Έχω τις ρήσεις της γιαγιάς Λουκίας να μου δίνουν back up προβάδισμα... Από ξόρκια άλλο τίποτα η γιαγιά μου: "ράβεις γάιδαρο" όταν ράβεις ρούχο που το φοράει ο άλλος, λες ένα κατεβατό για τους σκύλους αν πάνε να σε γαβγίσουν όταν περνάς, κι ιδιαίτερα για την περίπτωση που χάσεις κάτι έχεις το μικρό ξόρκι για τα ασήμαντα και (ταρατατάάάάμ:) την πίτα του Αγ. Φανουρίου για τα σοβαρά!!!

Εγώ λοιπόν, ως άξια αφηρημένη που σέβεται την φήμη της, έχασα την προηγούμενη Κυριακή το τέλος κυκλοφορίας του αυτοκινήτου, που ήταν μαζί με την απόδειξη πληρωμής και το οποίο είχα πληρώσει!! Βαθιά θλίψη έπεσε στο βασίλειο των Βριλησσίων... Που να 'χω πάει σε όλα τα μίνι μάρκετ, dvd club και φούρνους.. Που να 'χω πάρει τηλέφωνα, να 'χω αδειάσει τσάντες και τσέπες πενήντα φορές!! Τίποτα αυτό.. Κι εκεί που Δευτέρα κλαίγομαι σε όλους κι ετοιμάζομαι για τον μεγάλο δρόμο μου σε τράπεζες κι εφορίες με παίρνει ο γαμπρός μου τηλ για να μου πει την απίστευτη ιστορία: Υπάρχει άνθρωπος βιβλιοπώλης, ο οποίος βρήκε το σήμα έξω από το μαγαζί, το μάζεψε, βρήκε την απόδειξη, πήρε στον χρυσό οδηγό, βρήκε το επώνυμο και τη διεύθυνση πήρε τηλέφωνο και...ναι αγαπητοί μου βρήκε κι εμένα!! Βρήκε αυτός εμένα, βρήκα εγώ το σήμα, όλοι χαρούμενοι!!! Και φυσικά η πίτα έπρεπε να μπει στο ταψί (γιατί σαν καλή εγγονή, εννοείται είχα κάνει το "επιστημονικό" τάξιμο στον Άγιο).

Κι ορίστε η συνταγή της γιαγιάς:

Χτυπάμε διαδοχικά στο μίξερ (προσθέτουμε ένα υλικό τη φορά):

1 ποτήρι λάδι + 1 ποτήρι ζάχαρη + 1 ποτήρι χυμό πορτοκάλι +1 σφηνάκι κονιάκ + 1 κόκκινη φαρίνα (σιγά σιγά τη ρίχνουμε αυτή)+2 βανίλιες+ κανέλα+ γαρύφαλλο +καρύδια, αμύγδαλα, σταφίδες ψιλοκομμένα

Μετά το βάζουμε σε ένα ταψί. Και μετά στους 180 μέχρι να ροδίσει (εγώ το βάζω σε προθερμασμένο για κανά μισάωρο μέσες άκρες, το κόλπο με το μαχαίρι βοηθάει).

Σύμφωνα με την γιαγιά, όποιος τρώει την πίτα πρέπει να πει "Θεός χωρέσ'τη μάνα του Αγ. Φανουρίου". Η οποία λέει ήταν κακιασμένη ολίγον τι κι ο Άγιος έκανε ό,τι μπορούσε μπας και την σώσει στην μετά θάνατον ζωή (για όλο το background δείτε εδώ).

Η αδερφή μου λέει (άλλη Λουκία αυτή) ότι τα υλικά πρέπει να είναι 7 ή 9. Εγώ βέβαια κάνω του κεφαλιού μου οπότε βγάζω τις σταφίδες γιατί δεν μου αρέσουν και βάζω και λίγο τρίμμα από πορτοκάλι για πιο έντονο άρωμα.

Όπως και να έχει η πίτα είναι πολύ ωραία και σε βάζει στο τριπάκι γιατί μοσχομυρίζει κιόλας.. Οπότε το τάξιμο καλά κρατεί (κι από λόγους για αυτό άλλο τίποτα -εάν έχετε αφορμή, μην το χάσετε)!!

Καλή εβδομάδα!

ΥΓ: Για την ιστορία και τα απαραίτητα credits, ιδιαίτερα ευχαριστώ τον συμπαθέστατο βιβλιοπώλη στο "Παγκόσμιο", δίπλα στο dvd club στην Κύπρου... Ελπίζω να περισσέψει και πίτα να του πάω χαχα!!